شاهنامه

«بدو گفت کاین بر من از من رسید زمانه به دست تو دادم کلید تو زین بیگناهی که این کوژپشت مرابرکشید و به زودی بکشت به بازی بکویند همسال من به خاک اندر آمد چنین یال من نشان داد مادر مرا از پدر ز مهر اندر آمد روانم بسر همین جستمش تا ببینمش روی چنین جان بدادم به دیدار اوی کنون گر تو در آب ماهی شوی و گر چون شب اندر سیاهی شوی وگر چون ستاره شوی بر سپهر ببری ز روی زمین پاک مهر بخواهد هم از تو پدر کین من چو بیند که خاکست بالین من ازین نامداران گردنکشان کسی هم برد سوی رستم نشان که سهراب کشتست و افگنده خوار ترا خواست کردن همی خواستار»

«کسی کو شود کشته زین رزمگاه. /. بهشتی بود ، شسته پاک از گناه!»

«من از خاک پای تو بالین کنم. /. ز فرمانت آرایش دین کنم ز. تو چشم آهرمنان دور باد. /. دل و جان تو خانه‌ی سور باد»

«اگر چرخ گردان کشد زین تو. /. سرانجام خشت است بالین تو»

«دریغ است ایران که ویران شود /. کنام پلنگان و شیران شود»

«نباشد بدایران ، تن من مباد / چنین دارم از موبد پاک یاد»

«به گیتی به از راست نیست. / به از راستی هیچ اندیشه نیست»

«پسر بد مر او را یکی هوشمند گرانمایه طهمورث دیو بند بیامد به تخت پدر بر نشست به شاهی کمر بر میان بر ببست»