@mobinmohammadi · ۱ مهر ۱۴۰۵
«در عوض سرنوشت روسیه در دست پادشاهی لجوج و کوتهبین بود که ایمانی خللناپذیر به ارزشهای خودکامگی برای روسیه داشت و حتی از پس درک دریای معضلات زمانهاش هم برنمیآمد، چه رسد به حلوفصلشان.»
در حقیقت این سطر، به مسئلهی رابطهی انسان با واقعیت برمیگردد؛ جایی که باورهای ریشهدار میتوانند شیوهی دیدن ما را شکل دهند و گاهی آنقدر در ذهن تثبیت شوند که تغییرات پیرامونمان را از همان دریچه تفسیر کنیم. این وضعیت در سیاست شکل گستردهتری پیدا میکند، اما در تجربهی شخصی هم آشناست؛ انسان ممکن است سالها با تصویری مشخص از زندگی، آدمها یا آینده پیش برود و در مواجهه با نشانههای تازه، همچنان همان تصویر را حفظ کند. انتخاب این متن برای من از همین حساسیت میآید: اینکه فهمیدن جهان نیازمند نوعی آمادگی دائمی برای بازبینی برداشتهایی است که به مرور زمان برایمان بدیهی شدهاند. هرچه یک باور بیشتر با هویت و تجربهی ما گره بخورد، دیدن تغییرات تازه دشوارتر میشود و همین فرایند، برای من یکی از جالبترین وجوه رابطهی انسان با واقعیت است.