مسخ

موضوعی که داره ممکنه برای بعضی ها مناسب نباشه یا باعث ناراحتیشون بشه ولی اوکیه

برای آدمایی که همیشه نیاز و خواسته دیگران و به خودشون ترجیح دادن می‌تونه ناراحت کننده باشه.

باورنکردنی اما پر کشش . تصور اینکه با تمام موقعیت های اجتماعی تبدیل به موجودی شوی که حتی خانواده از درک و تماشای تو عاجز بوده و زندگی انسانی خود را به زندگی دیگری تغییر یافته ببینی .

شاید این کتاب، کتاب من نبود. شاید چون زمانی نخوندمش که برای سن من مناسب نبود و شاید کافکا نویسنده‌ من نیست اما دوستش نداشتم

ترسناک‌ترین بخش داستان، خودِ سوسک شدن نیست؛ واکنش اطرافیانه. همون‌هایی که تا دیروز بهش نیاز داشتن، به محض اینکه از مدار سودمندی خارج می‌شه، آروم‌آروم با نگاه‌های سردتر و فاصله‌های طولانی‌تر، وجودش رو از انسان بودن ساقط می‌کنن. و تلخ‌تر اینکه توی زندگی واقعی، ما خودمون هم گاهی بی‌آنکه بفهمیم، همون نقش رو بازی می‌کنیم.

مسخ رو سه بار خوندم. بار اول، وقتی سنم کمتر بود، واقعاً با خودم گفتم این دیگه چه داستان مسخره‌ایه! اما سال‌ها بعد که دوباره خوندمش، تازه فهمیدم کافکا اصلاً درباره‌ی حشره شدن یک آدم حرف نمی‌زنه؛ درباره‌ی آدمیه که وقتی دیگه نتونه مفید باشه، کم‌کم برای دیگران از انسان بودن می‌افته. داستان گرگور بیچاره رو هر بار که خوندمش، برام غمگین‌تر شد. شاید بعضی کتاب‌ها رو نمی‌شه با سن کم فهمید؛ باید یه مقدار از زندگی رو زندگی کرده باشی تا بفهمی کافکا دقیقاً کجای آدم رو نشونه گرفته

تو این کتاب مشغول خوندن زندگی یک حشره‌ای شدم که خودش از قبل خودش طرد کرده بود و تعجبی از زندگی الانش هم نداره.(:

کاری به فلسفه کتاب ندارم. خود داستان ضعیفه