«از هم پاشیدن همه چیز نوعی آزمایش و همچنین نوعی شفاست. خیال میکنم هدف، گذشتن از این آزمایش یا حل کردن مسئله است، اما حقیقت این است که مسائل واقعا حل نمیشوند. در کنار هم قرار میگیرند و از هم میپاشند. سپس دوباره در کنار هم قرار میگیرند و دوباره از هم میپاشند. فقط همین است. شفا آنجا حاصل میشود که برای اتفاق افتادن همهی اینها جا باز کنیم: جا برای اندوه، برای تسکین، برای بیچارگی و برای خوشی.»
صفحه ۲۱ · فصل دوم

