حنا@hana.shنقدچرا باید کسایی رو قضاوت کنیم که مثل بقیه فکر نمیکنند؟چرا باید همه یک جور سوگوار باشند،یک جور عاشق باشند؟ کتاب خوبیه و حقیقتا من رو به فکر واداشت که چقدر خوبه آدم خودش رو به هر شرایطی که داره انطباق بده
جامعه خانه کتاب بی
همه جمله‌ها و نقدهای کاربران
تازه‌ترین جمله‌های ماندگار و نقدهایی که کتاب‌خون‌ها درباره کتاب‌ها نوشته‌اند.
حنا@hana.shنقد
مثل سمفونی مردگان سال بلوا هم فوق العاده زیبا بود و بسیار غم انگیز. چقدر آقای معروفی زنان رو به خوبی میشناسه و چقدر از احساساتشون آگاهه
حقیقتا من لذت بردم و وقتی اخر کتاب رسیدم با خودم گفتم که کاش زودتر به این بخشش میرسیدم چون تقریبا تا به پایانش برسین یه روتینی داره هی تکرار میشه ولی برام جالب اینجاست که این حالتش باعث نشده بود برام خسته کننده بشه یا ادامه ندم و حوصله ام سر بره.واقعا این انتظاریه که همیشه از کتابای این زن داشتم و دارم
آنچه در «نازنین» دردناک است، فقط سرنوشت یک زن نیست؛ ناتوانی انسان در دیدن دیگری، بیرون از ترس‌ها، غرورها و تصورات خودش است. گاهی آن‌قدر درگیر اثبات حقانیت خودمان می‌شویم که فراموش می‌کنیم قرار بود دوست بداریم، نه پیروز شویم. آن‌قدر از آسیب‌پذیر بودن می‌ترسیم که با رفتارهایمان همان چیزی را نابود می‌کنیم که از دست دادنش برایمان غیرقابل‌تحمل است. شاید تراژدی واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که حقیقت بالاخره فهمیده می‌شود، اما فهمیدن دیگر چیزی را نجات نمی‌دهد.
بعضی کتاب‌ها را نمی‌خوانیم تا چیزی یاد بگیریم؛ می‌خوانیم تا با چیزهایی روبه‌رو شویم که تمام عمر سعی کرده‌ایم از آن‌ها فرار کنیم. «یادداشت‌های زیرزمینی» برای من مواجهه با آن بخش تاریک و متناقض انسان بود که هم تشنه‌ی فهمیده‌شدن است و هم هر کاری می‌کند تا کسی نتواند به او نزدیک شود؛ هم از رنجش بیزار است و هم به آن چنگ می‌زند، چون گاهی رنج، آخرین چیزی است که به او احساس زنده‌بودن می‌دهد. داستایفسکی در این کتاب، انسان را آن‌طور که دوست دارد باشد نشان نمی‌دهد؛ آن‌طور نشان می‌دهد که وقتی هیچ‌کس نگاهش نمی‌کند، واقعاً هست. و شاید دردناک‌ترین حقیقت همین باشد: گاهی بزرگ‌ترین زندان ما، نه جهان بیرون، بلکه ذهنی است که حتی وقتی درهایش بازند، حاضر نیست از آن بیرون بیاید.
چون کتاب از قرن۱۹هستش دیگه برای‌من پر از چرایی میشه
جسارتا این کتاب در قسمت کتابهای نویسنده «دوناتو کاریزی» آورده شده، که اشتباهه، چون دوتا نجواگر داریم که یکیش رو الکس نورث نوشته(همینی که اینجاست) و اون یکی رو دوناتو کاریزی نوشته که به شدت کتاب قوی و زیباییه و حیفه که توی این سایت گذاشته نشده.
Nahal@inahalنقداین کتاب یک روایت ساده از زندگی در زندان و رنج آدم‌هایی که به اعمال شاقه محکوم شده‌اند نیست؛ فرصتیه برای دیدن آدم‌های مختلف از نزدیک در شرایطی که شاید هیچوقت تجربه‌اش نکنیم. داستایفسکی کاری می‌کنه که هم رنج زندانی‌ها رو احساس کنی و هم از بیرون به رفتارهاشون نگاه کنی؛ انگار هم‌زمان درون اون محیط هستی و داری آدم‌ها رو با دقت مشاهده می‌کنی.
کتابی که میتونه آغاز بسیاری از چراها مخصوصاً برای جوانان باشه. به دانشجویان مقطع لیسانس به بعد پیشنهاد میکنم این کتاب رو حتماً مطالعه کنند.
خوانشِ کتاب، فراتر از مرور یک برهه تاریخی، مواجهه‌ای سهمگین با کالبدشکافی یک فروپاشی تمدنی است. فایجس در این اثر، برخلاف مورخان کلاسیک که صرفا بر جابه‌جایی قدرت در رأس هرم تمرکز می‌کنند، دوربین خود را به اعماق جامعه روسیه می‌برد تا نشان دهد چگونه نطفه یک استبداد نوین در دل آرمان‌خواهی توده‌ها بسته شد. فایجس با دقت، پیوند میان جهل انباشته‌شده، قساوت ساختاری و بی‌کفایتی نهادی را ترسیم می‌کند و به ما می‌فهماند که انقلاب ۱۹۱۷ نه یک حادثه اتفاقی، بلکه نقطه اوج فرآیندی بود که در آن، کرامت انسانی قربانی مفاهیم انتزاعی سیاسی شد. در این روایت تراژیک، ما شاهد تبدیل انسان‌ها به واحدهای آماری در ماشین‌جنگی بلشویسم هستیم؛ جایی که رویای عدالت، در غیاب بلوغ مدنی و حاکمیت قانون، به کابوسی از قحطی، ترور و حذف سیستماتیک بدل می‌شود. فایجس به خوبی نشان می‌دهد که تراژدی واقعی نه در شکست یک نظام، بلکه در به مسلخ رفتن امید مردمی بود که در جست‌وجوی رهایی، زنجیرهای سنگین‌تری را به دست و پای خود بستند. این کتاب هشداری است ابدی درباره خطرات رادیکالیسم و ضرورت پیوند تحولات سیاسی با اخلاق و خرد؛ سوگ‌نامه‌ای برای ملتی که تاریخ خود را با خون نوشت و در نهایت، صدایش در هیاهوی قدرت گم شد.
«ترغیب» فقط داستان دوباره به هم رسیدن دو عاشق نیست؛ داستان اینه که آیا بعضی فرصت‌ها واقعاً برای همیشه از دست می‌رن، یا زندگی گاهی به ما فرصت می‌ده تا با شناختی عمیق‌تر از خودمون، دوباره انتخاب کنیم؟
اوایل کتاب خیلی ارتباط نگرفتم با نویسنده. ولی کم کم تبدیل شد به یکی از جذاب ترین سفرنامه هایی که خوندم 👌🏻
سفرنامه های ضابطیان رو چشم بسته میخرم. تا الان نشده پشیمون بشم از خوندن سفرنامه های این مرد 👌🏻
ضابطیان، نویسنده دوست داشتنی من 😃👌🏻 واقعاً سفرنامه های جذاب و خوبی مینویسه این بشر. میشه گفت همشون خوبند 😃
کتاب خوبیه به شرطی که به وقتش خوندن بشه و توسط اهلش. نه این کتاب، بلکه تمامی کتب فلسفی نیازمند راهنما و دقت به مطالب مطرح شده هستند.
بر خلاف نظر برخی دوستان که بعضی کشورهای خاص رو مثال زدند، به نظرم تمثیلی از تمام دنیاست نه صرفاً چند کشور خاص. کتاب جالب و کم حجمیه
این کتاب رو در نوجوانی خوندم. بارها فیلم های مختلف ازش دیدم. و هر بار لذت بردم از داستانش...
کتاب ارزشمند 👌🏻 با تأمل و آهسته بخونید و لذت ببرید ..
نیاز به ثبت نظر نداره واقعا فقط بخونید و لذت ببرید! شاهکار 👌🏻
بشدت توصیه میشه.. متن فوق العاده، داستان ساده ولی زیبا و پر از جزییات. خیلی پسندیدم 👌🏻👌🏻