Maral's Notes

رمانی که مجموعه ی دنیاست! می تونم این رو بگم، برای کسانی که با شیوه ی نوشتن اوئلبک آشنا نیستن ممکنه خسته کننده باشه چون پر از توضیحات دقیق از موارد عینی و علمیه. اوئلبک از مهم ترین نویسندگان معاصر فرانسه است که تو آثارش به پوچی، مسئله ی دین، سیاست، انزوا و روابط انسان معاصر می پردازه.

آلن دوباتن تو این کتاب به کند و کاو تمام مراحل عشق از لحظه و نگاه اول، حس هایی که در طول ارتباط تجربه میشه، بالا و پایین ها، تلخی ها و جدا شدن و فراق می پردازه. گاهی با دید روانشناسی، گاهی جامعه شناختی و در تمام این ها با پیش بردن یک روایت داستانی ملموس. به نظرم به یک بار خوندن می ارزه.

این کتاب یکی از کتاب های مورد علاقمه. باعث میشه به روابط عمیق بین آدم ها بیشتر فکر کنی، به معنای زندگی، به تکرار زندگی، به مفاهیمی فلسفی مثل " بازگشت ابدی" از نیچه، به احساس و درک بدن مند زندگی، به تاریخ و به سیاست.برای من پر از جملات تاثیرگذار بود.

من مفهوم "پوچی" رو با این کتاب درک کردم. البته اگر امکانش رو دارید به زبان اصلی فرانسوی بخونید چون ترجمه های فارسیش از متن و مفهوم اصلی کمی دور میشه و روان نیست.

دنیای سرد، مکانیکی و دیستوپیایی که توش حریم خصوصی معنایی نداره چه شکلیه؟ این کتاب باعث میشه به این سوال فکر کنی.

هر لحظه ی خوندن این کتاب با خودم می گفتم کدوم دروغه و کدوم راست، تا آخرین صفحه ها تو رو توی تعلیق نگه می داره که ببینی بالاخره کدوم چیز رو باید باور کنی.

«پوچ نه در انسان وجود دارد نه در دنیا و تنها با حضور مشترک آن هاست که قابل درک می گردد.»

«آن روز اولین باری بود که فکر می کردم من هم در زندگی نقشی ایفا می کنم. کسانی بودند که به من نیاز داشتند. کسانی که مرده اند و کسانی که هنوز زنده اند. آیا کسی می تواند جای مرا پر کند؟ جای مرا، فکرم را، دلواپسی هایم را، دلبستگی هایم را، عشق هایم را؟»

«عیب کار این است که دیگر بخت یارم نیست. ولی از کجا معلوم؟ شاید امروز باشد. هرروز برای خودش یک روز تازه است. البته چه بهتر که بخت با آدم یار باشد اما من بیشتر دلم می خواهد کارم درست و کامل باشد. آن وقت اگر بخت به سراغت بیاید آمادگی اش را داری.»

«پرسش هایی که نمی توان به آن ها پاسخ داد، درست همان چیزی است که محدودیت های امکانات بسری را نشان می دهد و مرزهای هستی ما را تعیین می کند.»

«واقعه ی هولناک یک زندگی را می توان به کمک استعاره ی سنگینی توضیح داد. می گویند بار سنگینی بر دوش داریم و این بار را حمل می کنیم، خواه قدرت تحمل آن را داشته باشیم و خواه نداشته باشیم.»

«در خوشبختی نوعی انکار خشن واقعیت را می دیدم. به مردم می نگریستم و مبهوت بودم که چرا متوجه بی مفهومی زندگی نمی شوند.»