«خداحافظی میکنیم و به راه خودمان میرویم. ما هم میشویم دو سایه بر دیوار: تصویری روزمره که ثبتش محال است.»
صفحه ۱۵
Dove mi trovo
«پاتوقها» رمانی کوتاه و تأملبرانگیز از جومپا لاهیری است که با نثری مینیمال و دقیق، زندگی زنی تنها را در دل شهر دنبال میکند. راوی در رفتوآمد میان خیابانها، کافهها، ایستگاهها و فضاهای روزمره، مدام با حس فاصله، تنهایی و ناپایداری پیوندها روبهرو میشود؛ گویی شهر همزمان پناهگاه و میدانِ بیگانگی است. داستان بیش از آنکه بر رخدادهای پرشمار تکیه کند، بر حالوهوا، مشاهدههای جزئی و حرکتهای درونی شخصیت بنا شده است. لاهیری با دقتی شاعرانه، تردیدها، عادتها و نگاه راوی به آدمهای اطرافش را میکاود و از خلال همین خردهجزئیات، تصویری از زیستن در مرز میان تعلق و گریز میسازد. «پاتوقها» برای خوانندگانی مناسب است که به رمانهای کوتاه، شخصیتمحور و دروننگر علاقه دارند. این کتاب بیشتر از آنکه قصهای پرحادثه باشد، تجربهای آرام اما عمیق از تنهایی، حافظه و جستوجوی جای خود در جهان است؛ متنی جمعوجور که پس از خواندن هم در ذهن میماند.
جملههای ماندگار
«خداحافظی میکنیم و به راه خودمان میرویم. ما هم میشویم دو سایه بر دیوار: تصویری روزمره که ثبتش محال است.»
صفحه ۱۵
«تنهایی پیشهام شده، از آنجا که انضباط خاصی میطلبد، میکوشم بر آن تسلط کامل پیدا کنم. درعینحال، و گرچه دستش برایم رو شده، همچنان آزارم میدهد و بر دوشم باری است.»
صفحه ۳۲
۰ نفر این کتاب رو توی لیست مطالعه دارن
۱۴۰۵/۵/۲۴
یکی از جذابیت های داستان کوتاه اینه که با کمترین کلمات، مهم ترین مواردی رو که ما در زندگی توجهی به اونها نداریم رو به ما نشون میدن. ما خیلی وقت ها فکر میکنم که اتفاقات خارج از چهارچوب زندگی ما، تاثیری روی ما یا شیوه زندگی ما یا حتی تفکر ما نداره، درحالی که ما خواسته یا ناخواسته به این جهان متصل هستیم.
۱۴۰۵/۵/۲۳
شاید بیآنکه بدانیم وابسته باشیم به فضاهایی که به آنها تعلق داریم یا پیوسته بدانجایها به رفتوآمدیم. در این کتاب راوی پیوستگی خود را به مکانها و با آدمها به ظرافت بیان میکند و گهگاه به نظر میآورد که تغییر، حتی اگر بسیار کوچک باشد، تا چه اندازه میتواند اثرگذار به چشم آید و تا کجا میتواند زیروزبر کند تا کجا میتواند مرزها را بشکند و حال خوش ایجاد کند یا فرد را دچار تشویش کند و واهمه.