زندگی در پیش رو

وقتی به یک انسان اون هم اگه کودک یا نوجوان باشه میگن :"تو یک زندگی در پیش رو داری" یعنی یک آینده ی پر از امید، فرصت و امکانات. ولی برای "مومو" نوجوانی که شخصیت اصلی این کتاب هست این طور نیست، برای اون این آینده تاریک و پر از تهدیده. این داستان روایتیه از افراد حاشیه نشین و کسانی که فقر، آوارگی، بیماری، نیستی و مرگ احاطشون کرده، همین ها منجر میشه روابط پیچیده ای با هم شکل بدن.

شروع کتاب یه مقدار سختش میکنه یه مقدار که پیش برید به ادبیات مومو عادت ‌می‌کنید و کم کم مومو شخصیت موردعلاقتون میشه

یکی از کتابهای بسیار مورد علاقم رابطه مومو و رزا خانم و اینکه روابط انسانی چقدر میتونه پیچیده تر از ذهنیت ما باشه

«زندگی در پیش رو» برای من بیشتر از یک داستان درباره فقر و تنهایی، داستانی درباره تلاش انسان برای پیدا کردن معنا در میان بی‌رحمی‌های زندگی بود. چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد، شخصیت مومو و زاویه دید اوست؛ کودکی که جهان بزرگسالان را می‌بیند، اما هنوز آن‌قدر کودک است که همه چیز را با منطق خودش تفسیر کند. همین تضاد باعث شده بعضی صحنه‌ها هم‌زمان خنده‌دار و دردناک باشند. رومن گاری در شخصیت‌پردازی موفق می‌شود آدم‌هایی بسازد که به‌سادگی نمی‌توان آنها را خوب یا بد دانست. لحن روایت هم یکی از نقاط قوت کتاب است و باعث می‌شود تلخی موضوعات، به شکل مستقیم و سنگین روی خواننده فرود نیاید. با این حال، بعضی از توضیحات و برداشت‌های مومو ممکن است در ابتدا کمی نامنظم یا عجیب به نظر برسند، اما به مرور تبدیل به بخشی از هویت روایت می‌شوند. چیزی که بعد از تمام شدن کتاب بیشتر در ذهنم ماند، رابطه میان عشق، تنهایی و نیاز انسان به داشتن کسی برای دوست داشتن بود. به نظرم «زندگی در پیش رو» از آن کتاب‌هایی است که درباره امید حرف نمی‌زند، بلکه نشان می‌دهد گاهی خودِ انسان‌ها در تاریک‌ترین شرایط، دلیل ادامه دادن یکدیگر می‌شوند. امتیاز من: ۴.۵ از ۵

از اون کتابهایی بود که بعد از تموم شدنش هنوز یه گوشه از ذهنت میمونه. رومن گاری جوری این کتاب رو نوشته که هم لبخند به لبت میاره،هم یه جاهایی بغضت رو در میاره. یه کتاب گرم،تلخ و دوست داشتنی که یادآوری می‌کنه آدمها بیشتر از هر چیزی به کمی همدلی و محبت نیاز دارند هر وقت بخوام به بقیه رمان معرفی کنم این کتاب رو تو اولویت می‌زارم.از بس که به دل میشینه

رومن گاری، و دیگر هیچ! این کتاب، بعد از خداحافظ گاری کوپر(که فوق‌العاده دوست داشتنیه) دومین اثریه که از ایشون میخونم. فضای داستان بشدت گیراست و وقتی شروع میکنی نمیتونی نیمه تموم رهاش کنی. توی این کتاب قراره یجاهایی چشم تو چشم سیاهی زندگی بشی یجاهایی بخندی و یجاهایی بترسی... مومو و داستاناش روایت کاملی از ی زندگیه پر از تناقضه، تناقضی که زندگی رو شکل میده این اثر(مثل خداحتفظ گاری کوپر) بهمون کمک میکنه دنیارو متفاوت تر ببینیم. در کل دوسش داشتم و به بقیه پیشنهادش میکنم.

خیلی کتاب نازیه نمیدونم چجوری بگم دیگه.😭