Hosein

من معمولاً ناخودآگاه پیچش‌های داستانی رو، درست یا غلط، قبل از اینکه بهشون برسم حدس می‌زنم؛ ولی توی این کتاب دقیقاً جایی که انتظارشو نداشتم، داستان پیچید. و چه پیچشی! اونم وسط یه داستان ساده و عاشقانه.

مسخ رو سه بار خوندم. بار اول، وقتی سنم کمتر بود، واقعاً با خودم گفتم این دیگه چه داستان مسخره‌ایه! اما سال‌ها بعد که دوباره خوندمش، تازه فهمیدم کافکا اصلاً درباره‌ی حشره شدن یک آدم حرف نمی‌زنه؛ درباره‌ی آدمیه که وقتی دیگه نتونه مفید باشه، کم‌کم برای دیگران از انسان بودن می‌افته. داستان گرگور بیچاره رو هر بار که خوندمش، برام غمگین‌تر شد. شاید بعضی کتاب‌ها رو نمی‌شه با سن کم فهمید؛ باید یه مقدار از زندگی رو زندگی کرده باشی تا بفهمی کافکا دقیقاً کجای آدم رو نشونه گرفته

نمی‌دونم چرا این‌قدر با مورسو احساس نزدیکی کردم. شاید چون خیلی وقت‌ها منم مثل اون نمی‌فهمم چرا باید برای چیزهایی که واقعاً حسشون نمی‌کنم، وانمود کنم. مورسو برای من بی‌احساس نبود، فقط حاضر نبود برای رضایت بقیه نقش بازی کنه. بیگانه یکی از عجیب‌ترین تجربه‌ هایی بود که از خوندن یک کتاب داشتم؛ انگار یه نفر، بخشی از خودم رو گذاشته بود جلوم و مجبورم کرده بود نگاهش کنم.

راستش تنها چیزی که از این کتاب به دردم خورد، خودِ اسمش بود! بقیه‌اش پره از حرف‌های بدیهی و کلیشه‌ای، خاطرات نظامی نویسنده و البته مقدار زیادی تعریف از خودش و موفقیت‌هاش. حس می‌کردم بیشتر از اینکه بخواد چیزی یادم بده، داره برای خودش رزومه می‌خونه! چند تا توصیه‌ی ساده رو هم کش داده تا شده ۱۴۰ صفحه. برای من واقعاً چیز خاصی نداشت.

همه‌چیز از یک اتفاق کاملاً معمولی شروع شد، یک ضربه‌ی ساده، چیزی که احتمالاً هرکسی ممکنه در طول زندگی تجربه‌اش کنه. اما همون اتفاق کوچیک، آرام‌آرام تبدیل شد به چیزی که تمام زندگی ایوان رو زیر سؤال برد. شاید ترسناک‌ترین بخش کتاب همین بود ؛ اینکه گاهی مرز بین ادامه‌ی عادی زندگی و پایان همه‌چیز ، همین‌قدر کوچیکه

ایده‌ی کتاب جذابه و شروعش هم خیلی خوب بود، ولی هرچی جلوتر رفتم حس کردم پیام اصلیش زیادی تکرار می‌شه و داستان کم‌کم قابل‌پیش‌بینی می‌شه. با این حال بعضی قسمت‌هاش واقعاً دوست‌داشتنی و تأمل‌برانگیز بود. در مجموع از خوندنش پشیمون نیستم