@mrym6javani · ۲۴ مرداد ۱۴۰۵
«پیش از این جداماندگان واقعا بدبخت نبودند. در رنج آنان فروغی بود که تازه خاموش شده بود. اکنون آنان را در گوشه کوچه‌ها، کافه‌ها و یا در خانه دوستانشان خاموش و گیج و با چشمانی غمزده می‌دیدی…»
بخش ۳
برگشت به صفحه کتاب
جمله‌های ماندگار کتاب
جمله‌های ماندگار طاعون
آلبر کامو/چشمه/23 جمله
اینجا می‌تونی جمله‌ها، نقل‌قول‌ها و بخش‌های مهم کتاب طاعون رو ببینی، ذخیره کنی یا با بقیه به اشتراک بذاری.
@vancouver · ۱۹ آبان ۱۴۰۵
«مدت ها پیش ، مسیحیان حبشه طاعون را وسیله ی پیوستن به ابدیت می دانستند و برای آن مبدا الهی قائل بودند. آنان که مبتلا نشده بودند ، خود را در ملافه های طاعون زدگان می پیچیدند تا به طور حتم بمیرند.»
صفحه ۱۳۲
@vancouver · ۱۶ آبان ۱۴۰۵
«بزرگ ها همیشه کوچک ها را می خورند.»
@vancouver · ۱۶ آبان ۱۴۰۵
«بدینسان به درستی یکی از گفته های مورد علاقه ی شهردار پی برد. بالاخره دیده نشده است که کسی از گرسنگی بمیرد.»
@vancouver · ۱۶ آبان ۱۴۰۵
«در سراسر شب مرده ها برای سوزاندن بع آنجا می بردند ، اما جا نبود و زندگان برای جا دادن عزیزانشان به ضرب مشعل ها با هم می جنگیدند و این جنگ خونین را به رها کردن جسد ها در گوشه ای ترجیح می دادند.»
@vancouver · ۱۶ آبان ۱۴۰۵
«خود را آزاد می شمردند ولی تا بلا وجود دارد هیچ کس آزاد نخواهد بود.»
@vancouver · ۱۶ آبان ۱۴۰۵
«بلا مقیاس انسانی ندارد. از این رو انسان با خود می گوید که بلا حقیقت ندارد و خواب آشفته ای است که می گذرد. اما نمی گذرد و انسان ها هستند که از خواب آشفته ای به خواب آشفته ی دیگر دچار می شوند.»
@vancouver · ۱۶ آبان ۱۴۰۵
«وقتی جنگی در می گیرد ، مردم می گویند: ادامه نخواهد یافت ، ابلهانه است. و بی شک جنگ بسیار ابلهانست ، اما این نکته مانع ادامه یافتن آن نمی شود.»
@vancouver · ۱۶ آبان ۱۴۰۵
«در دنیا همان قدر که جنگ بوده طاعون هم بوده است. با وجود این ، طاعون ها و جنگ ها پیوسته مردن را غافلگیر می کنند.»
@vancouver · ۱۶ آبان ۱۴۰۵
«روزنامه ها که در ماجرای موش ها آن همه پر گویی کرده بودند ، دیگر حرفی نمی زدند. زیرا موش ها در کوچه ها می میرند اما انسان ها درون خانه ها. و روزنامه ها فقط با کوچه ها کار دارند.»
@vancouver · ۱۴ آبان ۱۴۰۵
«از دنیای خود به ستوه آمده اما گرفتار سلیقه ی همنوعان خویش است و مصمم شده است که به سهم خود بی عدالتی و امتیازات نابجا را طرد کند.»
@vancouver · ۱۳ آبان ۱۴۰۵
«آیا روشنفکر بود؟! آری ، اگر روشنفکر کسی باشد که خود را قسمت می کند: از زندگی لذت می برد و زندگی کردن خود را می نگرد.»
@vancouver · ۱۳ آبان ۱۴۰۵
«همه عقاید کلی نادرستند و این یک عقیده ی کلی است.»
@vancouver · ۱۳ آبان ۱۴۰۵
«فقر ، احترام به رنج و همدردی با بیچارگان را به او یاد داد ، اما نع آن همدردی بد ادای پولداری را که از این طبقه بریده است و گمان می کند برای اینکه بخشوده شود مجبور به <<جبران>> است.»
@hussein_farahani · ۱۴ مهر ۱۴۰۵
«در میان همه این‌ها، تنها چیزی که می‌توان به آن تکیه کرد، انجام دادن وظیفه است؛ یعنی انجام کار درست، حتی اگر بی‌معنا به نظر برسد.»
@mohrez · ۴ مهر ۱۴۰۵
«اگر بازی را بردن نتیجه‌اش این می‌شد که فقط به آنچه می‌داند و آنچه به‌یاد می‌آورد اکتفا کند و از آنچه به آن امید بسته محروم بماند، پس عجب دشوار بود زندگی کسی که بازی را می‌برد»
@mohrez · ۴ مهر ۱۴۰۵
«شناخت یعنی همین: گرمای زندگی و تصویر مرگ»
@mohrez · ۴ مهر ۱۴۰۵
«خوب می‌دانست چقدر باطل و سترون‌است زندگی بدون دلخوشی و خیال»
@mohrez · ۴ مهر ۱۴۰۵
«ولی چه‌کسی به تنهایی سوگواران اهمیت می‌داد؟»
@mohrez · ۴ مهر ۱۴۰۵
«برای شناخت آدم‌ها لازم نیست منتظر قهرمانی‌شان باشیم؛ کافی است ببینیم در برابر رنج دیگران چه می‌کنند»
@mahshid · ۲۳ شهریور ۱۴۰۵
«طاعون هرگز نمی‌میرد؛ ناپدید هم نمیشود. طاعون سالها در وسایل شخصی و لباس ها خفه میشود. شاید روزی دوباره به دلیل شور بختی و جهل آدم‌ها، دوباره موشها را بیدار کند تا در شهر خوشبختی بمیرد.»
@mahshid · ۲۳ شهریور ۱۴۰۵
«او و همه‌ی مردم در 3 چیز مشترک بودند: عشق، رنج و تبعید.»
@mahshid · ۲۳ شهریور ۱۴۰۵
«درد و دل با دیگران جز آنکه رنجی به رنجت اضافه کند، سود دیگری نداشت. مردم نمیخندیدند. چهره ها عبوس و جدی بود. طرف مقابل هر آدم دیگر خودش نبود؛ دیگری هم نبود. طرف مقابلش فقط طاعون بود.»