فرید الدین عطار نیشابوری

درباره فرید الدین عطار نیشابوری

فریدالدین عطار نیشابوری از چهره‌های برجستهٔ ادب فارسی در سده‌های ششم و هفتم هجری است که نام او بیش از همه با شعر عرفانی و حکایت‌های تمثیلی گره خورده است. دربارهٔ زندگی او جزئیات قطعی چندانی در دست نیست، اما آنچه روشن است جایگاه مهم او در شکل‌گیری زبان و اندیشهٔ عرفانی فارسی است. عطار در آثارش، از جمله «منطق‌الطیر»، «اسرارنامه» و «مصیبت‌نامه»، با زبانی پرتصویر و روایی به جست‌وجوی حقیقت، سلوک معنوی و دگرگونی درونی انسان می‌پردازد. شعر او هم‌زمان ساده و عمیق است و در آن، روایت، تمثیل و شور عرفانی به شکلی اثرگذار در هم می‌آمیزند. بسیاری او را از الهام‌بخش‌های مهم شاعران پس از خود، به‌ویژه در سنت عرفان فارسی، می‌دانند.