جمله‌های ماندگار ما در برابر شما

«هر جمعیتی که تو به آن تعلق نداری یک تهدید است.»

«فقط خودت را سرپا نگاه دار و ببین چند نفر از حریفان به خاک می افتند بدون آنکه تو کاری کرده باشی.»

«هیولاها قبل از اینکه ببینی شون ترسناک ترن. تصورات ما همیشه از خود واقعیت ترسناک ترن.»

«سوراخ های کوچک اند که کشتی های بزرگ را غرق می کنند.»

«پیرو او هستند فقط و فقط چون که او قوی است. پس باید هر آن که او را به چالش می کشد زیر پا له کند ، چون قائل نشدن احترام مثل جرقه ای است در جنگل های تابستان ؛ اگر ریزترین شعله را زیر پا خاموش نکنی، خیلی سریع می شود آتشی عظیم که تو را در خود فرو می برد.»

«- بس کن ، مامان. من همیشه کلی به کار تو نازیدم. می دونستی؟! همه مامان معمولی دارن اما من یه مادر نمونه دارم که الگوی دیگرانه. همه مادرهای دیگه باید به بچه هاشون بگن بزرگ که شدن باید چه جوری باشن اما تو لازم نیست بگی، چون هر روز داری نشونمون می دی. مامان ، تو بهم یاد دادی که نباید رویا پردازی کنم، بلکه باید رویاهام هدفم باشه.»

«پسرها هرگز به روشنایی فکر نمی کنند ، روشنایی در زندگی آن ها مشکل محسوب نمی شود. پسرهایی که از تاریکی می ترسند ترسشان از روح و هیولا است اما دختر هایی که از تاریکی هراسان اند در واقع از پسرها می ترسند.»

«- اگر بازیکن ها فکر میکنن من احمقم ، خب یه موضوعی برای حرف زدن باهم پیدا کردن. گاهی تیم برای متحد شدن به یه دشمن مشترک نیاز داره.»

«مرزی هست برای تعداد دشمنانی که آدم می تواند داشته باشد و از عهده شان بر آید.»

«می گویند رهبری نیازمند گرفتن تصمیمات دشوار است ، تصمیمات ناخوشایند و منفور. <<کارت رو بکن>>. این چیزی است که رهبران همیشه می شنوند. ماموریت دشوار و ناممکن یک رهبر این است که تا زمانی که کسی هست که از او پیروی کند به رهبری ادامه دهد. و واکنش مردم به امر رهبری همیشه این طور است: اگر تصمیمات تو به نفع من باشد ، عادلی ، و اگر به ضرر من باشد ، دیکتاتور ، چون حقیقت درباره ی توده ی مردم ساده است اما دردناک: ما به منافع جمع فکر نمی کنیم. ما فقط و فقط به خودمان فکر می کنیم.»

«وقتی که واقعیت سوقمان می دهد به سمت جهنم آن وقت است که نیازمند افسانه ایم ، چون افسانه ها این امکان را به ما می دهند که حس کنیم تنها کافی است همه ی تلاشمان را بکنیم و بهترین شویم ، و آن وقت دنیا خود به خود درست می شود. اما آیا واقعا چیزی عوض می شود؟! یا فقط این ماییم که عادت می کنیم؟!»

«رامونا این قدر پیر شده که بداند نه باید جفت پا پرید وسط کامیابی و نه باید خود را در شکست ها دفن کرد…»

«اما تنها چیزی که می توان با اطمینان گفت این است که در هر شهری ، کوچک یا بزرگ ، هستند مردمی که تباه و ویران اند. مکان نیست که این بلا را سر آن ها می آورد ، بلکه این زندگی است که چنین می کند. و زندگی توان آن را دارد که با ما نیز چنین کند. و اگر چنین بشود ، راحت ترین کار این است که خودت را به یک میکده بکشانی. تمام میکده ها خیلی زود تبدیل می شوند به مکان هایی غم انگیز. آن که چیزی برای چنگ زدن ندارد می تواند به گیلاسش چنگ بیندازد. آن که از افتادن خسته است می تواند خودش را زیر بطری ها پنهان کند ، زیرا که آدمی از زیر صفر دیگر نمی افتد.»

«- آدم چطور میتونه احترام دیگران رو جلب کنه؟! + آدم لازم نیست مورد احترام باشه. اون قدر که مردم فکر میکنن مهم نیست.»

«- شماها تو بیورن استاد تو چی خوبین؟! یکی سعی می کند مزه بپراند که تو خوش گذرونی! + کار! ما توی بیورن استاد تو کار کردن خوبیم. مردم می تونن هر چرندی که دلشون خواست پشت سر بیورن استاد بگن اما ما مردم سخت کوشی هستیم!»

«رختکن از خنده منفجر می شود. به او می خندند ، نه با او. اما بوبو همچنان لبخندی محجوب بر لب دارد ، چون گاه هرگونه توجهی یعنی تایید.»

«یک مگس به خودی خود‌ نمی تواند یک فنجان چای را واژگون کند ، اما اگر مگسی دم گوش یک گاو وزوز کند و گاو دیوانه به مغازه هجوم بیاورد ، هر ویرانی ای ممکن است رخ دهد.»

«میخوای به همه ی شهر ثابت کنی که اون هایی که به تو اعتقاد نداشتن اشتباه کردن. دوباره. تو هیچوقت از ثابت کردن این موضوع سیر نمیشی.»

«خدایا ، دو نفر آدم که سر دیدن یک سریال تلویزیونی نمی توانند به توافق برسند ، حالا چطور می خواهند یک زندگی را با هم بسازند؟! یکی باید از خودگذشتگی کند.»

«اما مگر ته یک زندگی زناشویی چه می ماند اگر عشق را از آن حذف کنی؟! هیچ. فقط یک قرارداد.»

«همه دنبال منافع اند ، تنها فرق آدم ها این است که منافع برای هرکسی معنایی دارد.»

«سیاست یعنی سری بی پایانی از مذاکرات و مصالحات. و گر چه سیر امور در آن بسیار پیچیده است ، اصل مطلب بسیار ساده است: همه به شکلی دنبال منافعشان هستند ، در نتیجه اغلب سیستم ها مثل هم کار می کنند ؛ به من چیزی بده تا من هم در عوض چیزی به تو بدهم. ما انسان ها اساس تمدن را بر این پایه گذاشتیم.»

«هر کسی داره تو گند خودش دست و پا میزنه.»

«بیشتر مردم فقط آن قدر در توان دارند که روزشان را شب کنند.»

«غم بهاییه که برای عشق می پردازیم ، رامونا. قلب شکسته یه قلب کامله.»

«طبق آمار ، شمار نوزادان متولد شده در شهرهایی که جمعیت لک لک بیشتری دارند بیشتر از شهرهایی است که جمعیت لک لک ها در آنجا کمتر است. <<این چه چیزی را ثابت میکند؟! که نوزادان را لک لک ها می آورند!>> آمار اشتباه میکند؟! البته که نه. در واقع ، به طور طبیعی در شهرهایی که دودکش بیشتری دارند لک لک های بیشتری هم زندگی میکنند ، چون لک لک ها روی دودکش ها خانه می سازند. دودکش بیشتر یعنی خانه ی بیشتر ، جمعیت انسانی بیشتر و در نتیجه بچه بیشتر. در واقع آنچه رخ می دهد مهم نیست ، بلکه مهم آن است که چطور آن را برای مردم بیان کنی.»

«وقتی همه می دون یه طرف ، من آروم می رم سمت مخالف. این طوریه که می برم.»

«- آدم چطور میتونه از پس همچین اندوهی بر بیاد؟! + آدم نمی تواند. آدم فقط به نفس کشیدن ادامه می دهد و بس.»

«وقتی نخستین فرزندشان به دنیا آمد ، کرا به او گفت: حالا هر چیز دیگه ای که هستیم در درجه دوم قرار میگیره ، چون حالا دیگه در درجه ی اول پدر و مادریم!»

«فراموشی بهترین هدیه ای است که ورزش به آدم می دهد.»

«مردم یک دروغ ساده را ترجیح میدهند به یک راست پیچیده ، چون دروغ مزیتی دارد که شکست ناپذیرش میکند: حقیقت باید بتواند تمام جزئیات یک حادثه را باز کند و شرح دهد ، اما دروغ فقط کافی است باورکردنی باشد.»

«- فکر میکنی آدم بتونه یه آدم دیگه بشه؟! + نه ، اما میتونه سعی کنه آدم بهتری بشه…»

«مردم سه دسته اند: برنده ، بازنده ، تماشاچی.»

«- تو دلت پسر میخواد یا دختر؟! + پسر - چرا؟! + چون برای پسرها شاید گاهی دنیا بر وفق مرادشون بچرخه ، اما دنیا تقریبا همیشه بر ضد ما دخترهاست…»

«بهای یک پدر یا مادر خوب بودن چیست؟! چیز زیادی نیست. فقط همه چیز ، دقیقا همه چیز.»

«بزرگ شدن برای بعضی دخترها چیزی نیست که انتخابش کرده باشند ؛ برخی دخترها مجبورند بزرگ شوند.»

«گاه آدم باید به خاطر چیزی زندگی کند تا بتواند از بدبختی جان سالم به در ببرد و زنده بماند.»