Paníz

«به کجا تعلق داشتم؟ به چه چیز باید احساس تعلق می‌کردم جز شور و اشتیاق یاس‌آمیزم و ظلم و ستمی که در طول زندگی‌ام بر من رفته بود؟ چه می‌شد اگر فقط یک بار کسی، هرکسی، مرا آن‌طور که واقعا هستم، بی‌قید و شرط، پذیرفته بود، بی‌اینکه حقیقتی را پنهان کنم؟»

«شاید وقتی آدم‌ها آن‌قدر شدید در آرزوی چیزی باشند، تمنایشان باعث شود به هرچیزی که آرزویشان را برآورده می‌کند درآویزند.»

«“We knew there was a chance we might die, yes, but privately we thought we’d be okay. We were anticipating defeat, but also, and at the same time, thinking that we might somehow manage to come through after all. This wasn’t just me; for most of us, especially the younger ones, our hopes outweighed our fears.”»

«Nothing was done to us—we were simply placed in a complete void, and everyone knows that nothing on earth exerts such pressure on the human soul as a void.»

«بعضی‌ها می‌گن خدا خودش هوای آدم‌ها رو داره! ولی خدا اصلا براش مهم نیست!»

«We get trapped in our own little bubbles, and even though the world is a wide and mysterious place, our bubbles keep us safe from that. To our detriment.»