«اهل کتاب شعر نیست، چون به نظرش آنها پایان ندارند.فکر میکند اندوه هم باید پایانی داشته باشد. به خودکشی فکر کرده است.»
صفحه ۹
No one writes back
«هیچ کس نامه نمینویسد» رمانی از جانگ یون جین، نویسنده کرهای، است که با نثری آرام و در عین حال اندوهبار، از تنهایی، فاصله و نیاز آدمها به دیدهشدن حرف میزند. داستان در فضایی جادهای و سرگشته پیش میرود؛ جایی که حرکت، رفتن و نرسیدن، بیش از آنکه فقط یک مسیر فیزیکی باشد، به حالوهوای درونی شخصیتها تبدیل میشود. در مرکز این رمان، رابطهای غیرمعمول و رفاقتی خاموش میان آدمهایی قرار دارد که هرکدام به شکلی از جهان اطرافشان جدا افتادهاند. شخصیت اصلی در مسیرش با آدمها، حیوانی وفادار و موقعیتهایی روبهرو میشود که لایههای مختلفی از تنهایی، امید و نیاز به ارتباط را آشکار میکنند. کتاب بیش از آنکه بر حادثههای پرتنش تکیه کند، روی حس و نگاه شخصیتها تمرکز دارد. فضای اثر تلخ اما لطیف است؛ از آن جنس روایتهایی که در سکوتشان چیزی ماندگار میماند. اگر به رمانهایی علاقه دارید که آرام پیش میروند اما زیر پوستشان از فقدان، رهایی و جستوجوی معنا میگویند، این کتاب میتواند برایتان جذاب باشد. «هیچ کس نامه نمینویسد» از آن رمانهایی است که بیشتر از پاسخ، پرسش به جا میگذارد؛ پرسشهایی درباره ارتباط، خانه، سفر و اینکه آدمها چطور در میانهی بیخبری و بیپناهی، هنوز به امیدی کوچک تکیه میکنند.
جملههای ماندگار
«اهل کتاب شعر نیست، چون به نظرش آنها پایان ندارند.فکر میکند اندوه هم باید پایانی داشته باشد. به خودکشی فکر کرده است.»
صفحه ۹
۰ نفر این کتاب رو توی لیست مطالعه دارن