همه نظرهای FarhadAzhand | فرهاد آژند

ادگار آلن پو

«داستان‌های جنون، ترس و خیال» مجموعه‌ای است که به‌خوبی جهان تاریک و ناآرام ادگار آلن پو را نشان می‌دهد؛ جهانی که در آن ترس همیشه از یک هیولا یا خطر بیرونی نمی‌آید، بلکه اغلب از ذهن انسان سرچشمه می‌گیرد. پو با فضاسازی سنگین و ورود به ذهن شخصیت‌هایش، حس اضطراب و ناامنی را به‌تدریج ایجاد می‌کند. برای من، جذاب‌ترین بخش کتاب همین بازی میان واقعیت و خیال بود؛ جایی که گاهی نمی‌توان مطمئن بود اتفاقات واقعاً رخ داده‌اند یا حاصل ذهن آشفته شخصیت‌ها هستند. البته بعضی داستان‌ها به دلیل سبک نوشتار و فضای خاصشان ممکن است برای همه خوانندگان به یک اندازه جذاب نباشند. با این حال، اگر به داستان‌های روان‌شناختی، تاریک و کلاسیک علاقه دارید، این مجموعه تجربه‌ای ارزشمند است و نشان می‌دهد چرا ادگار آلن پو هنوز یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان ادبیات ترس و جنون به شمار می‌رود. امتیاز من: ۴ از ۵

رابرت لوییس استیونسون

«دکتر جکیل و آقای هاید» با وجود حجم کمش، ایده‌ای دارد که خیلی بزرگ‌تر از داستان خودش است: اینکه چقدر از تاریکی‌های درونمان را واقعاً می‌شناسیم؟ چیزی که برای من جذاب بود این است که استیونسون شر را صرفاً به شکل یک هیولای بیرونی نشان نمی‌دهد، بلکه آن را به بخشی از خود انسان گره می‌زند. شخصیت‌پردازی جکیل هم به همین دلیل برایم مهم‌تر از خود معما بود؛ چون مسئله فقط شناختن هاید نیست، بلکه فهمیدن رابطه او با جکیل است. فضای مه‌آلود و تاریک لندن هم کاملاً با مضمون داستان هماهنگ است و حس رازآلودگی را از همان ابتدا تقویت می‌کند. روایت اطلاعات را قطره‌قطره در اختیار خواننده می‌گذارد و همین باعث می‌شود کنجکاوی جای پاسخ‌های مستقیم را بگیرد. البته با نگاه امروزی، بعضی بخش‌های داستان و شخصیت‌پردازی ممکن است ساده به نظر برسند، اما باید در نظر گرفت که این اثر متعلق به قرن نوزدهم است و تأثیر آن بیشتر در ایده و ساختار آن دیده می‌شود. چیزی که بعد از خواندن کتاب بیشتر در ذهنم ماند، این سؤال بود که آیا انسان واقعاً دو شخصیت متفاوت دارد یا فقط بخش‌هایی از خودش را از دیگران پنهان می‌کند. به نظرم ارزش اصلی کتاب در همین سؤال است؛ چون بعد از تمام شدن داستان، هاید فقط یک شخصیت باقی نمی‌ماند و تبدیل به استعاره‌ای از بخشی از وجود انسان می‌شود که ترجیح می‌دهیم کسی آن را نبیند. امتیاز من: ۴.۵ از ۵

جنیفر لین بارنز

«بازی‌های میراث» برای من بیشتر از اینکه یک رمان معمایی پیچیده باشد، یک بازی سرگرم‌کننده با ذهن خواننده است. ایده اصلی کتاب از همان ابتدا کنجکاوی ایجاد می‌کند و نویسنده خیلی خوب می‌داند چطور اطلاعات را قطره‌قطره در اختیارمان بگذارد. معماها و سرنخ‌ها باعث می‌شوند مدام حدس بزنیم و چند صفحه بعد، مجبور شویم حدس قبلی‌مان را کنار بگذاریم. یکی از نقاط قوت کتاب، شخصیت‌های خانواده هاثورن است؛ هرکدام ویژگی و رفتار خاص خودشان را دارند و همین باعث می‌شود نتوانیم به‌سادگی از کنارشان عبور کنیم. آوری هم به‌عنوان شخصیت اصلی، بیشتر از آنکه یک قهرمان شکست‌ناپذیر باشد، دختری است که باید یاد بگیرد در بازی‌ای که قوانینش را نمی‌داند دوام بیاورد. البته بعضی از اتفاقات و پیچش‌ها کمی بیش از حد حساب‌شده به نظر می‌رسند و گاهی حس می‌کنیم نویسنده بیشتر به غافلگیری فکر کرده تا منطق کامل ماجرا. با این حال، ریتم تند و فصل‌های کوتاه اجازه نمی‌دهند این ایراد چندان به تجربه خواندن آسیب بزند. برای من جذاب‌ترین بخش کتاب همین حس بازی‌کردن با نویسنده بود؛ اینکه هر بار فکر می‌کنی معما را فهمیده‌ای، یک قطعه دیگر از پازل ظاهر می‌شود. «بازی‌های میراث» شاید از نظر عمق شخصیت‌پردازی بی‌نقص نباشد، اما در ایجاد کنجکاوی و وادار کردن خواننده به ورق زدن، عملکرد بسیار خوبی دارد. امتیاز من: ۴ از ۵

جنیفر لین بارنز

«میراث هاثورن» برای من همان بازی جلد اول است، اما با صفحه‌ای بزرگ‌تر و قوانین پیچیده‌تر. نویسنده در این جلد همچنان با سرنخ‌ها، معماها و اطلاعات ناقص بازی می‌کند و تقریباً همیشه چیزی برای حدس زدن وجود دارد. یکی از نقاط قوت کتاب این است که بسیاری از اتفاقات صرفاً تکرار جلد اول نیستند و سرنخ‌های تازه، گذشته خانواده هاثورن را پیچیده‌تر می‌کنند. شخصیت‌ها هم در این جلد بیشتر فرصت پیدا می‌کنند تا روابط و تضادهایشان را نشان دهند، مخصوصاً آوری که باید با جایگاه جدیدش و رازهایی که درباره گذشته‌اش شکل گرفته‌اند کنار بیاید. در مقابل، همین زیاد شدن رازها و شخصیت‌ها گاهی روایت را شلوغ می‌کند و بعضی پیچش‌ها بیشتر برای شوکه کردن خواننده طراحی شده‌اند تا اینکه کاملاً طبیعی به نظر برسند. مثل جلد اول، مثلث عاطفی هم بخشی از توجه داستان را به خودش می‌گیرد و برای من همیشه به اندازه معماها جذاب نبود. با این حال، ریتم سریع و پایان‌های وسوسه‌کننده فصل‌ها باعث می‌شود کتاب را خیلی راحت کنار نگذاریم. چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم این بود که کتاب نشان می‌دهد بازی هاثورن‌ها هنوز تمام نشده و هر جوابی می‌تواند سؤال تازه‌ای بسازد. به نظرم «میراث هاثورن» از نظر معما و هیجان یک قدم جلوتر از جلد اول است، هرچند از نظر انسجام همیشه به همان اندازه محکم نیست. در نهایت، این جلد بیشتر از اینکه جواب همه سؤال‌ها را بدهد، کاری می‌کند که بخواهیم بفهمیم پشت این بازی دقیقاً چه چیزی پنهان شده است. امتیاز من: ۴ از ۵

جنیفر لین بارنز

«گامبی نهایی» برای من بیشتر از اینکه فقط یک پایان برای سه‌گانه «بازی‌های میراث» باشد، آزمونی برای تمام معماها و روابطی است که در دو جلد قبلی شکل گرفته‌اند. جنیفر لین بارنز همچنان نقطه قوت اصلی‌اش را در طراحی معماها و بازی با اطلاعات نشان می‌دهد؛ جزئیات کوچک می‌توانند معنای متفاوتی پیدا کنند و همین باعث می‌شود مدام دنبال سرنخ بعدی باشیم. ریتم داستان هم سریع و پرحادثه است و کتاب به‌ندرت اجازه می‌دهد حوصله‌مان سر برود. با این حال، تعداد زیاد رازها، شخصیت‌ها و پیچش‌های داستانی گاهی باعث می‌شود بعضی اتفاقات بیشتر از آنکه طبیعی به نظر برسند، صرفاً برای غافلگیر کردن خواننده طراحی شده باشند. شخصیت آوری هم در این جلد پخته‌تر شده و بیشتر از گذشته مجبور است به قضاوت و تصمیم‌های خودش تکیه کند. چیزی که برای من جذاب بود این است که کتاب فقط روی ثروت و معماها تمرکز نمی‌کند و روابط خانوادگی و اعتماد میان شخصیت‌ها هم بخش مهمی از کشمکش داستان است. شاید همه پیچش‌ها به یک اندازه قانع‌کننده نباشند، اما کتاب در چیزی که وعده می‌دهد موفق است: یک بازی پرسرعت، پر از راز و حدس و گمان که مدام خواننده را وادار می‌کند نظریه بعدی‌اش را تغییر دهد. «گامبی نهایی» شاید از نظر عمق روان‌شناختی اثری پیچیده نباشد، اما به‌عنوان یک معمای نوجوانانه سرگرم‌کننده، پایان رضایت‌بخشی برای مسیر آوری و خانواده هاثورن ارائه می‌دهد. امتیاز من: ۴ از ۵

رومن گاری

«زندگی در پیش رو» برای من بیشتر از یک داستان درباره فقر و تنهایی، داستانی درباره تلاش انسان برای پیدا کردن معنا در میان بی‌رحمی‌های زندگی بود. چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد، شخصیت مومو و زاویه دید اوست؛ کودکی که جهان بزرگسالان را می‌بیند، اما هنوز آن‌قدر کودک است که همه چیز را با منطق خودش تفسیر کند. همین تضاد باعث شده بعضی صحنه‌ها هم‌زمان خنده‌دار و دردناک باشند. رومن گاری در شخصیت‌پردازی موفق می‌شود آدم‌هایی بسازد که به‌سادگی نمی‌توان آنها را خوب یا بد دانست. لحن روایت هم یکی از نقاط قوت کتاب است و باعث می‌شود تلخی موضوعات، به شکل مستقیم و سنگین روی خواننده فرود نیاید. با این حال، بعضی از توضیحات و برداشت‌های مومو ممکن است در ابتدا کمی نامنظم یا عجیب به نظر برسند، اما به مرور تبدیل به بخشی از هویت روایت می‌شوند. چیزی که بعد از تمام شدن کتاب بیشتر در ذهنم ماند، رابطه میان عشق، تنهایی و نیاز انسان به داشتن کسی برای دوست داشتن بود. به نظرم «زندگی در پیش رو» از آن کتاب‌هایی است که درباره امید حرف نمی‌زند، بلکه نشان می‌دهد گاهی خودِ انسان‌ها در تاریک‌ترین شرایط، دلیل ادامه دادن یکدیگر می‌شوند. امتیاز من: ۴.۵ از ۵

یو نسبو

«چاقو» از آن رمان‌های جنایی است که احساس می‌کنم معما در آن تنها بخشی از ماجراست و مسئله اصلی، خودِ هری هوله است. نسبو شخصیتی را که در طول چندین جلد ساخته، به نقطه‌ای می‌رساند که مرز میان ضعف، خشم، وسواس و عدالت برایش هر لحظه مبهم‌تر می‌شود. چیزی که برای من در این کتاب جذاب بود، آسیب‌پذیری هری است؛ او دیگر صرفاً کارآگاهی باهوش نیست که باید قاتل را پیدا کند، بلکه خودش هم درگیر گذشته و انتخاب‌هایش شده است. تعلیق کتاب هم فقط از سؤال «قاتل کیست؟» نمی‌آید؛ بخش مهمی از کشش داستان از این است که نمی‌دانیم هری تا کجا می‌تواند با شرایطی که در آن قرار گرفته کنار بیاید. البته تعداد زیاد شخصیت‌ها، خرده‌داستان‌ها و اطلاعات گاهی باعث می‌شود روایت بیش از حد شلوغ به نظر برسد. با این حال، نسبو در حفظ فضای تاریک و فشار روانی داستان موفق عمل می‌کند و اجازه نمی‌دهد این شلوغی کاملاً ضربه‌زننده شود. برای من «چاقو» بیشتر از یک پرونده جنایی، مطالعه‌ای درباره انسانی است که سال‌ها با تاریکی‌های خودش زندگی کرده و حالا دیگر نمی‌تواند به‌سادگی از آنها فاصله بگیرد. شاید به همین دلیل باشد که جذابیت اصلی کتاب برای من نه در پیدا کردن قاتل، بلکه در دنبال کردن سقوط و مقاومت هری هوله است. امتیاز من: ۴ از ۵

یو نسبو

«خفاش» برای من بیشتر از اینکه یک معمای جنایی صرف باشد، شروع آشنایی با کارآگاهی است که قرار نیست قهرمان بی‌نقص داستان باشد. هری هوله از همان ابتدا شخصیتی پر از تناقض دارد؛ باهوش و پیگیر است، اما هم‌زمان ضعف‌هایی دارد که تصمیم‌ها و زندگی شخصی‌اش را تحت تأثیر قرار می‌دهند. به نظرم نقطه قوت نسبو در این کتاب، بیشتر از خود معما، ساختن همین شخصیت خاکستری است. فضای استرالیا هم باعث شده داستان هویت متفاوتی پیدا کند و نویسنده از فرهنگ و افسانه‌های بومی برای غنی‌تر کردن فضای اثر استفاده کرده است. با این حال، ریتم داستان همیشه یکدست نیست و بعضی توضیحات و روایت‌های فرعی کمی از سرعت داستان کم می‌کنند. معما به اندازه‌ای پیچیدگی دارد که بتواند خواننده را درگیر نگه دارد، اما فکر می‌کنم نقطه قوت اصلی کتاب همان چیزی است که بعدها به هویت مجموعه تبدیل می‌شود: هری هوله. «خفاش» شاید بهترین اثر نسبو نباشد، اما شروع قابل‌توجهی برای شخصیتی است که قرار است در ادامه بسیار پیچیده‌تر شود. امتیاز من: ۳.۵ از ۵

لئو تولستوی، لیو تالستوی

«شیطان» برای من بیشتر از اینکه داستانی درباره خیانت یا وسوسه باشد، مطالعه‌ای درباره جنگ انسان با خواسته‌های خودش است. تولستوی جالب‌تر از خودِ وسوسه، به ذهن شخصیتی می‌پردازد که می‌خواهد میان میل، اخلاق و تصویری که از خودش ساخته تعادل برقرار کند. نقطه قوت داستان همین شخصیت‌پردازی روان‌شناختی است؛ چون تصمیم‌های شخصیت اصلی همیشه آن‌قدر ساده نیستند که بتوان آنها را فقط درست یا غلط دانست. عنوان «شیطان» هم به نظرم معنای گسترده‌تری پیدا می‌کند و می‌تواند چیزی درونی‌تر از یک عامل بیرونی باشد. داستان کوتاه است، اما فضای کافی برای فکر کردن درباره میل، تعهد، گناه و مسئولیت ایجاد می‌کند. شاید تنها چیزی که برای من کمی آزاردهنده بود، نگاه اخلاقی و قضاوت‌گرانه‌ای است که گاهی بیش از خودِ روایت به چشم می‌آید. با این حال، تولستوی موفق می‌شود خواننده را به جای قضاوت شخصیت، مدتی در ذهن آشفته او نگه دارد. به نظرم سؤال اصلی کتاب این نیست که «شیطان» چه کسی است؛ بلکه این است که وقتی انسان با تاریک‌ترین خواسته‌های خودش روبه‌رو می‌شود، واقعاً چقدر اختیار دارد؟

اف اسکات فیتزجرالد، اسکات فیتس جرالد

«گتسبی بزرگ» در ظاهر داستان عشق و رسیدن به یک رؤیای قدیمی است، اما در لایه عمیق‌تر، نقدی تلخ بر پول، طبقه اجتماعی، ظاهر فریبنده موفقیت و رؤیای دست‌نیافتنی است. فیتزجرالد نشان می‌دهد که ثروت لزوماً انسان را به جایگاه و خوشبختی‌ای که می‌خواهد نمی‌رساند و گاهی خودِ رؤیا می‌تواند به عامل نابودی انسان تبدیل شود. نقطه قوت کتاب، فضاسازی و نمادپردازی آن است؛ هرچند بعضی شخصیت‌ها عمداً فاصله عاطفی زیادی با خواننده دارند. رمانی کوتاه اما عمیق درباره این پرسش که وقتی تمام زندگی‌مان را صرف رسیدن به یک رؤیا کنیم، اگر به آن برسیم واقعاً چیزی برایمان باقی می‌ماند؟ امتیاز من: ۴.۵ از ۵

گابریل گارسیا مارکز، گروهی از دانش آموختگان دانشگاه هاروارد، گابریل کارسیا مارکز

«صد سال تنهایی» رمانی است که در آن تاریخ، خانواده، عشق، جنگ و تنهایی در چرخه‌ای تکرارشونده به هم گره می‌خورند. مارکز با ترکیب واقعیت و خیال، سرگذشت چند نسل از خانواده بوئندیا و شهر ماکوندو را روایت می‌کند و همین آمیختگیِ امر عادی و جادویی، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های رمان است. نقطه قوت اصلی کتاب برای من فضاسازی، تخیل و نگاه عمیق آن به تنهایی انسان و تکرار اشتباهات نسل‌هاست؛ انگار شخصیت‌ها بارها زندگی گذشتگانشان را تکرار می‌کنند، چون نتوانسته‌اند گذشته را واقعاً بفهمند. البته تعدد شخصیت‌ها، شباهت نام‌ها و ساختار غیرخطی داستان ممکن است خواندن کتاب را برای بعضی مخاطبان دشوار و گاهی گیج‌کننده کند. با این حال، «صد سال تنهایی» از آن کتاب‌هایی است که ارزشش فقط در داستان نیست؛ بعد از تمام شدنش، درباره زمان، حافظه، تنهایی و چرخه تکرار زندگی فکر می‌کنید. امتیاز من: ۵ از ۵

دیوید جی شوارتز، دیوید جوزف شوارتز

«جادوی فکر بزرگ» اثری کلاسیک در حوزه موفقیت و خودیاری است که ایده اصلی‌اش را روی نوع نگاه، هدف‌گذاری، غلبه بر ترس و تبدیل فکر به عمل بنا می‌کند. کتاب در بخش‌هایی واقعاً انگیزه‌بخش است و تأکیدش بر اینکه بسیاری از محدودیت‌ها از طرز فکر خودمان شروع می‌شوند، قابل تأمل است. با این حال، چون کتاب نخستین‌بار در سال ۱۹۵۹ منتشر شده، بعضی از توصیه‌هایش امروز بیش از حد ساده‌انگارانه به نظر می‌رسند؛ مخصوصاً جاهایی که موفقیت را بیش از اندازه به نگرش مثبت و باور فردی وابسته می‌کند. در مجموع، کتاب را بیشتر منبعی برای بازنگری در نگرش و عادت‌های فکری می‌دانم تا یک راهنمای علمی برای موفقیت. اگر با نگاه انتقادی خوانده شود، هنوز نکات کاربردی خوبی دارد. امتیاز: ۳.۵ از ۵

ریچارد باخ

«جاناتان مرغ دریایی» داستان کوتاهی است که پرواز را به استعاره‌ای برای آزادی، خودشناسی و عبور از محدودیت‌های تحمیل‌شده تبدیل می‌کند. جذابیت کتاب در این است که جاناتان نمی‌خواهد صرفاً مثل بقیه زندگی کند؛ او می‌خواهد چیزی را که برای خودش معنا دارد، عمیق‌تر تجربه کند، حتی اگر به قیمت طرد شدن از جمع تمام شود. با این حال، پیام‌های کتاب گاهی آن‌قدر مستقیم و آرمان‌گرایانه بیان می‌شوند که ممکن است برای بعضی خوانندگان ساده یا شعاری به نظر برسند. به نظرم ارزش اصلی کتاب نه در توصیه‌های انگیزشی آن، بلکه در سؤال ساده‌ای است که مطرح می‌کند: آیا حاضر هستیم برای تبدیل شدن به چیزی که واقعاً می‌خواهیم، از تأیید دیگران دست بکشیم؟ امتیاز: ۴ از ۵

رابرت گرین

«قوانین روزانه» بیشتر از اینکه یک کتاب مستقل با استدلالی پیوسته باشد، مجموعه‌ای از ایده‌ها و نکته‌های کوتاه از آثار رابرت گرین است. مزیتش این است که می‌توان هر روز یک ایده را خواند و درباره آن فکر کرد، بدون اینکه لازم باشد کتاب را به شکل متوالی مطالعه کرد. اما همین ساختار باعث می‌شود عمق و انسجام آن به اندازه «چیرگی» یا «۴۸ قانون قدرت» نباشد. برای من، این کتاب بیشتر ابزاری برای مرور و یادآوری ایده‌های گرین است تا اثری که بخواهم از ابتدا تا انتها با همان جدیت دو کتاب دیگر بخوانم. امتیاز من : ۳.۵ از ۵

رابرت گرین

«چیرگی» را می‌توان ادامه عمیق‌تر و روان‌شناختی‌تر ایده‌های گرین درباره قدرت دانست. کتاب بیشتر از اینکه صرفاً بگوید چگونه بر دیگران اثر بگذاریم، روی خودشناسی، تسلط بر احساسات، شناخت انسان و تبدیل استعداد به مهارت تمرکز دارد. نقطه قوت آن تحلیل شخصیت‌های تاریخی و تلاش برای استخراج الگوهای رفتاری از زندگی آنهاست. البته حجم زیاد مثال‌ها و تکرار برخی ایده‌ها ممکن است در بخش‌هایی ریتم کتاب را کند کند. در مجموع، نسبت به «۴۸ قانون قدرت» برای من کتاب پخته‌تر و کاربردی‌تری است، چون قدرت را بیشتر از مسیر تسلط بر خود بررسی می‌کند. امتیاز من: ۴.۵ از ۵

رابرت گرین، ویوست الفرز

«۴۸ قانون قدرت» کتابی بحث‌برانگیز درباره سازوکارهای نفوذ، رقابت و رفتار انسان در روابط قدرت است. نقطه قوتش این است که بسیاری از بازی‌های پنهان اجتماعی را بی‌پرده مطرح می‌کند و خواننده را وادار می‌کند به رفتار خودش و دیگران دقیق‌تر نگاه کند. با این حال، مشکل کتاب این است که گاهی رفتار انسان را بیش از حد بر اساس منطق قدرت و بدبینی تفسیر می‌کند و بعضی قوانین را نمی‌توان نسخه‌ای اخلاقی یا قابل‌تعمیم برای زندگی دانست. به نظرم ارزش اصلی کتاب در شناخت بازی قدرت است، نه لزوماً پیروی از تمام قوانین آن. امتیاز من: ۴ از ۵

فریدا مک فادن

«دبی عزیز» رمانی کوتاه و روان است که بیشتر از آنکه بر پیچیدگی داستان تکیه کند، روی روابط انسانی، انتخاب‌ها و پیامدهای احساسی آنها تمرکز دارد. نقطه قوت کتاب، روایت ساده و صمیمی آن است که باعث می‌شود خواننده نسبتاً سریع با شخصیت‌ها ارتباط بگیرد و اتفاقات را از زاویه‌ای شخصی دنبال کند. با این حال، بعضی شخصیت‌ها و موقعیت‌ها می‌توانستند عمق بیشتری داشته باشند و در بخش‌هایی احساسات داستان کمی مستقیم منتقل می‌شوند. در مجموع، کتابی مناسب برای یک مطالعه سبک و احساسی است، اما اگر دنبال شخصیت‌پردازی بسیار عمیق یا داستانی پیچیده هستید، احتمالاً انتظارتان را کاملاً برآورده نمی‌کند. امتیاز من: ۳.۵ از ۵

فردریک بکمن

«مردی به نام اوه» در ظاهر داستان مردی عبوس و منزوی است، اما در لایه‌های زیرین، روایتی درباره سوگ، تنهایی، دوستی و دوباره پیدا کردن دلیل زندگی است. بکمن با طنز و شخصیت‌های متفاوت، آرام‌آرام گذشته اوه را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد پشت رفتار سرد و سخت او، انسانی آسیب‌دیده و وفادار پنهان شده است. نقطه قوت کتاب، همین ترکیب موفقِ طنز و اندوه است؛ هرچند در بعضی قسمت‌ها احساسات و پیام‌های داستان کمی مستقیم و قابل‌پیش‌بینی می‌شوند. با این حال، رمان به‌خوبی نشان می‌دهد که گاهی یک آدم نه با یک اتفاق بزرگ، بلکه با حضور چند انسان دیگر دوباره به زندگی برمی‌گردد. امتیاز من: ۴.۵ از ۵

جین وبستر

«بابا لنگ‌دراز» رمانی ساده و دوست‌داشتنی درباره رشد، استقلال و پیدا کردن هویت شخصی است. نامه‌های جودی به بابا لنگ‌دراز باعث می‌شوند تغییر نگاه او به زندگی را قدم‌به‌قدم ببینیم؛ از دختری که در پرورشگاه بزرگ شده تا زنی که به تدریج برای آینده خودش تصمیم می‌گیرد. نقطه قوت کتاب، لحن صمیمی و شخصیت‌پردازی جودی است، هرچند بعضی روابط و نگاه‌های اجتماعی آن امروز کمی ساده یا قدیمی به نظر می‌رسند. در مجموع، کتاب بیشتر از یک داستان عاشقانه، روایتِ پیدا کردن صدا و استقلال فردی است. امتیاز من: ۴ از ۵

لوییزا می آلکوت

«زنان کوچک» داستانی درباره خانواده، رشد و پیدا کردن هویت مستقل در میان محدودیت‌های اجتماعی است. جذابیت اصلی رمان در شخصیت‌های متفاوت چهار خواهر است؛ هرکدام مسیر و تعریف متفاوتی از خوشبختی دارند و همین تفاوت‌ها داستان را از یک روایت خانوادگی ساده فراتر می‌برد. لوییزا می آلکات بدون اینکه شخصیت‌هایش را کاملاً بی‌نقص نشان دهد، بلوغ عاطفی و فکری آنها را در طول زمان به تصویر می‌کشد. البته ریتم کتاب در بخش‌هایی کند می‌شود و برخی پیام‌های اخلاقی آن رنگ‌وبوی دوره تاریخی خودش را دارند. با این حال، «زنان کوچک» همچنان رمانی گرم و ماندگار درباره خانواده، انتخاب و تبدیل شدن به کسی است که واقعاً می‌خواهیم باشیم. امتیاز من: ۴.۵ از ۵