«گفتم آدم هایی که سگ ها یا گربه ها را عقیم می کنند تا سروگوششان نجنبد و ول نگردند یا بوی بد ندهند جنایتکارند. حیوان ها را یا باید همان طور که هستند بپذیری یا دست از سرشان برداری.»
صفحه ۱۱۴
«روز رهایی» رمانی از اینس کانیاتی است که با نثری فشرده و احساسی، به سراغ تجربههای درونی انسان در لحظههای فشار، تردید و امید میرود. فضای اثر بیشتر بر کشمکشهای ذهنی و عاطفی تکیه دارد و خواننده را وارد جهانی میکند که در آن، رهایی فقط یک اتفاق بیرونی نیست، بلکه تلاشی دشوار برای روبهرو شدن با خود است. در این کتاب، روابط انسانی، تنهایی، خاطره و میل به تغییر در مرکز توجه قرار میگیرند. شخصیتها در موقعیتهایی قرار میگیرند که مجبورند میان ماندن و رفتن، سکوت و گفتن، و تسلیم و ایستادگی انتخاب کنند. همین تنشهای آرام اما پیوسته، حالوهوای رمان را شکل میدهد و آن را به متنی تأملبرانگیز و شخصیتمحور تبدیل میکند. «روز رهایی» برای خوانندگانی مناسب است که از رمانهای عمیق و روانشناختی لذت میبرند و به داستانهایی علاقه دارند که بیشتر از ماجرا، بر درون آدمها مکث میکنند. اگر دنبال کتابی هستید که لحنش همزمان صمیمی، تلخ و امیدوارکننده باشد، این اثر میتواند انتخابی قابلتوجه باشد. ترجمه فارسی فرزاد مرادی و انتشار آن توسط بیدگل، این رمان را به گزینهای مناسب برای کسانی تبدیل میکند که به ادبیات جدی و داستانهای تأملبرانگیز علاقه دارند.
جملههای ماندگار
«گفتم آدم هایی که سگ ها یا گربه ها را عقیم می کنند تا سروگوششان نجنبد و ول نگردند یا بوی بد ندهند جنایتکارند. حیوان ها را یا باید همان طور که هستند بپذیری یا دست از سرشان برداری.»
صفحه ۱۱۴
«چندان حوصله خانه را نداشتم. همان جا ماندم و به چیزهای غم انگیز و احمقانه فکر کردم. من این طوری ام. با چنان جدیتی به چیزهای بی معنی و چرت و پرت فکر میکنم که انگار با معنا هستند. وقتی هیچ میلی به کاری که باید بکنم ندارم، میخ نقطه ای میشوم و به چیزهای پوچ فکر میکنم.»
صفحه ۴۵
«واقعاً از ته دل آرزو کردم دنیا مثل یک آتش بازی خونین منفجر شود. این اتفاق نیفتاد. آرزوها هیچ وقت برآورده نمیشوند. این را خوب میدانم. مهم نیست. اگر سیاره زمین سرخ شود، بعد ترک ترک شود و توی این آسمان رنگورورفته منفجر شود، دل من خنک نمیشود. باید خودم هم بتركم و مثل قطره های باران بپاشم به کل جهان. همین و بس.»
صفحه ۱۴۲
هنوز نظری برای این کتاب ثبت نشده.