پرشیا

@persia

کتاب واقعا" اولین دوست من بوده،تقریبا" از 3 سالگی از اونجا که شبها با کتاب قصه خوندن های مامانم میخوابیدم تدریجا" ناخودآگاه بدون داشتن سواد همون کتابها رو از حفظ برا دیگران میخوندم و ورق میزدم:D و کتاب شد پررنگ ترین یار همیشگی تا به امروز ولی دیگه چیزی رو حفظ نمیکنم که هیچ،خیلی وقتا اسماشونم یادم میره و تا موضوعش برام واگویه نشه شاید یادم نیاد که خوندمش. بجاش شیره ی کتابها رو با جون و دل موقع خوندن جذب میکنم و ناخودآگاهم از اونا آگاهی و مسیر و ایده میگیره