@parnian · ۱ شهریور ۱۴۰۵
«من بدون تو واقعا تنها میشم ونسان،ولی این رو هم میدونم که تو باید بری. در این دنیا حتما یه گوشه ای وجود داره که تو بتونی در اونجا کاملا خودت باشی و از خودت خلق کنی.»
صفحه ۵۲۳
همه جملههای Parnian
۲۱ جمله ثبتشده
@parnian · ۳۱ مرداد ۱۴۰۵
«گفتم: میای؟ گفت: حتی اگه به قیمت جونم تنون بشه،پا پس نمیکشم.»
صفحه ۱۷۴
@parnian · ۳۱ مرداد ۱۴۰۵
«الانم آزادی،نیستی؟ توی این روستا هرکار عشقت بکشه میتونی انجام بدی. هرجا بخوای میتونی بخوابی و کسی دستگیرت نمیکنه. واقعا آزادی نیستی؟ -من و تووهیچکدوممون آزاد نیستیم،فقط از بقیه جدا افتادیم.»
صفحه ۱۷۱
@parnian · ۳۱ مرداد ۱۴۰۵
«میترسم. -همه میترسن.میترسیم، ولی کاری ازمون برنمیآد،درست نمیگم؟ چون راه فراری برامون نذاشتن.»
صفحه ۱۳۴
@parnian · ۳۱ مرداد ۱۴۰۵
«لبریز از خشم بودیم و هیچ کس را نداشتیم.»
@parnian · ۲۶ مرداد ۱۴۰۵
«بهتره فراموش کنی . اینجوری آسان تر است. -از چی؟ از ادامه دادن.»
صفحه ۲۶۱ · فصل ۲۱ نشر نیلوفر
@parnian · ۱۷ مرداد ۱۴۰۵
«زمزم! از من به تو نصیحت.. بگو در همان خاکی که جان دادی چالت کنند، چرا که جنازه های کفنپیچ هم برای بازگشت به وطن گذرنامه میخواهند.»
صفحه ۱۶۶
@parnian · ۱۷ مرداد ۱۴۰۵
«طبل های جنگی تازه داشت در آسمان عراق میکوبید،کشوری که هنوز از مشقت جنگ گذشته رهایی نیافته بود؛ اما مادامی که هزینه ها را مادرمردهها میپردازند،سیاست کور و کر سرنوشت مردم را به سخره میگیرد.»
صفحه ۱۵۴
@parnian · ۱۳ مرداد ۱۴۰۵
«ولی دکارت سعی داشت از همین نقطه صفر جلو رود.به همه چیز شک کرد،و این شک تنها چیزی بود که یقین داشت و در این حال چیزی به فکرش رسید:یک چیز مسلم است و آن شک کردن اوست و وقتی شک میکند،حتما میاندیشد،حتما موجودی اندیشمند است یا آنگونه که خودش کفت: کوگیتو ارگو سوم. -یعنی؟ میاندیشم،پس هستم.»
صفحه ۲۷۶
@parnian · ۱۳ مرداد ۱۴۰۵
«یعنی برای آدم شدن باید تعلیم دید؟»
صفحه ۲۳۰
@parnian · ۸ مرداد ۱۴۰۵
«کسانی که با تاریکی رو به رو نمیشوند،هرگز قدر و قیمت نور را نمیفهمند.»
صفحه ۱۱۷ · فصل ۱۳
@parnian · ۸ مرداد ۱۴۰۵
«درمورد کسانی حرف میزنم که ظاهر خوبی دارند؛اما از درون در حال پوسیدن هستند، کسانی که نه هنوز کاملا ویران شده اند و نه دیگر رنگ و بوی خوشحالی و خوشبختی را میشناسند و در حالتی مبهم سرگرداناند.»
صفحه ۷
@parnian · ۷ مرداد ۱۴۰۵
«به خاطر هراس از دست دادن، چه چیزهایی را از دست داده ام.»
صفحه ۲۵۲
@parnian · ۷ مرداد ۱۴۰۵
«زندگی فرصت های لازم برای کسب چیزی را به او میداد، و هنگامی که به هدف نزدیک میشد، زمین دهان میگشود و آن هدف را می بلعید.»
صفحه ۸۲
@parnian · ۷ مرداد ۱۴۰۵
«رهایی بخشترین قسمت ماجرا، دور شدنش از سایر انسانها بود.»
صفحه ۱۳۰ · بخش دوم
@parnian · ۲۸ تیر ۱۴۰۵
«تصور اینکه درباره کسی چیزی میدانید یک چیز است و دانستن قطعی آن، چیز دیگری ست.»
@parnian · ۲۷ تیر ۱۴۰۵
«- ولی اگه قرار باشه خود آدمها ناپدید بشن چی؟ + نباید نگران اینجور چیزها باشی. ناپدید شدن ها از کنترل ما خارجه. با ما کاری ندارن. بالاخره همه ما قرار یه روزی، یه جوری بمیریم. پس دیگه چه فرقی میکنه؟»
@parnian · ۲۷ تیر ۱۴۰۵
«محروم شدن از صدا کاملا شبیه اینه که جسم آدم تکه تکه بشه و فرو بریزه.»
@parnian · ۲۷ تیر ۱۴۰۵
«اصلا امید هیچ وقت کافی هست؟»
@parnian · ۲۷ تیر ۱۴۰۵
«من شعری برای یک درخت که در خاک بروید گفته ام. نام این درخت، درخت استقلال است. این درخت را باید در خون آبیاری کرد نه با آب ، با آب خشک میشود.»