«بیشک مارکسیسم یکی از جنبشهای فکری عمده قرن نوزدهم و بیستم بهشمار میآید و در طی یکصد سال گذشته تأثیر گستردهای بر تاریخ و اندیشه غربی و جهانی گذاشته است. انقلاب روسیه بر پایه تعبیری از مارکسیسم، به نوسازی و صنعتیکردن بخشی از جهان انجامید. در غرب نیز دولت رفاهی تا اندازهای تحت تأثیر گسترش جنبشها و اندیشههای سوسیالیستی و رادیکالی پدید آمد که خود از طریق مارکسیسم در قرن بیستم جان تازهای گرفتند. بهطورکلی مارکسیسم به معانی مختلف، تأثیر عمدهای در رادیکالکردن جو فکری قرن بیستم در سطح جهان گذاشته است. با اینهمه، در خصوص وحدت یا تعارض درونی و نیز محتوا و جوهر آن بین مارکسیستها اختلاف نظر وجود داشته است، هرچند همگی بهشیوهای تعبیر خود از مارکسیسم را به آثار مارکس مستند میکنند و مدعی صواب و صحت آن تعبیر هستند. بدینسان در طی قرن بیستم انواع گوناگونی از مارکسیسم پدید آمد که در بیشتر موارد حتی از حدود مقصود خود مارکس نیز فراتر میرفت. طبعا از آنجا که نمیتوان انواع گوناگون و متعارض مارکسیسم را حاصل جمع اندیشههای مارکس بهشمار آورد، بنابراین مارکسیسم بسیار گستردهتر از اندیشههای مارکس است.»
گاهی یک اندیشه پس از ورود به زندگی دیگران، مسیرهایی را طی میکند که حتی برای خالقش قابل پیشبینی نبوده است. هرکس از دریچهی تجربهها، نیازها و شرایط تاریخی خود به آن معنا میدهد و ممکن است به برداشتی برسد که با تفسیرهای دیگر تفاوت اساسی داشته باشد. با گذشت زمان، این برداشتها میتوانند از یکدیگر فاصله بگیرند و حتی به نتایجی متضاد برسند، در حالی که همگی خود را به سرچشمهای مشترک پیوند میدهند. این فرایند یادآور پیچیدگی رابطهی میان اندیشه و زندگی است. ایدهها در لحظهی شکلگیری به پایان نمیرسند؛ با تغییر نسلها، دگرگونی شرایط اجتماعی و ورود به تجربههای تازه، معناهای متفاوتی پیدا میکنند. گاهی آنچه بعدها به نام یک متفکر شناخته میشود، حاصل مجموعهای از تفسیرها و انتخابهایی است که در دورههای مختلف شکل گرفتهاند و نمیتوان همهی آنها را به دیدگاه اولیهی او فروکاست. به نظرم، شناخت این فاصله برای قضاوت دربارهی آدمها و اندیشههایشان اهمیت زیادی دارد. همانطور که نمیتوان تمام پیامدهای یک تصمیم را صرفا از نیت اولیهی تصمیمگیرنده فهمید، سرنوشت تاریخی یک ایده را هم نمیتوان تنها با مراجعه به نقطهی آغاز آن توضیح داد.

