Mahshid

به نظرم داستانی معمولی با تصویر سازی خوب

آدمی که از بیرون درباره رنج دیگران فلسفه می‌بافت، وقتی خودش وارد همان اتاق می‌شود، می‌فهمد رنج چیزی نیست که بتوان از فاصله‌ی امن درباره‌اش حرف زد.

فکر می‌کنم بعضی کتاب‌ها رو باید توی یک برهه‌ی خاص از زندگی خوند. من با خیره به خورشید نگریستن دقیقاً همین حس رو داشتم. خوندنش اصلاً خسته‌کننده نبود برای من. این کتاب جزو اولین انتخاب‌هام برای خوندن نبود؛ ولی الان واقعاً خوشحالم که خوندمش.

کتاب جالبیه درباره یک آدم کش حرفه ای که آلزایمر گرفته و به مرور خاطراتش دارن محو میشن و نمیدونه داره چیکار میکنه.

در ژانر خودش، کتاب قشنگیه.

این کتاب رو خیلی سال پیش خوندم. جالب و غم‌انگیز بود.