«دستش را روی سینهاش گذاشت: اینجام ایستاده. یک چیزی اینجا مانده که هی حالم را خرابتر میکند.»
صفحه ۳۱۲ · موومان یکمـ۲
۱۰۷ جمله ثبتشده
«دستش را روی سینهاش گذاشت: اینجام ایستاده. یک چیزی اینجا مانده که هی حالم را خرابتر میکند.»
صفحه ۳۱۲ · موومان یکمـ۲
«من دنبال چیزی میگشتم که گمش کردهام. دارم رفته رفته تبدیل به آدمی میشوم که به فکر کردن فکر میکند. حالا فکر کردن برای من عادت شده، هدف شده. همهاش دلم میخواهد بشینم و فکر کنم. مهم نیست که دستهام به چه کاری مشغولند.»
صفحه ۲۴۸ · موومان سوم
«وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد بیشتر تنهاست. چون نمیتواند به هیچکس جز به همان آدم بگوید که چه احساسی دارد.»
صفحه ۲۳۳ · موومان سوم
«وقتی آدم تنها میشود تمامی غم دنیا در وجودش خیمه میزند. احساس میکند آنقدر از دیگران دور شده که دیگر هیچ وقت نمیتواند به آنها نزدیک شود.»
صفحه ۲۳۲ · موومان سوم
«عشق را باید با تمام گستردگیاش پذیرفت، تنها در جسم نمیتوان پیداش کرد، بلکه در جسم و روح و هوا. در آینه، در خواب، در نفس کشیدنها انگار به ریه میرود، و آدم مدام احساس میکند که دارد بزرگ میشود.»
صفحه ۲۲۸ · موومان سوم
«احساس میکنم این باران برای من میبارد. تو هم به خاطر من این این همه قشنگ شدهای. درختها هم به خاطر من جوانه زدهاند. ولی نمیدانم من برای چی زندهام.»
صفحه ۲۲۳ · موومان سوم
«تنهایی و غم غربت در جانش چنگ انداخت، غربتی که در میان شهر آشنا گریبانش را گرفته بود. چقدر انسان تنهاست. مثل پر کاه در هوای طوفانی.»
صفحه ۱۷۷ · موومان دوم
«سیاست یعنی حرامزادگی.»
صفحه ۱۰۸ · موومان دوم
«دکتر گفت: «چهاش هست؟» گفتم: «توی سرش بازار مسگرهاست، توی دلش رخت میشورند، توی پاهاش سیم میکشند.» دکتر گفت: «ببرش دیوانه خانه.»»
صفحه ۷۶ · موومان یکم
«حضورش برایم اهمیتی نداشت اما غیبتش خیلی آزاردهنده بود.»
صفحه ۵۰ · موومان یکم
«آدم چایی را میخورد که به شاشیدنش بیرزد.»
صفحه ۳۰ · موومان یکم
«همه جای دنیا سیاستمدارها اهل کثافتکاریاند، اما توی این مملکت دیگر تا خرخره توی کثافت فرو رفتهاند. باور کن کثیفتر از اینها هیچ جای دنیا پیدا نمیکنی. نمیدانم شاید چون خون آن صدهزار تا کشته را مکیدهاند اینقدر کثیف شدهاند. شاید هم تغذیه از رنج و سیاه روزی آن صدهزار مرده اینطور هارشان کرده. به خدا به عمرم سیاستمدارانی تا این اندازه غرق در جهل و خرافه ندیدهام. انگار عامدانه در برابر دانستن مقاومت میکنند. هر کس یک جو سواد داشته باشد فوراً میفهمد سواد این جماعت ته کشیده، چون به محض اینکه دهنشان را باز میکنند خودشان را لو میدهند و حالیات میکنند که مدتهاست چهار خط کتاب نخواندهاند.»
صفحه ۱۷
«تقدیر عجب شوخیهای هولناکی با آدم میکند.»
صفحه ۱۱
«از تشییع جنازه متنفرم. از اینکه بیایند بهم تسلیت بگویند حالم به هم میخورد. نمیدانم چی جوابشان را بدهم. آخر این چه رسمی است که وقتی یکی از کسانت میمیرد یک مشت غریبه میآیند بغلت میکنند و ادای دوستهای صمیمی را در میآورند؟ کاش هیچ کدامشان نمیآمدند. چرا باید با کسانی که اصلاً نمیشناسی دوستانه رفتار کنی؟ آن هم کسانی که بعداً هم هیچ وقت قرار نیست ببینیشان. اما به هر حال باید قیافهٔ سپاسگزار و شرمنده به خودت بگیری، طوری که خیال کنند از اینکه برای عرض تسلیت آمدهاند از صمیم قلب ممنونشان هستی. نه که آدم اینجور وقتها خیلی حال و حوصله محبت کردن به غریبهها را دارد!»
صفحه ۱۰
«میدونم مُرده خیال میکنی حواسم نیست؟ ولی هنوزم میتونم دوسش داشته باشم نمیتونم؟ چون یکی مُرده دلیل نمیشه که دیگه دوسش نداشته باشی... مخصوصاً اگه هزار بار از جماعت زنده بهتر باشه :)»
فصل بیست و دوم
«لازم نیست حتماً آدم بدی باشی تا کسی رو ناراحت کنی. گاهی میتونی آدم خوبی باشی و دیگرونو ناراحت کنی.»
فصل بیست و دوم
«خدا کند وقتی مُردم بندازنم تو رودخانهای جایی. اصلاً هرجا، هرجا غیر از قبرستان. دوست ندارم مردم یکشنبهها بیایند رو قبرم گل بگذارند و اشک بریزند. وقتی مُردی گل به چه کارت میآید؟ به هیچ کارت.»
فصل بیستم
«ایراد آدم روشنفکرها همین است. تا خودشان حال نکنند باهات حرف جدی نمیزنند.»
فصل نوزدهم
«مشکل من وقتیه که یکی تو داستان میمیره، خیلی کفری میشم. مخصوصا اگر طرف خیلی باهوش باشه و سرگرمت کنه. تازه اگر گناهی هم نداشته باشه که دیگه هیچی.»
فصل پانزدهم
«همهی احمقها از اینکه بهشان بگویی احمق زورشان میگیرد.»
فصل ششم