Mahshid

به نظرم داستانی معمولی با تصویر سازی خوب

آدمی که از بیرون درباره رنج دیگران فلسفه می‌بافت، وقتی خودش وارد همان اتاق می‌شود، می‌فهمد رنج چیزی نیست که بتوان از فاصله‌ی امن درباره‌اش حرف زد.

فکر می‌کنم بعضی کتاب‌ها رو باید توی یک برهه‌ی خاص از زندگی خوند. من با خیره به خورشید نگریستن دقیقاً همین حس رو داشتم. خوندنش اصلاً خسته‌کننده نبود برای من. این کتاب جزو اولین انتخاب‌هام برای خوندن نبود؛ ولی الان واقعاً خوشحالم که خوندمش.

کتاب جالبیه درباره یک آدم کش حرفه ای که آلزایمر گرفته و به مرور خاطراتش دارن محو میشن و نمیدونه داره چیکار میکنه.

در ژانر خودش، کتاب قشنگیه.

این کتاب رو خیلی سال پیش خوندم. جالب و غم‌انگیز بود.

«هرجا که رنج باشد شادی هم حضور دارد.»

«فکر میکردم به همان حال ولم میکنی.»

«باید برای درک زندگی تلاش کرد، خوشبختی واقعی در همین درک نهفته است.»

«اگر ناپاکی جسمی و اخلاقی را از جایی برانیم، خود را به جای دیگر منتقل میکند. باید صبر کرد تا خود این ناپاکی از آنجا پر بکشد.»

«اگر زندان و تيمارستان هست، پس كسى هم بايد درآن ها باشد. شما نباشيد، من نباشم، يك شخص سومى پيدا مى شود. صبر داشته باشيد، زمانى در آینده‌ی دور زندان ها و تيمارستان ها ديكَر وجود خارجى نخواهند داشت، ديگر نه ميله اى رو پنجره ها مى بينيد، نه لباس بيمارستان. مطمئنا چنين زمانه اى دير يا زود مى رسد.»

«وقتی همه چیزت را از دست میدهی، هنوز هم چیزهایی برای لذت بردن داری.»