۵ نظر ثبت‌شده
علی سلطانی
من داستان رو در کل دوست داشتم. شبیه به یک فیلنامه بود البته بیشتر که همین هم باعث شده بود یه جاهایی حس‌ها رو کاملا منتقل کنه به خواننده. اوایل کتاب تعدد شخصیت‌ها یه کم آدم رو گیج می‌کنه و به نظرم نیازی نبود اسم بعضی از شخصیت‌های فرعی کتاب رو بدونیم. ارزش یک بار خوندن رو داره به نظرم
میچ البوم
کتابی بود که دوستش داشتم و از خوندنش لذت بردم. به نظرم ارزش یک بار خوندن رو داره👌🏼 موری رفت جز شخصیت‌های مورد علاقه‌ام از کتاب‌ها🥲 با اینکه می‌دونستم آخر کتاب چی میشه اما باز موقع آخرین دیدار میچ و موری بغض کردم🥺 بعد از تموم شدن کتاب فیلمش هم دیدم که اونجا دیگه اشکم سرازیر شد؛ موری فقط گریه‌ی میچ رو در نیورد گریه‌ی منم درآورد😄 دیدم یه نفر گفته کتاب حوصله‌سر بریه و انگار پدربزرگت داره نصیحتت می‌کنه؛ من همچین نظری ندارم. هردو پدربزرگ‌هامو از دست دادم و شدیدا دلتنگشون هستم؛ کاش بودند و این چنین حتی نصیحتم می‌کردند :( راجع به نسخه‌ی کتاب هم بگم که من ترجمه‌ی رضا زارع از انتشارات الینا رو چند سال پیش از نمایشگاه کتاب دانشگاه خریدم با ۵۰٪ تخفیف و باید بگم که اصلا صفحه آرایی کتاب رو دوست نداشتم و خیلی مشکل تایپی هم داشت👎🏼
عباس معروفی
سال بلوا برای من از اون کتاب‌هایی بود که اولش بیشتر از اینکه جذبم کنه، گیجم کرد. پرش‌های زمانی و روایت غیرخطیش تا صفحه‌ی ۳۰ و خورده‌ای کمی اذیتم می‌کرد، اما کم‌کم یاد گرفتم با ذهن و خاطرات نوشا همراه بشم و بعد دیگه یه وقتایی نمی‌تونستم از فضای سنگین و تلخ داستان دل بکنم. چیزی که بیشتر از همه الان ذهنم رو درگیر کرده، سرنوشت حسینا و حس ناتموم موندن اون بود؛ دوست داشتم بفهمم که چه اتفاقاتی رو از سر گذرونده. و من حالا مثل همیشه که کتابی رو تموم می‌کنم بغضی شدم و احساس می‌کنم دلم برای نوشا، حسینا، میرزاحسن و حتی جاوید قصه‌ی سال بلوا تنگ میشه🥲📖💙
جوجو مویز
من چند سال پیش خوندمش و دوستش داشتم. پیشنهادم برای تویی که هنوز نخوندی اینه که اول کتاب رو بخون بعد فیلمش رو ببین :)