Sara

《در ابتدا گسستگی زمانی آزاردهنده بود؛ شخصیت اصلی داستان در گذر گذشته و حال معلق بود. عشقی که او را سوزاند و جامعه‌ای که با خرده‌‌فرهنگ‌ها به جانش تاخت. اسیر خانه‌ای شده بود که دوستش می‌داشت؛ ازدواج اجباری با توهم خوشبختی. شهری که در آتش ظلم و طغیان می‌سوخت و مردمی که به بلوا خو کرده بودند.》 در کل اولین اثری بود که از عباس معروفی خوندم و این جملات به ذهنم رسید که بنویسم نمی‌خواستم ذوق خوندنش رو ازدست بدید:) در کل اگر نخوندین، توی لیست مطالعه‌تون قرارش بدین

فضای داستان خیلی جالب بود و مرز واقعیت و خیال خیلی باریک بود... محور داستان پدرکشی و خفقان درون حصاری بود که شخصیت‌ها در اون زندگی می‌کردند. استبداد و صرفا زیستی که شخصیت‌ها تجربه می‌کردن نه«زندگی»، دون پایگی انسان و کوتاه بودن برد ارزش‌هایش. سبک داستان رئالیسم جادویی بود و خب جدا از اون در هم آمیختگی، خواننده رو مجبور به ادامه می‌کرد.

کتاب جالبی بود پر از آرزو‌های خام، غریبه‌های آشنا، نرسیدن‌ها و دیر رسیدن‌ها. در کنار توصیف‌های دقیق و زیاد.

جذابیت این دو جلدی توی اینه که شما بعد از واقعه دنبال قاتل نیستین، بلکه توی کشمکش قربانی و قاتل حضور دارین جلد اول که دریاچه مه‌آلوده توی اوج تموم می‌شه و کشش بی‌نظیری که شما دارین تا جلد دوم رو تموم کنین. فوق‌العاده‌است

داستان معاصره و تنش‌ها و نشون می‌ده هر فرد با تصمیماتی که می‌گیره چه تاثیری روی زندگی دیگران و خودش می‌ذاره و خب در کل کتاب خوبی بود

«سوسوی هر چراغ از آتش کوه، نفسی داشت، همان نقطه تابناک ما را از سقوط نجات می‌داد...»