الینور آلیفنت کاملا خوب است

من خیلی به رمان هایی ک به موضوع های روانشناسی اشاره دارن علاقه دارم. و همراه شدن با الینور برام واقعن جالب بود.

کتاب خواندنی‌ای بود. اینکه انقدر ذهن و احساسمو درگیر کرده یعنی نویسنده موفق بوده. بنظرم بیش از نیمی از کتاب مقدمه بود، مقدمه‌ای که گاهی کشدار و حوصله سر بر میشد و حتی ادم دلش میخواست بیخیال خوندن بقیه کتاب بشه ، ولی در ادامه فهمیدم چقدر این مقدمه و اشنایی لازم بود و در واقع اصل طرح مساله بود... واقعیت بود... شاید بعضی از موقعیت ها و افکار احتیاج به پرداخت بیشتری داشت، یا شاید جملات بهتری براشون لازم بود، ولی اصل ماجرا رو میرسوند. با وجودیکه پنج ستاره ندادم ولی کتابیه که انگار دلم میخواد دوباره بخونمش. هرچند پایان غافلگیر کننده‌ی کتاب به نظرم لازم نبود و واقعیت مستمر حاضر در داستان رو بنظرم کمی خدشه دار میکرد. از طرفی با وجودیکه اینجور ناقص به نظرم میاد و تجربه‌ای مشابه النور نداشتم خیلی جاهای کتاب حس میکردم پشتم داره مور مور میشه و به قسمتی از احساسم دسترسی داره که خودم ندارم! برخلاف بقیه که ریموند رو قهرمان داستان میدونن به نظرم النور خودش قهرمان داستان بود. مظهر کامل خودساختگی و استقلال در موقعیتی تماما آسیب. النور از گذشته پیوسته در حال آسیب دیدن بود و پیوسته در حال التیام، حتی موقعی که در اجتناب کامل بود.

کتاب جالبیه، ولی کاملا مکالمه‌محور و حول شخصیت اصلیه برای کسایی که خط داستانی اولویتشونه مناسب نیست.

کتاب فوق العاده اییه چرخش داستانی جالبی داره و من خیلی روند خودشناسی الینور و دوست داشتم

کتاب خوبیه پیشنهاد میشه

ارزش خوندن داره و روند خوبی هم‌داره. میتونید ازش لذت ببرید😉

داستان قشنگ از یه شخصیت خاص. شخصیت پردازی خوب در یک داستان خوب.