Arizour

فکر می‌کنم این کتاب یکی از سوالاتی که آدم‌ها خیلی درگیرش هستن رو خیلی ساده اما دردناک پاسخ می‌ده…اون سوال اینه که من که سعی کردم درست زندگی کنم٬ لایق این اتفاقات نیستم٬ چرا من ؟ و جواب سادست دلیل خاصی نداره:)

تجربه خیلی جالبی بود خوندن این کتاب…شما رو میبره به عمق جامعه‌ی اون زمان روسیه… لایف‌استایل آدم‌ها٬ ارزش‌هاشون٬ اعتقاداتشون و با اینکه تقریبا از نیمه کتاب میفهمیم که شخصیت اصلی قصدش از کارایی که می‌کند چیه اما خوندنش کسل کننده نمیشه…برای من فضای داستان به شدت مردانه و خالی از زنان و طرز فکرشون بود…نه که زنی نباشه٬ بودن اما بهشون پرداخته نشده بود٬ در پس‌زمینه و بی‌اهمیت بودن….خیلی متفاوت بودن مثلا با زن‌هایی که تو داستان‌های پوشکین بهشون برمی‌خوریم. البته که کتاب کامل نیست و پایان مشخصی نداره اما برای من کتاب قابل توجهی بود.

خیلی تجربه جالبی خوندن این کتاب…شما رو میبره به عمق جامعه‌ی اون زمان شوروی… لایف‌استایل آدم‌ها٬ ارزش‌هاشون٬ اعتقاداتشون و با اینکه تقریبا از نیمه کتاب میفهمیم که شخصیت اصلی قصدش از کارایی که می‌کند چیه اما خوندنش کسل کننده نمیشه…برای من فضای داستان به شدت مردانه و خالی از زنان و طرز فکرشون بود…نه که زنی نباشه٬ بودن اما بهشون پرداخته نشده بود٬ در پس‌زمینه و بی‌اهمیت بودن….خیلی متفاوت بودن مثلا از زن‌هایی که تو داستان‌های پوشکین بهشون برمی‌خوریم. البته که کتاب کامل نیست و پایان مشخصی نداره اما برای من کتاب قابل توجهی بود.

یکی از بهترین کتاب‌هایی که از موراکامی خوندم و کتابی که باهاش متوجه شدم باید موراکامی رو ترجمه انگلیسیش رو خوند نه فارسی! یکی از متفاوت‌ترین کتاب‌هاش بود برای من .. همیشه شخصیت‌هاش عموما تنهان ولی ما نمیدونیم چرا یا چطور به اینجا رسیدن و اصلا مسئلشون این نیست؛ اما اینجا خود شخصیت اصلی هم به نظر من دنبال دونستن دلیل تنهاییشه …

فکر می‌کنم یکی از بهترین کتاب‌های ایرانی باشه که تابحال خوندم و دوباره هم باید بخونمش … فارغ از داستان٬ فرم نوشتنش برای من خیلی جالب بود و بارها به بقیه پیشنهادش کردم.

⁨از اون کتاب‌هاست که نمی‌تونی راحت درباره‌ش حرف بزنی. نه به خاطر پیچیدگیش، به خاطر سنگینیش.
تمام مدت که می‌خوندمش، حس می‌کردم یه چیزی اشتباهه. یه چیزی عمیقاً اشتباهه.
نه اینکه نقش اصلی به مرور آدم بدی شده باشه، نه اینکه چون زخمیه اینطوری باشه. نه... یه چیزی درونش اساساً بی‌رحمه.
نه می‌خواد کسی خوشحال باشه، نه باور داره که کسی واقعاً می‌تونه مهربون باشه. و بدترین بخش ماجرا اینه که بی واسطه داری درون همچین آدمی رو میبینی. ‎گاهی فکر می‌کردم که این سطح از کینه‌ورزی باید اغراق باشه. ولی نه بی‌واسطه‌ تلخ و خالص بده. ‎نه قصاصی هست، نه عبرتی، نه حتی امیدی برای تغییر. فقط یه جور غوطه‌وری در تهی‌ترین بخش وجود آدمی. ‎کتابیه که دلم می‌خواد دیگران هم بخوننش.
ولی مطمئن نیستم دلم بخواد کسی باهاش تنها بمونه.