Kosar

با راوی «شب‌های روشن» عجیب همذات‌پنداری کردم؛ انگار داستایوفسکی بخشی از تنهایی و خیال‌های منو نوشته بود.

اصلا خوشم نیومد ازش مخصوصا دختر داستان که خیلی تو مخ بود ولی خوب حس از دست دادن و سوگ خوب نشون داد

کتاب خیلییی قشنگیههه جلد دومش هم قشنگه مخصوصا دیدن متیو و روفوس و اون برخورد کوتاهشون، از قشنگ‌ترین قسمت‌های کتاب بود؛ انگار یه تکه از گذشته دوباره زنده شد. 🥹📖

فکر نمی‌کردم یه کتاب به این کوتاهی بتونه این‌قدر منو غافلگیر کنه. پایانش واقعاً شوکه‌کننده بود؛ از اون پایان‌هایی که بعد از بستن کتاب، هنوز ذهنت درگیرشه. واقعاً نمی‌دونم باید بگم از پایانش لذت بردم یا ازش شوکه شدم! 🫠📖