«انگار هرچی بیشتر مشتم رو باز میکنم، دنیا چیزهای بیشتری توش میذاره.»
همه جملههای تینا
۱۰۷ جمله ثبتشده
«این که ندونی کجا داری میری، به این معنی نیست که گم شده باشی.»
«مسیر سفر تو روی هیچ نقشهای نیست. خودت باید راهت رو پیدا کنی.»
«اژدهای کوچک پرسید: «اگه بعضیها از من یا کارهام خوششون نیاد چی؟» پاندای بزرگ گفت: «تو باید راه خودت رو بری. بهتره اونها رو از دست بدی تا خودت رو.»»
«اژدهای کوچک گفت: «نمیتونم احساسم رو توضیح بدم.» پاندای بزرگ لبخند زد و گفت: «عیبی نداره. کلمهها برای همه چی کافی نیستن.»»
«بستندم به تخت و چون تنم در بند بود، ذهنم بال و پر گرفت.»
«اگر میدانستی شیفتگی چه قدر خطرناک است، دهانت را میبستی. غرق کاری شدن خطرناک است، و رو همین حساب، لذتبخش.»
«از خوبیهای پیر بودن یکی این که آدمها خیال میکنند بیآزارید.»
«انسانها! حتی وقتی که به مرگ هم فکر میکنند، در پی سود بردن از آن هستند!»
«درد این جاست که آدمیزاد روی زمین تنهاست.»
فصل دوم
«کتابهایی که داشتم خودشان به احتمال زیاد میتوانستند شاهدان خوبی باشند که به نفع من گواهی بدهند.»
فصل دوم
«هیچ چیز آزاردهندهتر و تحملناپذیرتر از این نیست که آدم به خاطر یک اتفاق نابود شود، اتفاقی که میتوانست نیفتد...»
فصل دوم
«شما طردم کرده بودید، شما آدمها با آن سکوت تحقیرآمیزتان مرا راندید. درست در برههای که پرشورترین احساساتم را نثارتان میکردم، جواب اشتیاقم را با آزار دادید و تا آخر عمر رنجیده خاطرم کردید. حالا من مسلماً حق دارم بین شما و خودم دیوار بکشم.»
فصل اول
«من استاد حرف زدن در سکوتام! کل زندگیام در سکوت حرف زدهام و در سکوت تراژدیهای زیادی را با خودم زندگی کردهام.»
فصل اول
«مضحک است که آدم با خودش هم بخواهد در لفافه و با عبارات رمزآلود حرف بزند.»
فصل اول
«آدمیزاد یک بار به دنیا میآید اما در هر جدایی یک بار تازه میمیرد. مرگ دردی است که درمانش را با خود دارد، چون وقتی برسد دیگر دردی نمیماند تا درمانی بخواهد اما: دردیست غیر مُردن، کان را دَوا نباشد پس من چگونه گویم کاین دَرد را دَوا کن»
«وقتی آدم میبیند که چه کسان نازنینی چه دردهای ناسزاواری داشتهاند از نالههای خودش خجالت میکشد و کمی آرام میگیرد.»
«چقدر دل گرفته و غمناکم و چقدر جای او در دل من خالیست. نمیخواهم بر این اندوه غلبه کنم. آخر تا کی آدم میتواند هر چیز را که نشانه انسانیتی است در خود بکشد...»
«همیشه از خود پرسیدهام که چگونه باید زیست، اما خود زیستن سؤال ندارد باید زیست چون باید زیست.»
«من در تن مادرم زندگی کردم و اکنون او در اندیشه من زندگی میکند. من باید بمانم تا او بتواند زندگی کند؛ تا روزی که نوبت من نیز فرا رسد به نیروی تمام و با جانسختی میمانم. امانت او به من سپرده شده است؛ دیگر بر زمین نیستم، خود زمینم و به یاری آن دانهای که مرگ در من پنهانش کرده است باید بکوشم تا بارور باشم...»
