Hasti

کتاب متوسطی بود به نظرم، چون عاشقانه های بهتری خونده بودم، سبک کالین هوور کلا اینه که در قالب داستان های به ظاهر ساده و عاشقانه مسائل درخور توجهی رو بیان میکنه، درکل نکته ای که ازش توی ذهنم مونده اینه حس دیده شدن بدون قضاوت چقدر میتونه قشنگ باشه، همیشه ندیدن بهترین گزینه نیست

قشنگ بود جالب بود ولی من از این نویسنده اول سنگ کاغذ قیچی رو خونده بودم و حس میکنم یکم انتظاراتم بالاتر بود، اگرچه پیچش داستانیش من رو گرفت و سوپرایز کننده بود.

روند به شدت کندی داشت، که شاید بشه به این نسبتش داد که میخواد زندگی یک آدم پیر رو در واقعیت نشون بده، تو روزمره واقعی کدوم زندگی کهنسالی خیلی هیجان انگیزه؟ خب این درسته ولی من شخصا حوصلم سر رفت و سخت بود برام تموم کردنش، کتابی بود که جمله های خاص و منتخبش رو بیشتر ازشون لذت بردم تا خوندن خود کتاب. اگر با روند آهسته مشکلی ندارید، بخونیدش.

داستان عاشقانه قشنگی بود، به اندازه نحسی ستاره بخت ما دوستش داشتم، با قلبم بازی می‌کرد ولی خوشحالم که خوندمش

عاشقانه پرشوری که هر پاییز دلم میخواد دوباره بخونمش.

زیبا بود و موضوعی بود که باید بهش پرداخته میشد،‌ و واقعا غم انگیز و دردناک، بی عدالتی و قضاوتی که احتمالا روزانه باهاش رو به رو میشیم و متوجه نیستیم، خوندنش ارزشمند، و یادآوری خوبی برای این بود که زندگی چه راحت میتونه بگذره و فراموش بشیم، یا چه جاهایی باید با دقت بیشتری نگاه کنید.