@mobinmohammadi · ۷ آبان ۱۴۰۵
«بعضی معتقدند که جایزه صلح نوبل را باید به بمب اتم اعطا کرد، چراکه قدرت‌های بزرگ را از دست‌زدن به جنگ بر‌حذر داشت، و به آن‌ها فهماند که جنگ بعدی یعنی پایان دنیا. اما من در صحت این مدعا تردید دارم. یک دلیلم این است که جنگ جهانی دوم نشان داد که جنگیدن با همان سلاح‌های غیراتمی ولی کارآمد مثل تانک و مسلسل هم بسیار ویرانگر است. پیامدهای جنگ جهانی دوم از تخریب تا قتل با همان سلاح‌های مجاز هم به قدر کافی وحشتناک بود که اگر بمب اتم هم در آن به کار نمی‌رفت باز هم قدرت‌ها را به صرافت بیندازد که جنگ دیگر یک راه حل نیست.»
گاهی انسان‌ها برای جلوگیری از یک فاجعه، به عاملی تکیه می‌کنند که خودش ظرفیت ایجاد فاجعه‌ای بزرگ‌تر را دارد. این تناقض در روابط سیاسی و بین‌المللی آشکارتر است؛ جایی که ترس از پیامدهای یک درگیری می‌تواند به حفظ صلح کمک کند، اما هم‌زمان زمینه‌ی رقابتی را فراهم آورد که امنیت همگان را به خطر می‌اندازد. این مسئله یادآور تفاوت میان جلوگیری از وقوع یک بحران و از میان بردن عواملی است که آن را ممکن می‌کنند. ممکن است هزینه‌ی یک درگیری آن‌قدر سنگین شود که طرف‌های متخاصم از آغاز آن خودداری کنند، اما این بازدارندگی لزوما به معنای حل اختلاف‌ها یا شکل‌گیری اعتماد متقابل نیست. گاهی فقط ترس از نتیجه، مانع رویارویی می‌شود و با تغییر شرایط، همان خطر دوباره بازمی‌گردد. به نظرم، فهم صلح مستلزم توجه به همین تفاوت است؛ نبود جنگ همیشه به معنای وجود امنیت پایدار نیست. صلحی که صرفا بر هراس از نابودی استوار باشد، با صلحی که از شناخت متقابل، همکاری و سازوکارهای حل اختلاف شکل می‌گیرد، یکسان نیست. تمایز میان این دو، برای ارزیابی امنیت جهان و محدودیت‌های قدرت نظامی اهمیت اساسی دارد.
