Zar

«وحشتناک‌ترین نوع آدم‌خواری، خوردنِ گوشتِ بدن نیست؛ وحشتناک‌ترین نوع آن، بلعیدنِ روح و معنای زندگیِ دیگری است، آن هم با لبخندی از سرِ بی‌تفاوتی.» فکر می‌کنم ژان تولی علاوه بر خشونت فیزیکی خشونت روانی رو هم توی این کتاب به خوبی به تصویر کشیده.

لنی خیلی من را یاد جان کافی در «مسیر سبز» انداخت؛ هر دو با آن جثه بزرگ و قدرت غیرعادی، روحیه‌ای معصوم و کودکانه دارند و در نهایت قربانی چیزی می‌شوند که دیگران از درکش عاجزند. البته معصومیت لنی با خطری ناخواسته همراه است، درحالی‌که جان کافی کاملاً بی‌گناه است.