رد کتاب بر جان | نقد و گفت‌وگوی عمیق 📚🌿

بعضی کتاب‌ها را قبل از اینکه بخوانیم، درموردشان چیزی می‌دانیم. نه از خودشان، از فضایی که حول آنها ساخته شده. یکی گفته فوق‌العاده است، یکی گفته وقتت را تلف نکن، یکی هم فقط سکوت کرده و همین سکوتش ما را کنجکاو کرده. کم‌کم کتاب را برمی‌داریم، ولی دیگر فقط خودمان و کتاب نیستیم؛ چند صدا هم همراهمان آمده‌اند که مدام چیزی درباره‌ی این کتاب می‌گویند. گاهی این صداها راهنمایمان می‌شوند. نکته‌ای را می‌بینیم که شاید در خواندن اول از دستمان می‌رفت. نقدی می‌خوانیم و برمی‌گردیم به همان صفحه، این بار با نگاهی تازه. اما گاهی هم این صداها آن‌قدر بلند می‌شوند که تجربه‌ی خودمان را از زیر دستمان بیرون می‌کشند. موج مثبت انتظارمان را بالا می‌برد و کتاب از آنچه هست بزرگ‌تر می‌شود؛ موج منفی هم ممکن است پیش از آنکه فرصت کنیم با اثر واقعاً روبه‌رو شویم، نگاهمان را نسبت به آن شکل بدهد. و سخت‌ترین بخش ماجرا شاید همین‌جاست: تفاوت میان اینکه از کتابی خوشمان نیامده باشد و اینکه آن کتاب ضعیف باشد. این دو تا خیلی وقت‌ها در ذهن ما یکی می‌شوند. یک بار از کتابی خوشمان نمی‌آید، بعد کم‌کم فکر می‌کنیم آن کتاب بد بوده. برعکسش هم اتفاق می‌افتد؛ کتابی محبوب می‌شود و ما محبوبیت را با خوب بودن اشتباه می‌گیریم. انگار کتاب همان کتاب است، ولی این بار صدایی که درباره‌اش می‌شنویم، کم‌کم جای تجربه‌ی خودمان را می‌گیرد. تا حالا شده کتابی را به خاطر تعریف‌های زیادش بخوانید و بعد ببینید اصلاً نتوانسته‌اید با آن ارتباط بگیرید؟ یا برعکس، کتابی را اتفاقی خوانده باشید و دوستش داشته باشید، اما بعد با نظرهای منفی زیادی روبه‌رو شوید؟ و شاید سؤال مهم‌تر این باشد: چقدر می‌توانیم بفهمیم کدام بخش از قضاوت‌مان واقعاً از مواجهه‌ی خودمان با کتاب آمده و کدام بخش را فضای اطراف آن کتاب به ما منتقل کرده است؟ 📚🌿

ساخته‌شده توسط Yusof

بعضی کتاب‌ها را می‌خوانیم، تمام می‌شوند و کنار می‌گذاریم. فکر می‌کنیم پرونده‌شان بسته شده. اما بعد، درست وسط زندگی واقعی، ناگهان چیزی ما را به یاد همان کتاب می‌اندازد. یک اتفاق ساده، یک رابطه، یک تصمیم، یک خیابان، یک جمله از یک دوست، یا حتی احساسی که مدت‌هاست با خودمان حمل می‌کنیم. انگار کتاب تمام نشده بود؛ فقط منتظر یک موقعیت واقعی بود تا دوباره برگردد. ممکن است آن اتفاق در زندگی ما دقیقاً شبیه داستان نباشد. گاهی فقط یک جزئیات کوچک کافی است؛ یک رفتار، یک سکوت، یک ترس یا یک انتخاب که همان چیزی را در ما زنده می‌کند که یک‌بار در کتاب با آن روبه‌رو شده بودیم. همان لحظه شاید تازه بفهمیم آن بخش از کتاب تا چه اندازه در ذهنمان مانده، بدون اینکه خودمان خبر داشته باشیم. جالب اینجاست که اگر آن اتفاق در زندگی پیش نمی‌آمد، شاید هیچ‌وقت متوجه نمی‌شدیم چه چیزی از آن کتاب در ما باقی مانده است. بعضی چیزهایی که هنگام خواندن کتاب چندان مهم به نظر نمی‌رسند، ممکن است مدت‌ها بعد، با یک اتفاق ساده دوباره به ذهنمان برگردند. و شاید مهم‌تر از خودِ یادآوری، این باشد که بعد از آن اتفاق، نگاهمان به آن بخش از کتاب عوض می‌شود. همان صفحه‌ای که یک‌بار خوانده بودیم، این بار با تجربه‌ای که در زندگی به دست آورده‌ایم، معنای دیگری پیدا می‌کند. انگار کتاب همان کتاب است، ولی ما دیگر همان خواننده‌ی قبلی نیستیم. برای شما هم پیش آمده در یک موقعیت واقعی، ناگهان یادتان بیفتد قبلاً چیزی شبیه آن را در یک کتاب خوانده‌اید؟ چه کتابی بود و چه چیزی در زندگی شما را به یادش انداخت؟ بعد از آن اتفاق، نگاهتان به آن بخش از کتاب تغییر کرد؟ یا برعکس، کتاب باعث شد آن اتفاق زندگی را جور دیگری ببینید؟

ساخته‌شده توسط Yusof

گاهی در یک داستان به چیزی می‌رسیم که با آنچه تا آن لحظه از ماجرا فهمیده‌ایم، همخوان نیست. یک اتفاق، یک پایان یا حتی معنای تازه‌ای که از کنار هم گذاشتن بخش‌های داستان به دست می‌آید، می‌تواند همه‌چیز را کمی جابه‌جا کند. چیزی که ابتدا روشن به نظر می‌رسید، ناگهان جای سؤال پیدا می‌کند؛ و شاید همین‌جاست که کتاب، بعد از تمام شدن هم ادامه پیدا می‌کند. چون دیگر فقط به داستان فکر نمی‌کنیم، به برداشت خودمان از آن هم برمی‌گردیم. در کدام کتاب با چنین تناقضی روبه‌رو شدید؟ چه چیزی باعث شد در نگاهتان به داستان یا مفهومی که در آن مطرح شده بود، تجدیدنظر کنید؟ و در نهایت، به نظرتان این کتاب بود که معنایش را تغییر داد، یا نگاه شما به آن؟

ساخته‌شده توسط Yusof

در هنگام مطالعه‌ی رمان، گویی وارد زندگی آدم‌ها و جهان پیرامونشان می‌شویم، بی‌آنکه دیده شویم. می‌توانیم وارد خانه‌شان شویم، وارد حریم خصوصی‌شان، حتی وارد ذهنشان؛ از فکرها، ترس‌ها، خواسته‌ها و رازهایشان باخبر شویم، بی‌آنکه خودشان تصور کنند نگاهی بر آن‌هاست. شاید نامرئی بودن، یکی از جذابیت‌های رمان باشد؛ اینکه می‌توانیم زندگی آدم‌ها را از نزدیک ببینیم، بدون اینکه حضورمان چیزی را تغییر دهد. و شاید ذهن کنجکاو ما با همین هم سیراب نمی‌شود؛ هر صفحه که جلو می‌رویم، انگار می‌خواهیم بیشتر ببینیم و بیشتر بدانیم. اینجا یک سؤال برای من پیش آمد: آیا بخشی از لذت رمان خواندن، همین «دیدن بدون دیده شدن» نیست؟ و اگر واقعاً می‌توانستیم در دنیای یکی از رمان‌هایی که خوانده‌ایم نامرئی شویم، کدام دنیا را انتخاب می‌کردیم و دوست داشتیم چه کسی را از نزدیک ببینیم؟ و شاید یک سؤال دیگر؛ آیا این امکانِ دیدنِ آدم‌ها از جایی که خودمان دیده نمی‌شویم، باعث می‌شود آن‌ها را بهتر بشناسیم؟ یا فقط باعث می‌شود خیال کنیم آن‌ها را می‌شناسیم؟

ساخته‌شده توسط Yusof

هرکدام از ما میان کتاب‌ها، به بعضی حوزه‌ها و ژانرها بیشتر گرایش داریم؛ یکی رمان و داستان، یکی فلسفه و روان‌شناسی، یکی تاریخ، یا ترکیبی از چند حوزه. اما فکر می‌کنم پشت این انتخاب، چیزی بیشتر از یک علاقه‌ی ساده وجود دارد. شاید یک دغدغه، یک نوع نگاه، یک حس یا حتی بخشی از زندگی خودمان باشد که در این کتاب‌ها پیدا می‌کنیم. گاهی یک حوزه یا ژانر آن‌قدر به ما نزدیک می‌شود که فقط خواننده‌اش نیستیم؛ دلمان می‌خواهد درباره‌اش با دیگران حرف بزنیم، کتابی از آن را به کسی معرفی کنیم و کم‌کم خودش تبدیل به بخشی از علاقه‌مندی‌هایمان می‌شود. برای شما این کشش از کجا می‌آید؟ به کدام حوزه یا ژانر گرایش بیشتری دارید و چه نگاهتان به آن چیست؟ اگر بخواهید فقط یک کتاب از آن حوزه یا ژانر به دیگران معرفی کنید، کدام کتاب را انتخاب می‌کنید؟

ساخته‌شده توسط Yusof

تا امروز توی اینجا ، بیشتر من بودم که سؤال می‌پرسیدم و شما جواب می‌دادید. این بار می‌خوام این چرخه رو برعکس کنم. این دفعه شما از من بپرسید و من جواب بدم.😊 سؤال می‌تونه درباره‌ی هر چیزی باشه؛ لازم نیست حتماً به کتاب محدود بشه. می‌تونه درباره‌ی یه عادت، یه باور، یه ترس، یه انتخاب توی زندگی، یا هر چیزی باشه که دلتون می‌خواد درباره‌ش بدونید. فقط سؤال رو از موضوعی بپرسید که واقعاً ذهنتون رو درگیر کرده؛ حتی اگه خیلی ساده باشه. منتظر سؤال‌هاتون هستم. 🌿📖

ساخته‌شده توسط Yusof

گاهی وسط مطالعه، ناگهان چیزی توجهت رو جلب می‌کنه؛ یه فضا، یه شخصیت، یه نوع روایت، یا حتی یه حس کلی که ناخودآگاه انگار یهو می‌بینیش و با خودت میگی: من اینو یه جای دیگه هم دیدم... نه اینکه حتماً یکی کپیِ دیگری باشه؛ بیشتر شبیه یه هم‌آوایی. انگار دو کتاب، توی یه اتاق تاریک، با نورهای متفاوت، از یه چیز حرف می‌زنن. یا شاید نویسنده‌ای، خواسته یا ناخواسته، از نویسنده‌ی دیگه‌ای تأثیر گرفته باشه و تو این تأثیر رو توی اثرش حس کنی. حالا این حس برای شما خوشایند هست؟ یا ممکنه باعث بشه کتابو بذارید کنار؟ البته گاهی اوقات نویسنده‌ها توی ژانرهای مشابه، به ایده هایی شبیه هم می‌رسن. مثلاً توی ادبیات گوتیک، طبیعیه که بعضی فضاها، شخصیت‌ها یا حتی نوع روایت به هم نزدیک باشن. اما گاهی این شباهت‌ها اونقدر زیاد می‌شن که دیگه فقط یه شباهت معمولی به نظر نمیرسن و حس تأثیر مستقیم رو به مخاطب میدن؛ چیزی که توی تاریخ ادبیات کم هم ندیدیم. به نظرتون این شباهت از ارزش کتاب کم می‌کنه؟ یا می‌تونه یه جور گفت‌وگوی بی‌صدا بین دو کتاب باشه؟ اصلاً این شباهت چه تأثیری روی مخاطب داره؟ نگاهتون به خود کتاب عوض می‌شه؟ جایگاه نویسنده توی ذهنتون تغییر می‌کنه؟ یا حتی برعکس، باعث می‌شه کنجکاو بشید و برید سراغ اون کتاب یا نویسنده‌ای که این اثر شما رو یادش انداخته؟ 📖🌿

ساخته‌شده توسط Yusof

فکر می‌کنم همه‌ی ما کتاب‌هایی داریم که بعد از تمام شدنشان، واقعاً تمام نمی‌شوند. کتاب را می‌بندیم و داخل کتابخانه می‌گذاریم. اما چیزی از آن هنوز با ما می‌ماند؛ شاید یک حس، یک تصویر، یک تکانه، یک شخصیت یا حتی فکر و تحلیلی که بعداً دوباره به سراغمان می‌آید. گاهی هم دلمان می‌خواهد آن حس و تجربه‌ای را که از کتاب گرفتیم، با کسی در میان بگذاریم؛ نه فقط درباره‌ی داستان و اینکه کتاب را دوست داشتیم یا نه، بلکه درباره‌ی حسی که در ما به جا گذاشت. اما اغلب اوقات کسی نیست که بتوانیم این تجربه‌ها را با او در میان بگذاریم؛ کسی که همان کتاب را خوانده باشد و از حرفمان برداشت دیگری نکند یا زود قضاوت نکند. بیایید از همین کتاب‌ها بگوییم؛ کتاب‌هایی که شاید مدت‌ها از خواندنشان گذشته، اما هنوز چیزی از آن‌ها در وجودمان نفس می‌کشد. 📖 کدام کتاب هنوز در دل شما مانده؟ چه چیزی از آن را هنوز با خودتان دارید؟

ساخته‌شده توسط Yusof

شاید ادای دین به یک نویسنده، همیشه این نباشد که از بزرگی‌اش بگوییم یا فهرستی از آثارش را مرور کنیم. گاهی می‌شود کمی عقب‌تر ایستاد و از خودمان پرسید: اگر یک نویسنده را نمی‌خواندیم، چه چیزی را در زندگی‌مان نمی‌دیدیم؟ بعضی نویسنده‌ها فقط داستان تعریف می‌کنند و بعضی، بعد از تمام شدن داستان، چیزی را در نگاه ما جابه‌جا می‌کنند. ممکن است بعد از خواندنشان، یک آدم را جور دیگری ببینیم؛ یک رابطه را دوباره فکر کنیم؛ درباره‌ی خانواده، تنهایی، عشق، رنج یا حتی خودمان سؤال تازه‌ای پیدا کنیم. عباس معروفی برای من از همین دسته است. شاید چیزی که از او می‌ماند، فقط یک شخصیت یا یک جمله نباشد؛ شاید همان نگاهی باشد که بعد از بستن کتاب، آرام‌آرام وارد زندگی خودمان می‌شود. حالا در سالگرد درگذشت عباس معروفی، نمی‌خواهم بپرسم کدام کتابش را بیشتر دوست داشتید یا کدام اثرش را باید خواند. می‌خواهم از خودِ شما بپرسم: اگر معروفی را خوانده‌اید، چه چیزی از او در شما باقی مانده که فکر می‌کنید اگر آثارش را نمی‌خواندید، شاید هیچ‌وقت به آن شکل نمی‌دیدید؟ یک شخصیت؟ یک حس؟ یک نگاه؟ یک سؤال؟ یا حتی چیزی درباره‌ی خودتان که تا پیش از خواندنش، از آن خبر نداشتید؟ شاید این بار، به‌جای اینکه از خودِ کتاب‌ها حرف بزنیم، از ردی که معروفی بعد از رفتنش در ما باقی گذاشته حرف بزنیم. شاید ماندگارترین ادای دین به یک نویسنده همین باشد؛ اینکه هنوز بتوانیم بگوییم: «خواندمش، و چیزی در من دیگر مثل قبل نماند.» 🖤📚 به یاد عباس معروفی

ساخته‌شده توسط Yusof

عسل و گیله‌مرد؛ عشق چقدر به ما اجازه می‌دهد خودمان باشیم؟ چیزی که در رابطه‌ی عسل و گیله‌مرد برای من جالب بود، فقط علاقه‌ای که بینشان وجود داشت نیست؛ بیشتر این است که هرکدام تا چه اندازه می‌توانند در کنار دیگری، خودِ واقعی‌شان باقی بمانند. گیله‌مرد تلاش می‌کند عشقشان گرفتار عادت و روزمرگی نشود، اما گاهی نگاهش به عشق و زندگی آن‌قدر پررنگ می‌شود که این سؤال پیش می‌آید: آیا در این رابطه جایی هم برای انتخاب و خواسته‌های عسل باقی می‌ماند؟ از طرف دیگر، عسل هم همیشه با نگاه گیله‌مرد همراه نیست و در بعضی جاها سعی می‌کند او را با واقعیت زندگی روبه‌رو کند. به نظرتان رابطه‌ی این دو بیشتر باعث رشدشان شد یا گاهی یکی از آنها را وادار کرد خودش را با خواسته و نگاه دیگری هماهنگ کند؟ و شاید سؤال مهم‌تر این باشد: آیا می‌توان کسی را عمیقاً دوست داشت و در عین حال، اجازه داد همان‌طور که هست باقی بماند؟📚🌱

ساخته‌شده توسط Yusof

لازم نیست بهترین جمله‌ی کتاب باشه؛ فقط همون جمله‌ای که به هر دلیلی بعد از بستن کتاب هنوز یادت مونده. 📚 اسم کتاب و نویسنده رو هم بگو و اگر دوست داشتی، بگو چرا همین جمله برات موندگار شد. 🌱

ساخته‌شده توسط Yusof

آقا نترسین، این یکی دیگه بحث سنگین و رسمی نیست 😂😁 هرچی درباره کتاب‌ ، کتاب‌خوندن، بحث‌های حلقه یا حتی خودِ اینجا تو ذهنتونه بگین و بپرسین. کتابی هست که تازه شروع کرده باشین؟ چیزی هست که مدت‌هاست دلتون می‌خواد دربارش حرف بزنید؟ یا اصلاً یه سؤال درباره سلیقه و عادت‌های کتاب‌خوندن بقیه دارین؟ هرچی به ذهنتون می‌رسه بگین، شاید همین گپ‌های ساده وخودمونی خودشون یه بحث جالب رو شروع کنن. 😁📚🌱

ساخته‌شده توسط Yusof

ما از بچگی کتاب خوندیم؛ کتاب‌هایی که متناسب با سن‌ وسالمون بودن و کم‌کم با بزرگ‌تر شدن، جاشون رو به کتاب‌های دیگه دادن. اما فکر می‌کنم هیچ‌کدوممون دقیقاً یادمون نیست این مرز کجا بود و چه زمانی ازش رد شدیم. شاید اصلاً همون موقع متوجهش نشدیم؛ فقط خوندیم و جلو اومدیم، از قصه‌های کودکانه و کتاب‌های نوجوان، به‌تدریج رسیدیم به دنیای کتاب‌هایی که دیگه برای بزرگسال‌ها نوشته شده بودن. ولی وقتی سال‌ها بعد به مسیر کتاب‌خوانیمون نگاه می‌کنیم، گاهی اسم یک کتاب پررنگ‌تر از بقیه می‌شه؛ کتابی که شاید خودش برای نوجوان‌ها نوشته شده باشه، اما انگار چیزی در اون بوده که ما رو یک قدم از دنیای کودکی دورتر کرده. برای من، وقتی عمیق‌تر به این مسیر نگاه کردم، «ماهی سیاه کوچولو» یکی از همین کتاب‌ها بود. حالا می‌خوام بدونم برای شما کدوم کتاب این مرز بوده؟ نه لزوماً اولین کتاب بزرگسالی که خوندید؛ کتابی که وقتی امروز به مسیر کتاب‌خوانی‌تون نگاه می‌کنید، حس می‌کنید با اون کتاب بود که کم‌کم وارد این دنیای تازه شدید. 📚

ساخته‌شده توسط Yusof

نقدخانه جایی است برای نوشتن از کتاب‌هایی که خوانده‌ایم؛ از آنهایی که دوستشان داشتیم تا آنهایی که نتوانستیم با آنها ارتباط بگیریم. اگر درباره کتابی نقد، برداشت یا حرفی دارید، اینجا بنویسید. قرار نیست نقدها حتماً تخصصی یا موافق با نظر دیگران باشند؛ مهم این است که نگاه خودمان را به کتاب روایت کنیم. اگر نوشته‌ای جرقه‌ای برای گفت‌وگو زد، درباره‌اش بحث می‌کنیم، و اگر نه، همان خواندن نگاه یکدیگر هم غنیمت است.

ساخته‌شده توسط Yusof

بعضی کتاب‌ها رو که می‌خونیم، تصویرش توی ذهنمون جان می‌گیره؛ انگار خودمون داریم فیلمش رو می‌بینیم. بعد وقتی اقتباس سینمایی‌ش رو می‌بینیم، گاهی ذوقمون کور می‌شه و گاهی برعکس، فیلم اونقدر خوب از آب درمیاد که حتی از خود کتاب هم جلو می‌زنه. یا شاید فیلم خوب باشه، ولی بازیگرش اصلاً به تصویری که از شخصیت توی ذهنمون داشتیم نخوره و با خودمون بگیم کاش فلان بازیگر جاش بود. تجربه شما از برخورد این دو روایت چیه؟ کتابی بوده که فیلمش رو دیدید و حسرت خوردید؟ یا فیلمی که باعث شد برید سراغ کتابش؟ و جای کدوم کتاب هنوز به نظرتون روی پرده خالیه؟ اگه ساخته بشه، دوست دارید چه بازیگری نقشش رو بازی کنه؟ 🌿🎬

ساخته‌شده توسط Yusof

«آدم را از کتاب‌هایی که می‌خواند می‌شود شناخت.» — رالف والدو امرسون شاید برای همین بعضی کتاب‌ها رو فقط نمی‌خونیم؛ یه جایی از خودمون رو بین صفحه‌هاشون پیدا می‌کنیم. گاهی یک شخصیت، یک جمله، یک اتفاق یا حتی یک تکه‌ی کوچک از یک کتاب، بیشتر از صد صفحه باهامون حرف می‌زنه. بعضی کتاب‌ها چیزی درباره‌مون می‌گن که شاید خودمون هیچ‌وقت نتونیم درست توضیحش بدیم؛ یه ترس، یه آرزو، یه خاطره، یه طرز فکر، یا حتی آدمی که یه زمانی دوست داشتیم باشیم. گاهی هم یه کتاب رو دوست نداریم، ولی باز یه چیزی توش هست که نمی‌ذاریم راحت ازش بگذریم. شاید حتی کتاب‌هایی که نصفه رها کردیم هم چیزهایی درباره‌مون می‌گن. حالا تصور کن یه نفر روبه‌روت نشسته که هیچ شناختی ازت نداره. تو فقط اجازه داری ۳ تا کتاب بهش نشون بدی. لازم نیست حتی تمام این سه کتاب رو دوست داشته باشی؛ شاید فقط یک شخصیت، یک جمله یا یک تکه از یکی‌شون برایت مهم باشه. نه اسم خودت رو می‌گی، نه شغلت رو، نه از گذشته‌ات چیزی تعریف می‌کنی. فقط همین سه کتاب. کدوم سه تا رو انتخاب می‌کنی؟ و اگه بخوای، بگو هرکدومشون قراره کدوم قسمت از تو رو به اون آدم نشون بده...

ساخته‌شده توسط Yusof

آنچه از کتاب بر جای ماند 📚 خوشحالم که «ردِ کتاب بر جان» با حضور دوستان تازه، جمعی پربارتر و صمیمی‌تر پیدا کرده است. 🌿 در بحث نخست، از کتاب‌هایی گفتیم که آن‌قدر دوستشان داشته‌ایم که دلمان خواسته دیگران را هم با خود به جهانشان ببریم. از میان پاسخ‌ها دیدیم که یک کتاب گاهی می‌تواند دریچه‌ای به دنیایی تازه باز کند؛ دنیایی که شاید پیش از آن حتی نمی‌دانستیم مشتاق دیدنش هستیم. حالا می‌خواهم یک قدم جلوتر برویم و از چیزی بگوییم که پس از تمام شدن کتاب، در ما باقی می‌ماند. چه چیزی باعث می‌شود کتابی با بستن آخرین صفحه، واقعاً به پایان نرسد؟ شخصیتی که هنوز در ذهنمان زندگی می‌کند؟ جمله‌ای که مدت‌ها بعد دوباره به سراغمان می‌آید؟ نگاهی تازه به زندگی، آدم‌ها یا حتی خودمان؟ یا احساسی که نویسنده، بی‌آنکه متوجه باشیم، در ما به جا گذاشته است؟ شاید ارزش بعضی کتاب‌ها تنها در صفحاتی نباشد که خوانده‌ایم؛ بلکه در چیزهایی باشد که پس از خواندن، در ما ادامه پیدا می‌کنند. از نگاه شما، چه چیزی یک کتاب را از یک «کتاب خوانده‌شده» به کتابی ماندگار تبدیل می‌کند؟ این بار بیایید کمی از خودِ کتاب فاصله بگیریم و درباره‌ی اثری حرف بزنیم که از آن با خود برده‌ایم؛ چیزی که شاید حتی مدت‌ها پس از بستن کتاب، هنوز در گوشه‌ای از ذهن یا جانمان باقی مانده باشد. ✨ و اگر در میان دوستانتان کسی را می‌شناسید که اهل کتاب و گفت‌وگوست، خوشحال می‌شویم او را هم به جمع «ردِ کتاب بر جان» دعوت کنید؛ شاید کتابی که شما را تحت تأثیر قرار داده، برای او هم آغاز یک تجربه‌ی تازه باشد. 📚🌿

ساخته‌شده توسط Yusof

اگر بخواهید تنها یک کتاب را انتخاب کنید که نگاهتان را به آدم‌ها، زندگی یا حتی خودتان کمی تغییر داده باشد، کدام را انتخاب می‌کنید؟ این بار فقط نام کتاب را نگذاریم؛ بگوییم چه چیزی در آن دیدیم که پیش از خواندنش نمی‌دیدیم. شاید نگاه یک نویسنده به یک مسئله، سرنوشت یک شخصیت یا حتی یک جمله، زاویه‌ای تازه به ما نشان داده باشد. فقط حواسمان باشد آنچه را تعریف می‌کنیم، به پرده‌برداری از داستان تبدیل نکنیم؛ بگذاریم کتاب، خودش در زمان خواندنش حرف‌هایش را بزند.

ساخته‌شده توسط Yusof