همه جمله‌های صبا

«گفتم ای خدا، می‌بینی، ابر سیاهی دارد دلم را می‌گیرد، تو نگذار. می‌بینی، می‌خواهند این لب مرا از سینه‌ام در بیاورند و پاره‌پاره‌اش کنند، تو نخواه.»

«با خاک دیگران نمی‌شود کوزه‌ی دلخواه ساخت.»

«-چرا فرار می‌کنی؟ +می‌ترسم. -از من؟ +نه، از عشق. -مرد که نباید بترسد. +برای خودم نه، برای تو. -غصه‌ی مرا نخور. +یکباره می‌بینی چیزی مثل سایه همه‌ی زندگی‌ات را می‌گیرد. -خوب، بگیرد. +رسوای عالم می‌شوی، انگشت‌نما، نمی‌ترسی؟ -هرگز. +خیلی چیزها را از دست می‌دهی. -به جهنم.»

«هیچ آدمی آدم دیگری نیست. عمرباخته‌ها، عاشق عمر دیگران می‌شوند، همان‌جور که خودشان قربانی شده‌اند، دیگران را هم نابود می‌کنند، با حرف‌های قشنگ، وعده‌های فریبنده، سلیقه‌های یکنواخت، زبان‌بازی، زبان‌بازی.»

«چشم و نظر آهن را کج می‌کند، چه رسد به آدم.»

«-سرزمین ما کجاست؟ +هر جا که دل آدم خوش است، خوش است.»

«بیرونمان مردم را کشته، درونمان خودمان را.»

«دار، آونگ خاطره‌های ما در ساعت تاریخ بود.»

«سایه‌ی ترس از مرگ هم بدتر است.»

«-خاک بر سر آدم‌هایی که نمی‌دانند سر چی دارند می‌جنگند. +چرا، جناب رئیس، به‌خاطر قدرت. -با دار و تفنگ که نمی‌شود بر مردم حکومت کرد، باید به دادشان رسید.»

«وقتی سر قدرت دعوا دارند، با همه‌چیز مردم بازی می‌کنند.»

«چرا هر بادی از هر جایی می‌زند، بنیاد ما را می‌کند؟»

«بچه که بودم خیال می‌کردم همه‌چیز مال من است، دنیا را آفریده‌اند که من سرم گرم باشد، آسمان، زمین، پدر، مادر، درخت‌ها، اسب‌ها، کالسکه‌ها و حتی آن گنجشک‌ها برای سرگرمی من به وجود آمده‌اند. بعدها یکی‌یکی همه‌چیز را ازم گرفتند.»

«گاهی احساس می‌کردم دنیا براساس عقل و منطق مردانه می‌گردد که مردها شوهر زن‌ها بشوند و صورتشان را چروکیده کنند، اگر توانستند بچه به دامنشان بیندازند و اگر نتوانستند اشکشان را در بیاورند. زن موجودی است معلول و بی‌اراده که همه‌ی جرئت و شهامتش را می‌کشند تا بتوانند برتریشان را به اثبات برسانند. مسابقه‌ی مهمی بود و مرد باید برنده می‌شد.»

«کاش آدم بتواند دنیا را بالا بیاورد و این همه دروغ و ریا نبیند. دنیا به دست دروغگوها و پشت‌هم‌اندازها و حقه‌بازها اداره می‌شود، مرده‌شورش را ببرند.»

«نباید هرگز به زنان و مردان عاشق خندید. همین‌جوری دو تا نگاه در هم گره می‌خورد و آدم دیگر نمی‌تواند در بدن خودش زندگی کند، می‌خواهد پر بکشد.»

«-سال و ماه به‌هم ریخته، علتش این است که آدم‌‌ها به حق خودشان قانع نیستند. ظهر داشتیم از گرما خفه می‌شدیم، حالا از سرما نمی‌توانیم بخوابیم. +این‌ها مال ظلم است، آه مظلوم خورشید را می‌کشد.»

«او گفت که پیغمبر در لحظه‌ی آخر زندگی به اطرافیانش نگاه کرد. عرض کردند بعد از شما چه می‌شود؟ فرمود یوم‌البدتر، یوم‌البدتر. برای همین دنیا روزبه‌روز بدتر می‌شود، یوم‌البدتر. یک‌لحظه واژه‌اش را در ذهنم مرور کردم. یومش عربی بود و بدترش فارسی. آقای یغمایی دبیر ادبیاتمان می‌گفت که بدتر صفت تفضیلی است. دانستم که این هم باید از حقه‌بازی‌های امثال رزم‌آرا باشد که حرف‌های خودشان را از قول بزرگان نقل می‌کنند، یاس و ناامیدی را در دل‌ها می‌کارند و بعد می‌گویند حالا ما آمده‌ایم که بهترش کنیم، قبله‌تان را صاف کنیم، و آنچه ما می‌گوییم راه رستگاری است.»

«جهان کوهی‌ست وهم‌آلود که به هر صدایی پاسخ می‌‌دهد.»