دکتر جکیل و آقای هاید و دو داستان دیگر

«دکتر جکیل و آقای هاید» با وجود حجم کمش، ایده‌ای دارد که خیلی بزرگ‌تر از داستان خودش است: اینکه چقدر از تاریکی‌های درونمان را واقعاً می‌شناسیم؟ چیزی که برای من جذاب بود این است که استیونسون شر را صرفاً به شکل یک هیولای بیرونی نشان نمی‌دهد، بلکه آن را به بخشی از خود انسان گره می‌زند. شخصیت‌پردازی جکیل هم به همین دلیل برایم مهم‌تر از خود معما بود؛ چون مسئله فقط شناختن هاید نیست، بلکه فهمیدن رابطه او با جکیل است. فضای مه‌آلود و تاریک لندن هم کاملاً با مضمون داستان هماهنگ است و حس رازآلودگی را از همان ابتدا تقویت می‌کند. روایت اطلاعات را قطره‌قطره در اختیار خواننده می‌گذارد و همین باعث می‌شود کنجکاوی جای پاسخ‌های مستقیم را بگیرد. البته با نگاه امروزی، بعضی بخش‌های داستان و شخصیت‌پردازی ممکن است ساده به نظر برسند، اما باید در نظر گرفت که این اثر متعلق به قرن نوزدهم است و تأثیر آن بیشتر در ایده و ساختار آن دیده می‌شود. چیزی که بعد از خواندن کتاب بیشتر در ذهنم ماند، این سؤال بود که آیا انسان واقعاً دو شخصیت متفاوت دارد یا فقط بخش‌هایی از خودش را از دیگران پنهان می‌کند. به نظرم ارزش اصلی کتاب در همین سؤال است؛ چون بعد از تمام شدن داستان، هاید فقط یک شخصیت باقی نمی‌ماند و تبدیل به استعاره‌ای از بخشی از وجود انسان می‌شود که ترجیح می‌دهیم کسی آن را نبیند. امتیاز من: ۴.۵ از ۵