تنها کتابنخون!

Shahrzad@shahrzadthestorytellerنقد

داستان جالبییه. به نوجوانان پیشنهاد می‌شه.

Shahrzad@shahrzadthestorytellerنقد

جالبه

Nate.Winchester@yooitsnate.جمله

چیزی سخت مخوف در حال و روز ما پیداست، اما شهامت و امید هنوز ترکم نگفته اند.. ما جان به در خواهیم برد و اگر هم نبریم، من به تأسی از سکنا با دلی مطمئن جان خواهم سپرد.

- یکتا -@vancouverجمله

کارمند خوب به خودی خود کافی نیست ، باید کسی با ایده های بزرگ هم وجود داشته باشد. منظومه ها زمانی خوب کار می کنند که حول ستاره ها ساخته شده باشند.

Mahshid@mahshidجمله

او قیافه انسانی یک حیوان اهلی را داشت.

میم.کاف@m.kadkhodaeiجمله

تنها چیزی که به زندگی معنی می‌دهد این امیدواری است که وقتی آدم می‌میرد به جای بهتر می‌رود و وقتی آن در را به روی آدم می بندند و تنها دری که باز میماند در جهنم است،آن وقت می‌بیند که بهتر بود به دنیا نمی‌آمد.

- یکتا -@vancouverجمله

ما همان چیزی می شویم که به ما گفته شده هستیم.

- یکتا -@vancouverجمله

خانوم شاغل . دوستان پیتر او را به این لقب صدا می زنند ؛ برخی با ستایش و برخی با بیزاری. اما هیچکس به پیتر نمی گوید: آقای شاغل . این لقب عصبی اش می کند ، چون کنایه ی آن را خوب می فهمد: اگر کار داشته باشی ، یعنی می توانی نیاز های خانواده ات را فراهم کنی ؛ در حالی که شاغل بودن یعنی خودخواهی محض. کرا الان بین دو دنیا در رفت و آمد است ، و همان قدر در دفترش احساس گناه میکند که در خانه.

- یکتا -@vancouverجمله

بزرگ ترین ترس هر مادری را ؛ هر شب از خواب بیدار شوی و به صدای نفس بچه هایت گوش کنی و بعد هم که دیدی مثل همیشه دارند نفس میکشند احساس حماقت کنی. بعد با خودت فکر کنی: من چطوری به همچین آدمی تبدیل شدم؟! به خودت قول میدهی که آرام باشی چون میدانی هیچ اتفاقی قرار نیست بیفتد. بعد دوباره شب بعد با چشمان باز روی تخت افتاده ای و زل زده ای به سقف و سرت را تکان می دهی تا اینکه بالاخره خودت را مجاب میکنی که: فقط همین امشب. بعد از رختخواب بیرون میخزی و کف دستت را روی سینه ی بچه ها میگذاری تا ببینی بالا و پایین می رود یا نه. بعد یک شب یکی از آن ها سینه اش پایین می رود اما مثل قبل بالا نمی آید. و تو از پا در می آیی…

- یکتا -@vancouverجمله

از روزی که بچه دار شده ، ثانیه ای نیست که احساس نکند مادر بدی است. به خاطر هر چیز کوچکی ، هر درک نکردنی ، هر ناشکیبایی ای ، ندانستن همه چیز ، درست نکردن ناهار های بهتر ، اینکه هنوز هم بیشتر از اینکه یک مادر خانه دار باشد زندگی بیرونش را دارد ، به خاطر همه ی این ها ، فکر می کند مادر بدی است. حرف های زنان دیگر را می شنود که پشت سرش می گویند: آره ، ولی میدونی اون همه اش سر کاره. میتونی تصور کنی؟! هر چقد هم به این حرف ها اهمیت ندهی ، باز هم بعضی از آن ها ناراحتت میکنند. در کارش موفق است اما در مادر بودن چنین حسی را ندارد. حتی در روزهای خوب حس میکند همه چیز مصنوعی است. انگار که او لیاقت آن را ندارد ، انگار که می خواهد یک عکس فوتوشاپ شده را به دنیا نشان دهد.