جمله‌های ماندگار بیچارگان

«« آه دوست من! بدبختی یک بیماری واگیر دار است. آدم های بیچاره و بدبخت بایستی از همدیگر دوری کنند، تا بدبختیشان به هم سرایت نکند و بیشتر نشود.»»

««بعضی آدم‌ها وارد زندگی ما می‌شوند و حتی وقتی از کنارمان می‌روند، تنهایی‌مان دیگر شبیه گذشته نیست.» «آدمی گاهی آن‌قدر به تنهایی خو می‌گیرد که دیگر حتی از تنهایی خودش هم نمی‌ترسد.» «چه بسیار حرف‌هایی که در دل می‌مانند، فقط به این دلیل که گفتنشان ممکن است همه‌چیز را تغییر دهد.»»

«خاطرات،چه شیرین چه تلخ،همیشه منبع عذاب هستند.»

«آدم در هر وضعی چیزی مشابه وضع روحی خودش پیدا می‌کند،و همیشه هم همینطور است.»

«خاطرات، چه شیرین چه تلخ، همیشه منبع عذاب هستند؛ دست کم برای من که چنین است؛ اما حتی این عذاب هم شیرین است. و وقت هایی که دل آدم پر است، بیمار است، در رنج است و غصه دار، آن وقت خاطرات تر و تازه اش می کنند، انگار که یک قطره ی شبنم شبانگاهی که پس از روزی گرم از فرط رطوبت می افتد و گل بیچاره ی پژمرده را که آفتاب تند بعد از ظهر تفته اش کرده، شاداب می کند.»

«من بعضی وقتها خودم را قایم می کنم، خودم را قایم می کنم تا کارهایی را که نتوانسته ام بکنم پنهان کنم. بعضی وقتها هیچ جا رو نشان نمی دهم، می ترسم، چون از فکر زبانهای هرزه ای که چه ها دربارهٔ من خواهند گفت به خودم می لرزم، چون مردم از هر چیز آدم لطیفه درست می کنند، از هر چیز آدم، و ‌بعد به همه کار آدم هم کار دارند، از زندگی خصوصی اش گرفته تا زندگی عمومی، و همه را هم وارد ادبیات می کنند، چاپش می کنند، می خوانند، مسخره اس می کنند و سر زبانها می اندازند!»