Pulp
«عامهپسند» رمانی تند، تلخ و هجوآمیز از چارلز بوکوفسکی است که در فضای خشن و بیرحم لسآنجلس میگذرد. داستان با کارآگاهی خصوصی به نام نیک بلِین آغاز میشود؛ مردی خسته، مستعد بدبینی و درگیر روزمرگیهای فرسایندهای که ناگهان وارد پروندهای میشود که از همان ابتدا بوی مرگ و پوچی میدهد. بوکوفسکی در این رمان، با زبان صریح و بیپیرایهاش، جهانی را میسازد که در آن مرز میان واقعیت و هذیان مدام جابهجا میشود. شخصیتها عجیب، سرسخت و فراموشنشدنیاند و روایت، همزمان حالوهوایی جنایی، کمدی سیاه و اگزیستانسیالیستی دارد. «عامهپسند» بیش از آنکه یک معمای کلاسیک باشد، تصویری از فرسودگی، انزوا و مواجهه با مرگ است. اگر به رمانهایی علاقه دارید که هم تلخ باشند و هم طنزی گزنده در دل خود داشته باشند، این کتاب میتواند انتخابی متفاوت باشد. «عامهپسند» از آن دست آثار بوکوفسکی است که با وجود ظاهر سادهاش، لایههایی از بیقراری، سرکشی و نگاه خاص نویسنده به زندگی را در خود پنهان کرده است.
Charles Bukowski
چارلز بوکوفسکی نویسنده و شاعر آمریکاییِ قرن بیستم است که با نثری صریح، تلخ و بیپرده شناخته میشود. او در آثارش اغلب از زندگی روزمره، تنهایی، فقر، کارهای موقت، الکل و حاشیهنشینهای شهرهای بزرگ مینویسد و همین نگاه بیواسطه، لحن شخصی و گاه خشن او را به امضای ادبیاش تبدیل کرده است. بوکوفسکی سالها در مشاغل مختلف کار کرد و تجربههای زیستهاش را مستقیماً وارد شعر و داستان کرد؛ به همین دلیل نوشتههایش حالوهوایی صمیمی، زمینی و گاهی خودزندگینامهای دارند. از میان آثار شناختهشدهاش میتوان به رمانهایی مانند «پستخانه»، «زنها» و «عامهپسند» و نیز مجموعههای شعر متعدد اشاره کرد که جایگاه او را در ادبیات معاصر تثبیت کردهاند.
مشاهده همه کتابهای نویسنده
جملههای ماندگار
@hastitheworldvisiter · ۲۴ مرداد ۱۴۰۵
«اغلب بهترین قسمت های زندگی اوقاتی بودهاند که نشسته ای و درباره زندگی فکر کردهای، مثلا میفهمی که همه چیز بی معناست، بعد به این نتیجه میرسی که خیلی هم نمیتواند بیمعنا باشد، چون تو میدانی که بیمعناست و همین آگاهی تو از بیمعنا بودن آن تقریبا معنایی به آن میدهد.»
@narcissus · ۲۴ مرداد ۱۴۰۵
«روز بعد باز دوباره برگشته بودم دفتر. احساس بیهودگی می کردم و اگر بخواهم رک حرف بزنم حالم از همه چیز به هم میخورد. نه من قرار بود به جایی برسم نه کل دنیا. همه مان فقط ول میگشتیم و منتظر مرگ بودیم. در این فاصله هم کارهای کوچکی میکردیم تا فضاهای خالی را پر کنیم. بعضی از ما حتا این کارهای کوچک را هم نمی کردیم. ما جزء نباتات بودیم. من هم همین طور. فقط نمی دانم چه جور گیاهی بودم. احساس میکردم شلغمم. سیگاری روشن کردم، دودش را تو دادم و تظاهر کردم که... به جهنم.»
صفحه ۱۶۷ · بخش ۴۵
۱ نفر این کتاب رو توی لیست مطالعه دارن
۱۴۰۵/۵/۲۴
خیلی خیلی خوب بود واقع از مورد علاقه هامه حس مرگ، پوچی، پوچی، پوچی، یهویی با امید های عجیب غریبی مواجه میشید. و درضمن عینا میبینید که افراد پوچ گرا لزوما بی احساس نیستند برخلاف تصور عموم، من جمله تصوری که خودم داشتم. ترکیبی از پوچی، امید، واقع بینی، قلقلکتون میده و کاملا ارزش خوندن داره.
