پرونده های راکد

«جانی های روانی دروغگو های خوبی هستند ، چون از احساسات واقعی انسان بویی نبرده اند. می دانند چطور باید ادای آن را در بیاورند ، اما این طوری رفتار می کنند چون احساس ندارند ؛ احساس خشم ، غم ، ترس ، همدردی. تحقیقات نشان داده که یک جانی روانی هیچ کدام از این ها را ندارد.»

«اینکه دارو بیشتر اوقات ارواح را از او دور نگه می داشت ، اما نه همیشه.»

«آن ها با ترس کنار می آمدند ، به لرزیدن مظنون از وحشت عادت کرده بودند ، حتی انتظار دروغ یا تلاش های احمقانه برای پیچاندن سوال ها را هم داشتند ، اما عصبانیت چیزی بود که اصلا انتظارش را نداشتند.»

«برای هیچکس مهم نبود که پدر و مار او مرده بودند یا اینکه پولدار بودن لزوما به معنی خوشحال بودن او نبود.»

«او به ترس عادت کرده بود ، مدت ها بود که با آن زندگی می کرد. ده ها سال. یعنی تا جایی که به یاد می آورد؛ تمام عمرش. او نمی دانست زندگی بدون ترس چه شکلی است. کاملا با ترس آشنایی داشت ، با حالت های متغیرش ، با طعم و بوی آن.»

«- من که قاتل سریالی نیستم. + ببین ، این دقیقا همون چیزیه که یه قاتل سریالی ممکنه بگه.»

«كسايى كه خيلى باهوشن ، توي حقه بازى بى نظيرن . مى تونن آدم رو متقاعد كنن كه هر چیزی رو باور كنه ؛ اصلاً كارشون همينه. اونا با شيره ماليدن سر بقيه زندگی شون رو سر مى كنن چون راه ديگه ای بلد نيستن. مى تونن مثل آب خوردن دروغ بگن. همه باورشون میکنن ، چون اونا به خودشون باور دارن. اين جور آدم ها می تونن تورو توى دام بندازن، و خیلی خطرناکن.»

«تلخم یا شیرین؟! زن ها قابلیت هر جفتش رو دارن. یا این رو پخش میکنی یا باز هم قربانی می گیرم.»