بحث 5
«پذیرش؛ آزادی یا انکارِ میل؟»
به گفته صرافیان: ما آرزو کردیم و نپذیرفتیم که قرار نیست به تمام آرزوهامان برسیم، ما آدم ها را دوست داشتیم و نپذیرفتیم که قرار نیست همه دوستمان داشته باشند، ما روزهای خوب می خواستیم و نپذیرفتیم که قرار نیست تمام روزها خوب باشند... و هر روز غمگین تر شدیم. گاهی برای رسیدن به آرامش، باید پذیرفت... باید قبول کرد و ناممکن ها و نشدنی ها را به رسمیت شناخت و توقع زیادی نداشت... گاهی برای رسیدن به آرامش، باید از خیلی چیزها گذشت... و سوال : اگر بخش مهمی از رنج انسان از خواستنِ چیزی ناشی میشود که ممکن است به آن نرسد، آیا راه رهایی، تغییر دادن جهان است یا تغییر دادن خواستههای خودمان؟ و اگر برای آرامش، خواستههایمان را کنار بگذاریم، آیا هنوز «آزادانه» زندگی میکنیم یا فقط یاد گرفتهایم به آنچه نداریم، کمتر میل داشته باشیم؟
ساختهشده توسط Rosalire
این بخش فقط برای اعضای حلقه فعاله.
برای دیدن پاسخها، نوشتن نظر و شرکت در بحث، اول وارد حساب کاربری شو و عضو این حلقه شو.

