۶ نظر ثبت‌شده
فئودور داستایفسکی
این کتاب یک روایت ساده از زندگی در زندان و رنج آدم‌هایی که به اعمال شاقه محکوم شده‌اند نیست؛ فرصتیه برای دیدن آدم‌های مختلف از نزدیک در شرایطی که شاید هیچوقت تجربه‌اش نکنیم. داستایفسکی کاری می‌کنه که هم رنج زندانی‌ها رو احساس کنی و هم از بیرون به رفتارهاشون نگاه کنی؛ انگار هم‌زمان درون اون محیط هستی و داری آدم‌ها رو با دقت مشاهده می‌کنی.
ارنست همینگوی
«داشتن و نداشتن» حقیقت اینه که «نداشتن» می‌تونه انسان رو مجبور به انتخاب‌هایی کنه که اگر «دارا» بود، شاید هرگز انتخابشون نمی‌کرد. به همین خاطره که در انتهای کتاب نمی‌تونی بگی هری مورگان آدم خوبی بود یا بد؛ و همین‌طور شاید درباره هیچ‌کس نتونی به‌سادگی چنین قضاوتی کنی. چون آدم‌ها رو نمی‌شه فقط از روی یک عمل قضاوت کرد؛ باید دید چه شرایطی اون‌ها رو به اون نقطه رسونده.
ارنست همینگوی
ساختار کتاب جوریه که ممکنه موقع خوندنش مدام با خودتون بگید:«خب بالاخره قراره چه اتفاقی بیفته؟» برای همین پیشنهاد میکنم قبل از خوندن این اثر همینگوی ، یه سرچ مختصر درباره‌اش داشته باشین تا با دید بازتری شروعش کنین.
مگی اوفارل
پیشنهاد میکنم بعد از خوندن کتاب، فیلم همنت رو هم ببینید. درباره همنت جمله‌ای رو خوندم که اینجا مینویسم: (همنت هرگز روی صحنه نرفت، اما شکسپیر یادش را با «هملت» ماندگار کرد.)
کازوئو ایشی گورو
بقول سهراب سپهری: «یادت جهان را پر غم می‌کند و فراموشی کیمیاست... » اما با خوندن این کتاب در عجب می‌مانی «که هم یاد، کیمیاست و هم فراموشی!»
وندلین ون درانن
بنظرم آدمی که همه معنای زندگی‌اش را به یک رویا گره زده باشد، حتما با از دست دادن آن رویا امتحان می‌شود؛ و بعد از مدتی یاد می‌گیرد که هنوز هم می‌تواند در مسیر آن رویا قدم بردارد؛ فقط کافی‌است برای رسیدن به آن رویا، یک معنای جدید و قوی پیدا کند. کتاب خوبی بود.