حصیر

بسیار داستان جذاب و در عین حال تکان دهنده و تامل برانگیزی است که می‌توان در موردش بحث کرد .... تجربه سوگ و تنهایی بعضی وقتها از انسانهای رشد نیافته هیولا می‌سازد. تازه یک هیولای حق به جانب.

«حصیر» از اون کتاب‌هایی بود که دوستش داشتم و بعد از تموم شدنش، ذهنم همچنان درگیر داستان و شخصیت اصلیش بود. داستان از غم و فقدان شروع میشه، اما کم‌کم ما رو با مسیری روبه‌رو می‌کنه که توی اون، اندوه به خشم، حسادت و در نهایت نوعی حق‌به‌جانب بودن تبدیل میشه. جایی که آدم اون‌قدر در رنج خودش غرق میشه که کم‌کم خودش رو مرکز عالم می‌بینه و انگار همه‌چیز و همه‌کس باید مطابق خواسته اون پیش برن. شاید یکی از جذاب‌ترین بخش‌های کتاب همین باشه که ما رو به دنیای ذهنی چنین آدمی می‌بره؛ به افکاری که شاید در ابتدا چندان عجیب به نظر نرسن، اما وقتی ادامه پیدا می‌کنن، می‌تونن به چه اتفاقات و پیامدهایی منتهی بشن. پایان کتاب در ابتدا برام ناخوشایند بود؛ شاید چون به پایان‌بندی‌های دیگه‌ای در داستان‌ها عادت کرده بودم. اما کمی که بیشتر بهش فکر کردم، دیدم اتفاقاً همین پایان متفاوت باعث میشه بیشتر درگیر کتاب بشم و بعد از تموم شدنش هم به فکر کردن درباره‌اش ادامه بدم. فکر می‌کنم «حصیر» می‌تونه فرصت خوبی برای گفت‌وگو درباره رنج، حسادت، خودمحوری و مرز باریک بین اندوه و خشم باشه. من که خیلی دوست دارم درباره این کتاب با هم حرف بزنیم و حتماً توی فهرست جلسات کتاب‌خوانی‌مون قرارش می‌دم. آذین