«بهتره سفر رو شروع کنی، یه اشتباه هایی هم بکنی و مسیرت رو اصلاح کنی، به جای اینکه منتظر بشینی تا همه چی عالی بشه و هیچ وقت شروع نکنی.»
گربه ای که ذن یاد می داد
معرفی کتاب گربه ای که ذن یاد می داد
«گربهای که ذن یاد میداد» از جیمز نوربری، کتابی آرام، لطیف و تأملبرانگیز است که در مرز میان داستان، فلسفه و معنویت حرکت میکند. روایت کتاب با یک گربه دانا و همراهی او با شخصیتهایی آغاز میشود که هر کدام با نوعی رنج، تردید یا خستگی درونی روبهرو هستند. فضای اثر ساده اما عمیق است؛ انگار هر صفحه دعوتی است برای مکث کردن، نفس کشیدن و دیدن جهان از زاویهای نرمتر. در این کتاب، مسئله اصلی نه یک ماجرای پرحادثه، بلکه جستوجوی آرامش، پذیرش و فهمیدن معنای زندگی در دل روزمرگیهاست. گفتوگوها کوتاهاند اما در ذهن میمانند و لحن اثر بهجای نصیحتکردن، بیشتر همراهیکردن است. اگر به کتابهایی علاقه دارید که با لحنی صمیمی و تصویری، از رها کردن اضطراب، مواجهه با فقدان و پیدا کردن تعادل درونی حرف میزنند، این کتاب میتواند انتخابی دلنشین باشد. جیمز نوربری در این اثر، با نثر و تصویرگری مینیمال، حالوهوایی میسازد که هم برای خواندنِ آهسته مناسب است و هم برای برگشتن دوباره به جملهها و تأمل کردن روی آنها. «گربهای که ذن یاد میداد» بیشتر از آنکه بخواهد داستانی پیچیده تعریف کند، میخواهد لحظهای آرام در شلوغی زندگی باشد؛ کتابی کوچک، صمیمی و مناسب کسانی که دنبال معنا، سکوت و کمی روشنتر دیدن مسیر زندگیاند.
مشخصات کتاب گربه ای که ذن یاد می داد
نسخهها و ترجمههای موجود
جملههای ماندگار
نقلقولهای گربه ای که ذن یاد می داد
«هر جا که بریم، خودمون همسفر خودمونیم.»
«ولی دوست ها مثل جادو هستن وقتی چیز خوبی رو با یه دوستی سهیم میشی یه جورهایی بیشتر نصیبت میشه تا موقعی که اون رو تنها برای خودت نگه می داری. وقتی هم یه مشکلی باشه همین تعریف کردنش برای دوست هات می تونه اوضاع رو بهتر کنه؛ حتی اگه دوستهات ندونن چطوری حلش کنن.»
فعالیت خوانندهها
۰ نفر این کتاب رو توی لیست مطالعه دارن
به این کتاب امتیاز بده
ثبت نظر درباره این کتاب
نظر کاربران درباره کتاب گربه ای که ذن یاد می داد
۱۴۰۵/۶/۲۳
کتاب پاندای بزرگ و اژدهای کوچک رو از این نویسنده بیشتر دوست داشتم و متاسفانه ادبیات این کتاب جذابیت چندانی برام نداشت و فکر میکنم جملات کلیشهای زیادی رو "عینا به همون صورتِ مرسوم و کلیشهای" در کتاب آورده ولی با این حال ارزش خوندن داره و همچنین توانایی انتقال حال خوب؛ اما در مقابل از تصویرسازی و نقاشی های کتاب نهایت لذت رو بردم و بیشتر زمانم رو برای غرق شدن در تصاویر کتاب گذاشتم و حقیقتا مفهومِ "ذن" رو در تصاویر کتاب پیدا کردم.
















