چاقو

«چاقو» از آن رمان‌های جنایی است که احساس می‌کنم معما در آن تنها بخشی از ماجراست و مسئله اصلی، خودِ هری هوله است. نسبو شخصیتی را که در طول چندین جلد ساخته، به نقطه‌ای می‌رساند که مرز میان ضعف، خشم، وسواس و عدالت برایش هر لحظه مبهم‌تر می‌شود. چیزی که برای من در این کتاب جذاب بود، آسیب‌پذیری هری است؛ او دیگر صرفاً کارآگاهی باهوش نیست که باید قاتل را پیدا کند، بلکه خودش هم درگیر گذشته و انتخاب‌هایش شده است. تعلیق کتاب هم فقط از سؤال «قاتل کیست؟» نمی‌آید؛ بخش مهمی از کشش داستان از این است که نمی‌دانیم هری تا کجا می‌تواند با شرایطی که در آن قرار گرفته کنار بیاید. البته تعداد زیاد شخصیت‌ها، خرده‌داستان‌ها و اطلاعات گاهی باعث می‌شود روایت بیش از حد شلوغ به نظر برسد. با این حال، نسبو در حفظ فضای تاریک و فشار روانی داستان موفق عمل می‌کند و اجازه نمی‌دهد این شلوغی کاملاً ضربه‌زننده شود. برای من «چاقو» بیشتر از یک پرونده جنایی، مطالعه‌ای درباره انسانی است که سال‌ها با تاریکی‌های خودش زندگی کرده و حالا دیگر نمی‌تواند به‌سادگی از آنها فاصله بگیرد. شاید به همین دلیل باشد که جذابیت اصلی کتاب برای من نه در پیدا کردن قاتل، بلکه در دنبال کردن سقوط و مقاومت هری هوله است. امتیاز من: ۴ از ۵