همه نظرهای عـارفـِه🌱

کازوئو ایشی گورو

• یک رئالیسم جادوییِ رازآلود با فضای تاریخی؛ درباره‌ی مردمی که گذشته‌شان را به یاد نمی‌آورند و اکسل و بئاتریس برای پیدا کردن پسرشان راهی سفر می‌شوند. • ⚠️ هیچ خلاصه یا نقدی را قبل از خواندنش نخوانید! مخصوصاً پشت جلد بعضی چاپ‌ها؛ ممکن است بخش مهمی از داستان اسپویل شود. • این کتاب به نظرم حتماً ارزش بازخوانی دارد؛ بار اول داستان را دنبال می‌کنید، اما بار دوم تازه می‌توانید نمادها و مفهوم‌های پنهان و سؤال‌های داستان را بررسی کنید. • اگر فضای سریال From را دوست دارید، احتمالاً با حال‌وهوای این کتاب ارتباط می‌گیرید. 🎭 • برای خواندنش: فاصله بین مطالعه‌ها نیندازید، معنی واژه‌های قدیمی را جست‌وجو کنید و یک آشنایی مختصر با شاه آرتور، ساکسون‌ها و بریتون‌ها داشته باشید. • نقطه قوت کتاب برای من فضاسازی، موضوع و دیالوگ‌ها بود؛ فضایی که مدام سؤال جدیدی در ذهنتان ایجاد می‌کند. • برداشتی که فعلاً از آن دارم: گاهی فراموش کردن گذشته می‌تواند مرهم زخم باشد، اما ماندن در گذشته ممکن است به کینه و آسیب ختم شود. ⭐️ از آن کتاب‌هایی است که حتماً دوباره سراغش می‌روم.

کیم سوهیون

• کتاب بیشتر مجموعه‌ای از یادداشت‌ها درباره خودشناسی، فشارهای زندگی، بزرگسالی و نگاه جامعه است؛ نه یک اثر منسجم با مسیر مشخص. • چند نکته‌ی قابل‌تأمل داشت: «بدیهیات را به سؤال بکش.» «برای برآورده کردن توقعات دیگران زندگی نکن.» «عدم قطعیت‌های زندگی را تحمل کن.» «به دنبال راه‌حل‌های واقعی باش.» • معرفی کتاب‌ها و فیلم‌های مختلف، و بخش‌هایی درباره فرهنگ کره، از معدود قسمت‌های مفید کتاب بود؛ مخصوصاً برای کسی که به کره یا مهاجرت به آن علاقه دارد. • مشکل اصلی برای من، تکه‌تکه بودن، لحن سنگین و بدبینانه و کمبود راهکارهای عملی بود. بیشتر احساس می‌کردم نویسنده از مشکلات گلایه می‌کند تا اینکه راهی برای مواجهه با آن‌ها نشان دهد. • به‌خصوص برای نوجوانان، به نظرم این نوع نگاه بدون تعادل می‌تواند بیشتر ناامیدی ایجاد کند تا آگاهی.⭐️ در مجموع: پیشنهادش نمی‌کنم. ❌

مایی موچیزوکی

• ترکیبی از فانتزی، گربه‌های سخنگو و طالع‌بینی؛ مناسب کسانی که فضای جادویی و آسیای شرقی دوست دارند. • یکی از نکات جالب کتاب این است که حتی کوچک‌ترین رفتارهای ما می‌توانند روی زندگی دیگران اثر بگذارند؛ چه آگاهانه، چه ناخواسته.• کتاب با یک سؤال جذاب درگیرتان می‌کند: آیا سرنوشت از قبل تعیین شده یا انتخاب‌های ما آینده را می‌سازند؟ • اطلاعات ساده و جالبی درباره طالع‌بینی و صورت‌های فلکی دارد و همین بخش برای من یکی از جذابیت‌های کتاب بود. ⭐️ • نقطه قوت اصلی برای من، پایان‌بندی غافلگیرکننده بود؛ جایی که تازه متوجه می‌شوید اتفاقات قبلی چه معنایی داشته‌اند.• تنها ایرادم، اسم‌های سخت شخصیت‌ها بود که گاهی باعث سردرگمی می‌شد.😂

داستین تائو

کتاب بیشتر از اینکه درباره‌ی راز تماس سم باشد، درباره‌ی سوگ، وابستگی و رها کردن است؛ اینکه «رها کردن» لزوماً به معنی «فراموش کردن» نیست.یکی از ایده‌های اصلی کتاب این است که ما در برابر اتفاقات ناگهانی زندگی کنترل زیادی نداریم؛ بنابراین بهتر است حرف‌ها و احساساتمان را تا وقتی فرصت داریم، نگه نداریم.نکته جالب کتاب اینجاست که هیچ‌وقت دقیق توضیح نمی‌دهد تماس سم چطور ممکن شده. این اتفاق بیشتر یک موقعیت فرضی برای خواننده است:اگر فقط یک بار دیگر فرصت داشتی با کسی که از دست داده‌ای حرف بزنی، چه می‌گفتی؟از نظر من، کتاب در شش فصل اول کشش خوبی دارد و شخصیت جولی هم قابل‌ارتباط است؛ اما در میانه افت می‌کند و پایانش هم به اندازه‌ای که انتظار داشتم احساسی و تأثیرگذار نبود.در نهایت، با وجود ایده‌ی جذاب، برای من یک رمان عاشقانه‌ی معمولی بود و امتیازم ۲ از ۵ است. اگر دنبال داستانی درباره‌ی سوگ و رها کردن هستید، می‌تواند انتخاب بدی نباشد؛ اما بهتر است انتظار یک رمان عمیق را نداشته باشید.

فئودور داستایفسکی، فیودور داستایفسکی، آلاسدایر گری

این کتاب را بخوانید، اما نه فقط برای تمام کردن یک داستان؛ بخوانید تا از کنار آدم‌های بیچاره ساده نگذرید. بخوانید تا خاطرات کم‌رنگ اما واقعیِ خوشبختی‌تان را در روزهای سخت دوباره به یاد بیاورید. بخوانید تا بفهمید در روزهای ترس از تنهایی، به چه آدم‌هایی پناه برده‌اید و مرز میان دلبستگی و وابستگی را دقیق‌تر ببینید. بخوانید تا درک کنید روزهای سختِ امروز، همیشه بدترین روزها نیستند. بخوانید تا کمی بیشتر شکرگزار زندگی خود باشید و بتوانید حال آدم‌هایی را که واقعاً در رنج و بیچارگی زندگی می‌کنند بهتر بفهمید؛ آدم‌هایی که شاید حتی نیازی به یادآوری و ترحم ما ندارند، بلکه فقط دیده شدن را تجربه نکرده‌اند. و اگر قرار است این کتاب را بهتر درک کنید، شاید بد نباشد پیش از آن کمی درباره فضای روسیه‌ی تزاری در قرن نوزدهم بخوانید تا جهان کتاب، برایتان روشن‌تراقعی‌تر شود. مچکرم. و در پایان، برای بیچارگی دعا می‌کنم؛ نه برای ماندنش، بلکه برای اینکه هیچ انسانی در آن گم نشود. دعا می‌کنم روزی برسد که رنج، سهم همیشگی هیچ چهره‌ای نباشد و فقر، انسان را تا مرز فراموش شدن پیش نبرد.🤲🏻

ساتوشی یاگیساوا

«چند روز مهمان کتابفروشی موریساکی» 👈🏻📚چند روز مهمان تاکاکو و دایی‌اش، ساتورو، در کتابفروشی موریساکی بودم؛ جایی که بعد از شکست عاطفی، پناهگاه تاکاکو شده بود. ــــــــــــــــــــ با دیدن جلد زیبای کتاب، انتظار مهمانی جذاب‌تری داشتم! 😌 اما داستان بیشتر حول تاکاکو می‌چرخید و بحث‌های مربوط به عشق و رشد فردی هم چندان عمیق نبود. ــــــــــــــــــــ بهترین بخش برای من، آشنایی با ادبیات کلاسیک ژاپن و غذاهای ژاپنی بود.📚🍜 ــــــــــــــــــــ با اینکه برای جلد دوم هم دعوتم کردند، فکر نمی‌کنم دوباره برگردم.😅 اگر داستان‌های آرام و ساده درباره عشق و پیدا کردن خودتان دوست دارید، احتمالاً از آن لذت می‌برید؛ اما اگر دنبال داستانی پرماجرا و عمیق هستید، شاید انتخابتان اشتباه باشد.🥸

فئودور داستایفسکی، فیودور داستایوسکی، فئودور داستایوسکی

دل من همی داد گفتی گوایی / که باشد مرا روزی از تو جدایی ــــــــــــــــــــ بلی هر چه خواهد رسیدن به مردم / بر آن دل دهد هر زمانی گوایی ــــــــــــــــــــ من این روز را داشتم چشم و زین غم / نبوده‌ست با روز من روشنایی ــــــــــــــــــــ جدایی گمان برده بودم ولیکن / نه چندان که یکسو نهی آشنایی ــــــــــــــــــــ به جرم چه راندی مرا از در خود / گناهم نبوده‌ست جز بی‌گنایی ــــــــــــــــــــ بدین زودی از من چرا سیر گشتی / نگارا بدین زودسیری چرایی ــــــــــــــــــــ که دانست کز تو مرا دید باید / به چندان وفا این همه بی‌وفایی ــــــــــــــــــــ سپردم به تو دل، ندانسته بودم / بدین‌گونه مایل به جور و جفایی ــــــــــــــــــــ دریغا دریغا که آگه نبودم / که تو بی‌وفا در جفا تا کجایی ــــــــــــــــــــ همه دشمنی از تو دیدم ولیکن / نگویم که تو دوستی را نشایی ــــــــــــــــــــ نگارا من از آزمایش به آیم / مرا باش تا بیش از این آزمایی ــــــــــــــــــــ مرا خوار داری و بی‌قدر خواهی / نگر تا بدین خو که هستی نپایی

جمعی از نویسندگان

«آگهی گمشده»‼️یک عدد ماموت بانمک که آخرین بار روی جلد کتاب «رام کردن ماموت» دیده شده بود، پس از فصل اول ناپدید شده است.مشخصات: عینکی، پشمالو، دوست‌داشتنی و عامل اصلی خرید کتاب توسط اینجانب😭شرح حادثه:با دیدن ماموت و اسم چند روان‌شناس مشهور روی جلد، فکر کردم قرار است نشخوار فکری را در قالب یک ماموت به تصویر بکشد و روش رام کردنش را یاد بدهد. اما…زرشک.🍆ماموت بعد از فصل اول ناپدید شد.بعد فهمیدم روان‌شناس‌های روی جلد نویسندگان کتاب نیستند؛انتشارات بخش‌هایی از کتاب‌ها و مقالاتشان را جمع‌آوری کرده.و بعد با دشمن اصلی مواجه شدم:«تکرار»🫣 یک راهکار را می‌خواندم، چند صفحه بعد همان را با کلمات دیگر و چند صفحه بعد دوباره از زبان یک روان‌شناس دیگر! در کنارش هم انبوهی از آمار: طبق پژوهش فلانی، در دانشگاه فلان، روی هزاران نفر، در سال فلان… دوست عزیز، من آمده‌ام نشخوار فکری‌ام را درمان کنم، نه عضو انجمن آمار شوم.🙂 تنها بخش واقعاً لذت‌بخش برای من، فصل الن دوباتن بود. در نهایت کتاب را بستم و حس کردم یک مرحله سخت از بازی زندگی را رد کرده‌ام.😭 پیشنهادش می‌کنم؟ خیر. به‌جای جست‌وجوی ماموت، مستقیم بروید سراغ آثار الن دوباتن. پاداش یابنده ماموت: یک کتاب بهتر.🦣

ژان تولی

«رام‌رام، دیرام‌دام، هستیم ما شادکام.» 🎶همه می‌گویند «مغازه خودکشی» کتابی درباره پیروزی امید است؛ من فکر می‌کنم بیشتر درباره‌ی بهای امید است. در شهری خاکستری، رنگارنگ‌ترین نقطه «مغازه خودکشی» است؛ جایی که خانواده تواش از ناامیدی مردم پول درمی‌آورند. ایده‌ای عجیب، اما نه چندان دور از دنیای امروز؛ جایی که هنوز کسب‌وکارهایی از ترس، تنهایی و احساس ناکافی بودن آدم‌ها سود می‌برند.شعار مغازه برایم از همه‌چیز ترسناک‌تر بود:«آیا در زندگی شکست خورده‌اید؟ حداقل در مرگ موفق شوید.» اما بیش از همه، آلن ذهنم را درگیر کرد. من پایان کتاب را پیروزی امید ندیدم؛ بیشتر به این فکر کردم که چقدر سخت است در شهری که از ناامیدی تغذیه می‌کند، تا آخر امیدوار بمانی. 🎧 اولین تجربه‌ام از کتاب صوتی، با صدای هوتن شکیبا 📚 اولین تجربه‌ام از ژان تولی اما دلیل دوست نداشتنم؟ پایان‌بندیِ باز، نامناسب و برای من تا حدی بی‌ربطمسیر داستان بود.

جین آستین

راستش برخلاف چیزی که انتظار داشتم، عاشق این کتاب نشدم. 🥀 بزرگ‌ترین مشکل من ریتم کند و فضای نسبتاً سردش بود و نتوانستم ارتباط عاطفی‌ای که انتظار داشتم با شخصیت‌ها برقرار کنم. 🍂 با این حال، دیالوگ‌های هوشمندانه و نگاه کتاب به طبقه اجتماعی و روابط انسانی را دوست داشتم. ✨ از بین شخصیت‌ها، لیدیا برای من واقعاً اعصاب‌خردکن بود! 💀 و بیشتر از همه دلم برای مری سوخت؛ دختری که همیشه انگار در حاشیه بود. اما چیزی که برایم جالب‌تر بود، مفهوم «غرور» در داستان بود. من انتظار داشتم غرور را در سکوت، اعتراف نکردن و پنهان کردن احساسات ببینم؛ اما جین آستن آن را بیشتر در طبقه اجتماعی، برتری‌جویی و قضاوت دیگران نشان می‌دهد. شاید همین تفاوت باعث شد نتوانم آن‌طور که فکر می‌کردم با داستان ارتباط بگیرم. 📚 پیشنهادش می‌کنم؟ اگر دیالوگ‌های هوشمندانه، شخصیت‌پردازی و نقد اجتماعی دوست دارید، حتماً. اما اگر دنبال داستانی گرم و عاطفی هستید، شاید انتخاب‌های بهتری وجود داشته باشد. 🤍

فتانه حاج سیدجوادی

«دل می‌رود ز دستم، صاحبدلان خدا را دردا که راز پنهان، خواهد شد آشکارا» بعد از تمام یادداشت‌هایی که درباره‌ی «بامداد خمار» خواندم، این‌بار می‌خواهم از دو نقدی بگویم که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد. اول، نقد هوشنگ گلشیری که رمان را اثری ضعیف و بی‌مایه دانسته بود. راستش هنوز نمی‌دانم این نقد صرفاً ادبی بود یا کمی هم از دلخوری می‌آمد؛ برای همین تصمیم دارم «شازده احتجاب» را بخوانم و خودم مقایسه کنم. اما درباره‌ی نگاه طبقاتی کتاب؛ بعضی‌ها معتقدند «بامداد خمار» فقر را با خشونت و بی‌فرهنگی گره زده و خانواده‌ی اشرافی را محق نشان داده. من چندان با این نقد موافق نیستم. تفاوت طبقاتی، فرهنگی و اقتصادی واقعاً می‌تواند روی یک زندگی مشترک اثر بگذارد و نشان دادن این واقعیت لزوماً به معنای تحقیر یک طبقه نیست. و اما سودابه… کاش جلد دومی بود تا می‌فهمیدیم انتخابش چه سرنوشتی برایش می‌سازد؛ خوشبختی یا حسرت؟ وای از بازی میان دل و عقل؛ که حتی اگر یکی برنده شود، حسرتِ آن یکی می‌تواند تا آخر بماند. «کبوتر با کبوتر، باز با باز کند هم با همجنس پرواز»

برد گوچ

از بلخ تا قونیه»🕌🧘🏻‍♀️ من برای شناختن مولانا این کتاب را شروع کردم؛ اما عجیب اینکه بیشتر از مولانا، شمس ذهنم را درگیر کرد. «راز مولانا» ترکیبی از سفرنامه و زندگی‌نامه است؛ از تولد مولانا شروع می‌شود و تا مرگش پیش می‌رود. من هم همراه این سفر، آرام‌آرام با آدمی آشنا شدم که قبل از شمس، برایم بیشتر یک «دانشمند بزرگ» بود؛ اما بعد از خواندن کتاب، در ذهنم تبدیل شد به چیزی خیلی فراتر. بیشتر از همه، غمگینم کرد که شمس این‌قدر گمنام از دنیا رفت و مولانا تا لحظه‌ی مرگ، این دلتنگی را با خودش داشت. رابطه‌ی این دو برای من فقط یک داستان عاشقانه نبود. مدام از خودم می‌پرسیدم: اگر مولانا این‌قدر شمس را دوست داشت، چرا آن اواخر نتوانست آن‌طور که شمس نیاز داشت دوستش داشته باشد؟ شاید اول باید خودش را دوست می‌داشت تا می‌توانست عشقش را درست به دیگری بدهد. و شاید شمس، وقتی دید دیگر چیزی دریافت نمی‌کند، با همان سکوتش بهترین تصمیم را گرفت: رفتن. بعد از تمام شدن کتاب، یک اتفاق عجیب افتاد؛ دلم خواست سماع را یاد بگیرم. اینکه حرکتی برای تقرب به خدا باشد، برایم آن‌قدر جالب بود که تصمیم گرفتم حتماً تجربه‌اش کنم. البته کتاب برای من بی‌نقص نبود؛ بعضی حاشیه‌گویی ها طولانی می‌شد، بعضی شعرها بدون تفسیر رها می‌شدند و جمله‌های طولانی گاهی خواندن را سخت می‌کرد. برای همین از ۵، نمره‌ام ۳ است. اما با همه‌ی این‌ها، کتاب یک چیز به من داد: کنجکاوی برای بیشتر خواندن مولانا. چند کتابی را که در پانویس‌ها دیدم هم به فهرستم اضافه کردم. شاید من هنوز راز مولانا را نفهمیده باشم؛ اما فکر می‌کنم او چیزهایی از جهان را دیده بود که ما هنوز باید یاد بگیریم چطور ببینیم. -موسیقی پیشنهادی برای پس‌زمینه‌ی مطالعه: Through Love LiYes RUMI از «ارماند امار»🐚 اولین کتاب در پیِ مولاناشناسی🕊️✨ شروع: سال ۱۴۰۵شـمـسی/مرداد ماه🌿