Parsa

نثری روان که بی‌آنکه خودنمایی کند، آرام‌آرام تو را با عمیق‌ترین و دردناک‌ترین وجوه زندگی انسان روبه‌رو می‌کند؛ جایی که مرز میان زیبایی و وحشت، باریک‌تر از چیزی‌ست که تصور می‌کنی. قلم نویسنده عجیب بی‌رحم است؛ انگار خنجری در کمرت فرو کرده که هرچه بیشتر می‌خوانی، بیشتر در عمق وجودت می‌چرخد. نه می‌توانی خنجر را بیرون بکشی، نه کتاب را زمین بگذاری.