Sogand

بعد از تموم کردن کتاب، تازه متوجه شدم بعضی از جزئیات داستان از اول جلوی چشمم بودند.

«شب‌های روشن» برای من بیشتر از اینکه یک عاشقانه باشد، داستان تنهایی و آدمی است که شاید بیشتر عاشق تصویری باشد که از عشق در ذهنش ساخته. فضای احساسی و پایانش را دوست داشتم، هرچند ریتم آرامش گاهی کمی خسته کننده بود.

"خدمتکار" برای من یک تریلر روانشناختی سرگرم کننده بود که مدام باعد میشد درباره شخصیت ها و اتفاقات شک کنم. کشش داستان و رازهاش رو دوست داشتم.

«شاهزاده و گدا» برای من فقط یک داستان سرگرم کننده نبود؛ بیشتر از هر چیز، نگاهم را به تفاوت طبقاتی و قضاوت کردن آدم ها عوض کرد. داستانش ساده است، اما حرفی که پشتش دارد هنوز هم تاثیرگذار است.

به نظرم «پنج قدم فاصله» کتاب خیلی احساسی و قشنگیه. داستانش شاید یه جاهایی کلیشه‌ای بشه، ولی احساسات شخصیت‌ها و رابطه‌شون واقعاً آدمو درگیر می‌کنه. بعضی قسمت‌هاش غمگین و تاثیرگذاره و باعث میشه بعد از تموم کردن کتاب هم یه مدت بهش فکر کنی. در کل اگه داستان‌های عاشقانه و احساسی دوست دارید، ارزش خوندن داره.

برای من بیشتر از یک داستان، یادآوری این بود که حسرت انتخاب های گذشته نباید باعث شود زندگی الانمان را فراموش کنیم.

«همانطور که مادرم میگفت، تنها راهی که دو نفر می توانند یک راز را نگه دارند این است که یکی از آنها مرده باشد.»

«دروغگو ها بی قرارند. بیش از حد اطلاعات می دهند و جزئیات زیادی را می گویند تا خودشان یا دیگران را در مورد حرفی که می زنند متقاعد کنند.»

«همه دروغ می گویند.»

«... همچون جانورانی در قفس که از جانورانی در قفس که از جانورانی در قفس که از جانورانی در قفس که از جانورانی در قفس زاده شده و در قفس مُرده، زاده شده و سپس مُرده است، در قفس زاده شده و سپس در قفس مُرده، در لغت مانند یک جانور، در یکی از لغاتشان، مانند چنان جانوری... که وجودم را از وحشت آکند...»

«... و چنان حالت انسان گونه ای داشت که وجودم را از وحشت آکند...»

«میدونم وقتی بمیرم یکی گوشتم رو تو بازار سیاه میفروشه، برای همینه که سیگار میکشم و مشروب مینوشم، تا مزه ی گوشتم بد شه و کسی هیچکس از مرگم لذت نبره.»