آسمان احمدی

امان از ویکتور هوگو.. ایده هایش.. داستان گویی‌اش... و امان از رنج و امان از رنج. رنج کلمه‌ی ساده ای است اما شما رنج های مردی را تصور کنید که روزهای آخر عمرش را که به انتظار حکم اعدام میگذراند و آن را به نوشتن اختصاص می‌دهد. هوگو این اثر را در نقد اعدام ها و خشونت سیستم قضایی و اجتماع نوشته. نقدی که چقدر دردناک در داستان مرد رو به اعدام را با روایت خود شخص و نوشته‌های شخصی اش نشان داده. مردی که ما نام و نشانش را نمی‌دانیم و هرگز جرمش را نخواهیم فهمید، تنها حالات و احساسات درونی او را می‌بینیم. رمانی کوتاه اما پرمعنا و عمیق، پر از احساسات و روان.. .. اما کلود ولگرد داستان مرد فقیری را در انجام جرم و زندان روایت میکند و این داستان برخلاف آخرین روزهای یک محکوم در جنبه اجتماعی نوشته شده. جامعه ای که فقط و جنایت نتیجه‌ی بی‌عدالتی در آن شکل گرفته را روایت و نقد می‌کند. (این داستان دوم مرا به شدت به یاد بینوایان انداخت.)

مواجهه با مرگ از آن داستان‌های جذابِ حوصله سر بر است، پس نویسنده اش که فیلسوف هم هست با آگاهی از اینکه ممکن از شما حوصله‌تان سر برود همان اول می‌گوید شخصیت اول قرار است بمیرد و در این کتاب خبری از تعلیق و ایهام و گره داستانی و یا حتی پلات توییست‌های عجیب و غریب نیست (کلا نیست) کلیت داستان همین است: مواجه با مرگ اگر به دنبال داستانی پر کشش هستید این کتاب برای شما نیست! اما اگر به دنبال گفتگو‌های فلسفی هستید آن‌هم در قالب زندگی و معنایش و دیدگاه‌های مختلف در باب مرگ، نظریات متفاوت و مختلف از شخصیت‌های کتاب بخوانیدش چون مطمئنا دوستش خواهید داشت.

اولین روزهای ماه زمستان بود که نمی‌توانستم کتابی بخوانم، کورالین نجاتم داد... شاید هم باید لیستی درست کنم از کتابهایی که کاش وقتی ۱۲ ساله بودم می‌خواندم. . کورالین دختر بچه درونگرا و آرومیه که با پدر و مادرش در خانه‌ای عجیب زندگی میکنن، البته با همسایه‌هایی عجیب تر. او که اغلب اوقات تنهاست خانه‌ای آن‌سوی خانه خودشان پیدا میکند، بُعد دیگری از خانواده خودش (البته با چشمانی دکمه‌ای) که با باز شدن در آن خانه‌ی دنیای موازی اتفاقات عجیبی پی در پی و دنباله دار به سراغش می‌آید. اتفاقاتی که کورالین داستان باید در پی آن شجاعتش را پیدا کند و خود و خانواده‌اش را نجات دهد. خودش را بیابد، با ترس‌هایش روبرو شود ، بگریزد یا شجاعت به خرج دهد و بایستد و بجنگد و با هوش و زرنگی خود نیروی پلید آن سوی در‌ مقابله کند. ... یه داستان هیجان انگیز و البته کمک‌کننده برای همه و بخصوص نوجوان‌ها. برای من کورالین تا ابد به یاد ماندنی شد، هم برای تلاش بازگشت به روز‌های کتاب‌خوانی و هم داستانی با دختر شجاعی که در آن روز‌ها نیاز داشتم.

<تروما رنجی‌است که مارا به چرخه‌ای از عذاب خاموش یا مرموز گرفتار می‌کند که زمان آن را التیام نمی‌دهد.> . . بعد از تجربه‌ای عجیب در زندگیم حس کردم وقت خوندن این کتاب فرا رسیده، به جایی رسیده بودم که یک قدمی تروما بود و محلی برای باز شدن درد‌های قدیمی. پس کاغذ و خودکار همیشگی ام را برداشتم و کتاب را بخش بندی کردم برای خواندن. . اما این کتاب از تروما تا التیام برای شروع مطالعه چنین کتاب‌هایی میتونه کتاب فوق‌العاده مناسب باشه، از این جهت که این کتاب تروما رو میشناسونه و نشانه‌های این زخم رو ریز به ریز معرفی میکنه. تا این چرخه‌ی پنهان شده‌ی عذاب تروما رو برای مخاطب نمایان کنه و به سمت خودشناسی و راهکار‌های کمک کننده برای التیام ببره. . در کل که تنها این کتاب و خواندنش کمک بزرگی نمیکنه، بیش از همه خودشناسی، پذیرش و تراپی و درمانگر میتونه در کنارهم کمک کننده باشه.

این رویایی است که دیدم.. ده شب پریشانی، ده شب قصه‌هایی کوتاه و خواندنی که با این جمله آغاز می‌شوند. قصه‌هایی که مانند قدم زدن در دنیای خواب و رویا می‌ماند با همان فضای سورئال و مه‌آلود رویاهایمان. درون‌مایه‌هایی چون پوچی، مرگ، تنهایی انسان‌ها در تمام قصه‌ها به چشم می‌خورد، قصه هایی که به سردی انگشتان یخ زده در سرما می‌مانند که دست در دستان ما میگذارند و باهم در دنیاهایی عجیب خلق شده توسط نویسنده قدم میگذاریم. . ترجمه خوب و روانی بود و یکی از چیزهایی که دوست داشتم این بود که در پایان کتاب بخش یادداشتی وجود دارد که هر کلمه که به فرهنگ ژاپن مربوط میشود توضیح داده شده است.

✨✨✨کاش میشد هزار ستاره امتیاز داد.✨✨✨ مردم مشوش داستان یک پل و هر آنچه پیرامونش می‌گذرد است، از هرکسی که روزی از کنار آن گذشته‌اند تا آپارتمانی با نمای دور و نزدیک از آن. مردم مشوش یک ماجرای نفسگیر در همنشینی با گروهی از مردم استکهلم در یک بازدید آپارتمان ساده است که به ماجرایی پیچیده ختم می‌شود. . چیزی که بیش از همه به چشم می‌خورد روایتی هنرمندانه است که با قلمی شگفت‌انگیز داستانی جذاب را رقم می‌زند، نوع روایت غیر خطی که با ارتباط در زمان‌های داستان دست ما را می‌گیرد و همراه می‌کند. . فضاسازی و توصیفاتی که به‌جا و خوب، حس‌های خواننده را قلقلک می‌دهد و در کنار هر شخصیت حسی واقعی از همدلی را ارائه می‌دهد. . شخصیت پردازی فوق العاده و با تأمل نوشته شده بود، هر کدام نمادی از یک جامعه بزرگ در یک آپارتمان کوچک بودند و ارتباط هریک از این شخصیت ها با یکدیگر این حس را به خواننده می‌دهند که انگار آن‌ها را یک‌جایی دیده و در پایان کتاب و گره‌گشایی‌ها درمی‌یابد که هرکدام از نزدیکانش هستند. . این روزها که یادداشت می‌نویسم اینترنت نیست و هیچ چیز نمیدانم از زندگی این نویسنده، اما به روانشناسی می‌ماند که از روان‌درمان‌هایش شخصیت هایی بیرون کشیده،(البته احتمالا این کار غیر اخلاقی باشد) شخصیت‌هایی با درونیات چنین واقعی و عمیق. . کتاب با شخصیت‌هایش تا ابد به خاطر می‌ماند. مانند هر یک از انسان‌هایی که چون توده‌ای از مردم هرکدام از ما هر روز میبینیم اما نمیشناسیم و فقط تلنگری مانند این داستان لازم است تا به آن‌ها توجه کنیم. . . در آخر ممنونم از بکمن عزیز بابت همه‌ی ثانیه‌هایی که برای خلق این اثر اختصاص داد، او که احتمالا هیچوقت نمی‌داند اما با این کتاب مسیری جدید در زندگی من خلق کرد که باعث می‌شود تا ابد این کتاب از یادم نرود. ممنون که خواندید❤️