کوری

فقط میتونم بگم هیچ کس بیشتر از کسی که در میان همهٔ کورها می بیند بیشتر عذاب نمی‌کشد. و انسانها وقتی بدانند کسی نیست آنها را ببیند، دست به کارهای شنیعی می زنند. و وای اگر کسی باشد که افول انسانیت را ببیند. در نهایت همه از این کابوس دهشتناک بیدار شدند اما هیچ یک ادم قبلی نبودند. دیدن و زنده بودن. کوری و مرگ. شاید واقعیت انسانیت به چشم ها گره خورده و چشم ها نه تنها دریچه روح بلکه خود روح اند. آنچه تفاوت میان انسان و حیوان است.

چند روزی میشد که از کنارش رد می‌شدم و خوندنش رو به زمان و جای دیگه موکول می‌کردم اما خوندن چند صفحه اول کوری برای من مصادف شد با بلعیدن کتاب. کوری برای من دنیایی بود که بعد از مدت ها توجه ام رو به مرز بین واقعیت و خیال جلب کرد. رمانی با نگاه به قالب سیاسی و اجتماعی که تک به تک جملاتش بار معنایی برای یک جامعه رو به دوش می‌کشید. اینکه چقد غم انگیز با خوندن هر جمله‌ش جامعه ی امروزی رو میتونستم بین دنیای کوری لمس کنم برام دردناک تر میشد. بین کلماتِ آشنایی داشتم پرسه میزدم که می تونستم نفس بکشم و خودم رو تصور کنم. شاید بهتر باشه از کلمه ی تصور استفاده نکنم چون تصور از نظر من یعنی جا دادن خودت بین دنیایی که داخلش زندگی نمیکنی، من خودم رو، ما رو و امروز رو با کوری برای بار دوم دیدم و زندگی کردم. خواستم این یادداشت رو با بریده ای کوتاه از کتاب تموم کنم اما تا به خودم اومدم دیدم اونقدر مجذوب جملات شدم که هیچ جمله ای برای من ارجحیت بالاتری نسبت به جمله ی بعدی نداره و من دست خالی با ذهن آشفته از دل کتاب بیرون اومدم. پرونده کوری برای من تموم نشد و میدونم که قطعا یه روزی باز هم صفحاتش رو ورق میزنم:)

پروسه ی برگشتن مردم به بینایی برام سوال برانگیز بود و کلا ابهام زیاد داشتم. اما زیبا بود خوندن کتاب

«کوری» رمانی تکان‌دهنده است که از یک بیماری عجیب و فراگیر، استعاره‌ای قدرتمند برای بررسی فروپاشی اخلاق و نظم اجتماعی می‌سازد. ساراماگو نشان می‌دهد وقتی ترس، گرسنگی و غریزه بقا بر انسان غلبه کنند، تمدن و قوانین اجتماعی تا چه اندازه شکننده‌اند. نقطه قوت اصلی کتاب، فضای سنگین و روان‌شناختی و نگاه بی‌رحمانه آن به رفتار انسان‌ها در شرایط بحرانی است. با این حال، نثر خاص ساراماگو، جمله‌های طولانی و فقدان نام‌های مشخص برای شخصیت‌ها ممکن است در ابتدا خواندن کتاب را دشوار کند، اما همین ویژگی‌ها به فضای بی‌هویتی و آشفتگی اثر کمک می‌کنند. امتیاز من: ۵ از ۵

کتاب فضا سازی خوبی داره و به خوبی میتونید خودتون رو توی اون فضا تصور کنید. معنای عمیقی پشت داستان کتاب هست ارزش خوندن داره ولی هرچقدر سنتون کمتر باشه بهتره اینجور کتابارو بخونید چون وقتی سن میره بالا ناخودآگاه یکسری مسائل رو متوجه میشید و خوندن کتاب مزه اش رو از دست میده.

در مورد لایه‌های زیرین کتاب می‌شه ساعت‌ها بحث کرد و هم‌زمان از داستان روی سطح، مثل تماشای یه فیلم سینمایی، لذت برد

با اینکه ناراحتی و حرص زیادی داره ولی حتما بخونید

حتما حتما بخونید.

با اینکه یه مقدار اتفاقات چندش وجود داره ولی میتونم بگم شاهکار

ارزش خوندن داشت اما پایان بندیش یک مقدار باز بود برای من.