همه جمله‌های صبا

«مخوف‌ترین دشمن در خانه‌ی ما و در جایی است که بیش‌ترین اعتماد را داریم.»

«-چرا می‌خواهی خودت را توی این مخمصه بیندازی؟ چرا می‌خواهی خودت را به کشتن بدهی؟ +افتخاری بزرگ‌تر از مرگ در راه میهن نیست. -خریت نکن، جوانک... وطن یعنی زنده ماندن.»

«چوب خدا صدا ندارد، چنان سخت انتقام می‌گیرد که انتقام ما جلوی آن هیچ است.»

«ملت بی‌قهرمان، خانه‌ی بی‌در است.»

«وطن، زیباترین اختراع بشر است.»

«در پیشه‌ی سیاست،آن‌کس که سقوط می‌کند، کارش تمام است.»

«وقتی خدا بخواهد مورچه‌ای را نابود کند، دو بال به او می‌دهد تا پرواز کند آن‌وقت پرندگان شکارش می‌کنند.»

«جهان باتلاقی گندیده و مرگبار است که نباید دست و پا زد، آرام‌آرام باید زندگی و مرد و رفت.»

«-هیچ می‌دانی مردها، همه‌ی مردها بچه‌اند؟ +بچه‌اند؟ چرا؟ -زن‌ها همیشه مادرند و مردها بچه. +تا به حال نشنیده بودم، خیال هم نمی‌کنم کس دیگری به این حرف معتقد باشد. -ما مردها همیشه بچه‌ایم اما به زبان نمی‌آوریم یا شاید نمی‌خواهیم بگوییم که بچه‌ایم. اگر هم کسی حرف مرا رد کند دروغ می‌گوید، حتما خودش را پشت یک صورتک مخفی کرده. +این فکر همین حالا به مغزت خطور کرد؟ -نه، روزها که سرم به کار گرم است به این چیزها فکر می‌کنم. مثلا فرهاد، مجنون، پادشاه، شاعر، من، هرکس که باشد همیشه دلش می‌خواهد یک زن در زندگیش باشد که مدام بهش رسیدگی کند و مراقبش باشد. می‌گویند پشت سر هر مرد بزرگی یک زن ایستاده، اما پشت سر هیچ زنی، هرگز مردی نیست. +سر به سرم می‌گذاری؟ -نه، باور کن که واقعی‌ترین احساسم را گفتم. +تو بچه‌ی منی؟ -تو مادر منی؟ +من عشق توام. -من بچه‌ی توام.»

«-چند دقیقه این جا بنشین و به من تکیه بده. +کار من از تکیه گذشته. دلم می‌خواهد توی بغلت بمیرم.»

«در سرزمین بی‌آدم، دین بی‌معناست.»

«جهان مجموعه‌ی وهم‌آلودی است که به کوه می‌ماند، باتلاقی است که برای شناختن اسرار آن نباید دست و پا زد، فقط باید زندگی کرد.»

«هر جنگی به خاطر صلح درمی‌گیرد، و هر صلحی مقدمه‌ای است برای جنگ.»

«آدم‌ها از ترس وحشی می‌شوند، از ترس به قدرت رو می‌آورند که چرخ آدم‌های دیگر را از کار بیندازند، وگرنه این همه زمین و زراعت و دام و پرنده و نان و آب هست، به قدر هم هست، اما چرا به حق خودشان قانع نیستند؟ چرا هیچ‌چیز از تاریخ نمی‌دانند؟ چرا ما این همه در تیره‌بختی تکرار می‌شویم؟ این همه جنگ، این همه آدم برای چیزی کشته شده‌اند که آن چیز حالا دستشان نیست، دست فرزندانشان هم نیست. فقط می‌جنگیده‌اند که چند سالی جنگیده باشند. حالا ما حسرت چی را می‌خوریم؟ همان چیزهایی که در گذشته‌ها خون هزاران نفر را به خاطرش ریخته‌اند؟ خاک بر سر همه‌شان کند! پس چه غلطی می‌کرده‌اند؟»

«خیال می‌کردم دارم درست بازی می‌کنم، دو تا اسب‌هام را می‌برم جلو، وزیر را می‌کشم، دو تا اسب‌هام را می‌برم جلو، وزیر را می‌کشم بیرون، یک سرباز می‌دهم، با سه حرکت، کیش، مات. اما سربازم را دادم، اسب‌هام را دادم، وزیر و فیل و قلعه را هم دادم و در این پس‌قعله‌ی متروک جا ماندم.»

«وقتی آدم دورخیز کند که بلند بپرد، اما نتواند و در همان پست و پله بماند، دیگر چی واسه‌ی آدم می‎ماند؟»

«تقدیر، اسب رم‌کرده‌ای است که نمی‌شود بهش دهنه زد.»

«-چی شد؟ بالاخره برادرهات را پیدا نکردی؟ +حالا دیگر دنبال برادرهام نمی‌گردم. -پس دنبال کی می‌گردی؟ +خودم. -مگر کجایی؟ +توی دست‌های تو، لای موهای تو. کارم ساخته شده. -چرا؟ +به هرجا نگاه می‌کنم تو را می‌بینم. ولی تو متعلق به من نیستی.»

«شاید به خاطر خود عشق باشد که عشاق به هم نمی‌رسند، و یا اگر برسند، زمانه بینشان جدایی می‌اندازد و چنان پرتشان می‌کند که از این‌سر و آن‌سر عالم بیفتند بیرون.»

«آدم‌ها حسودند، زمانه بخیل است، و دنیا عاشق‌کش است. اما ای خدا، تو که عاشق عاشق‌هایی، تو که عاشق‌ها را دوست داری، به یاد من هم باش.»