عـارفـِه🌱@arefeجملهدرست است که من او را بیشتر دوست دارم،اما شما از او خیلی بهترید.
جامعه خانه کتاب بی
همه جمله‌ها و نقدهای کاربران
تازه‌ترین جمله‌های ماندگار و نقدهایی که کتاب‌خون‌ها درباره کتاب‌ها نوشته‌اند.
عـارفـِه🌱@arefeجملهعـارفـِه🌱@arefeجملههر روز که می‌گذرد بیشتر معتقد می‌شوم آدم ها شخصیت ناپایداری دارند و نمی‌شود روی ظواهر لیاقت یا فهم و شعورشان حساب کرد.
عـارفـِه🌱@arefeجملهچه بد است که برای سوال های من جواب های معقول داری و من هم باید معقول باشم و جواب هایت را بپذیرم!
AshenOne@aryambجملهبنی آدم یعنی بنی عادت
عـارفـِه🌱@arefeجملهشب سراب نیارزد به بامداد خمار
Minora@anamiraجملهچه تنهایی عجیبی! پدر خیال می‌کرد آدم وقتی در حجره خودش تنها باشد، تنهاست. نمی‌دانست که تنهایی را فقط در شلوغی می‌شود حس کرد.
«احساس تنهایی در بین کسانی که هیچ‌وقت قرار نبود دوستم باشن، کمتر دردناکه.»
وای ناستنکا... محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری، هیچ، هیچ، هیچ
صورتم را به شانه اش گذاشتم و گفتم دلم می خواهد ماه من و تو همیشه پشت ابر بماند و هیچ کس از عشق ما باخبر نشود. آدم ها حسودند، زمانه بخیل است، و دنیا عاشق کش است...
TARA🪭🍓@taraismmجملهمصداق جامعه واقعی انسان ها🤍
Palimpsest@loreجملهدر جایی میان برف ها قلب شکسته اش را میبیند که دو تکه شده. هر دو تکه میدرخشیدن و زیر ان همه برف سفید میتپیدند.
Palimpsest@loreجملهقرار بود زندگی ام را پس بگیرم. شاید ای اتفاق بلافاصله پیش نمیاید اما بلاخره پیش میاید.
Tara🍓☘️@taraismجملهدقیقا همون داستانی که با وصل شدن برق دوچرخه ثابت به نتفلیکس وتماشای فیلم اون فرد لاغر شد تمام موارد کتاب شدنی هست وپر از قاعده هاییه که تو همه جای زندگی میشه پیاده کرد
☆@zahra_taheriجمله«وقتی تو خونه نیستی انگار هیچی روبه راه نیست»
«این روزها که صلحی ننگین حکم فرماست، خون، شیئی بیش از حد گران بها شده و افتخارات نژاد های بزرگ همچون قصه ای است که نقل می شود. » دراکولا
ZZey@meggieجمله
به هرکسی که حرف‌هایش را نمی‌فهمند انگ دیوانگی می‌زنند! عجب ذهن تنبلی!
motamed@motamedجملهپدر پرسید: دنبال چه می‌گردی؟ ایدین گفت: دنبال خودم.
motamed@motamedجملهاگر در وقت نامعلومی بیایی، دل مشتاق من نمی‌داند کی خود را برای استقبال تو بیاراید... آخر در هر چیز باید آیینی باشد.
وفادارانه زندگی کن،شجاعانه بجنگ و خندان بمیر...
در واقع، کتاب می‌گوید که زندگی ما شاید در ظاهر تکه‌تکه، پراکنده و بی‌نظم به نظر برسد (خاطرات پراکنده، احساسات متناقض، زخم‌های مختلف)، اما همین تکه‌ها هستند که در نهایت، آن «کل» یا همان «هویت منسجم» ما را می‌سازند.