Widows
«بیوهها» رمانی از آریل دورفمن است که در فضایی تلخ و سیاسی، به سراغ فقدان، انتظار و سرنوشت آدمهایی میرود که عزیزانشان ناپدید شدهاند. داستان در بستری شکل میگیرد که مرز میان سوگواری شخصی و رنج جمعی مدام جابهجا میشود و همین، به متن حالوهوایی سنگین و انسانی میدهد. در مرکز این اثر، زنانی ایستادهاند که بیخبر از سرنوشت مردان زندگیشان، با سکوت، ترس و خاطره زندگی میکنند. دورفمن با نثری فشرده و عاطفی، تنش میان امید و ناامیدی را پررنگ میکند و نشان میدهد چگونه غیبت یک نفر میتواند تمام زندگی یک جامعه را تحتتأثیر قرار دهد. «بیوهها» بیش از آنکه صرفاً یک روایت داستانی باشد، تجربهای درباره حافظه، مقاومت و دردِ بهجا مانده از خشونت سیاسی است. اگر به رمانهای جدی، تلخ و تأملبرانگیز علاقه دارید، این کتاب میتواند شما را درگیر فضای خاص و پرسشهای ماندگارش کند.
Ariel Dorfman
آریل دورفمن نویسنده، نمایشنامهنویس و منتقد فرهنگی شیلیایی-آمریکایی است که آثارش اغلب به موضوعهایی مثل سیاست، خشونت، تبعید و حافظه میپردازند. از شناختهشدهترین کتابهای او رمان «بیوهها» (Widows) است که در فهرست آثارش دیده میشود و نشان میدهد در کنار نوشتن داستان، به مسائل اجتماعی و تاریخی نیز توجه ویژه دارد. دورفمن در کنار رماننویسی، در حوزه نمایشنامه و مقالهنویسی هم فعالیت داشته و نامش با ادبیات متعهد و سیاسی گره خورده است. آثار او معمولاً در مرز میان ادبیات و نقد اجتماعی قرار میگیرند و به تجربههای انسانی در شرایط سرکوب و بحران میپردازند.
مشاهده همه کتابهای نویسنده
جملههای ماندگار
@heysa · ۲۳ مرداد ۱۴۰۵
««بعد هم از من قول میگرفت هیچوقت نگذارم معشوقم از پیشم برود، نه به جنگ و نه به شهری از پی کاری. میگفت مرد آدم مثل بدن آدم است و نباید لحظهای از او غافل شوی. اما حالا دیگر دیرزمانی بود که معشوقهای احتمالیمان را در ذهن مرور نمیکردیم، چون سالها میشد که معشوق موجودی بود در دوردستها، موجودی ناموجود.»»
۱۴۰۵/۵/۲۳
یک کتاب زیبا و تلخ ... یکم نحوه نوشتن نویسنده و از این شخصیت به اون شخصیت پریدن ممکنه گیج کننده باشه ولی در مجموع کتابی خواندنی است.
۱۴۰۵/۵/۲۳
این کتاب پیشتر نیز با نام ناپدیدشگان توسط احمدگلشیری ترجمه شده بود. داستان در سال ۱۹۴۲ در روستایی در یونان اتفاق میافتد، و توسط مردی دانمارکی که توسط گشتاپو اسیر شده است و هرگز او را نیافتهاند روایت میشود. داستان زنانی که اجساد مردانی را از رودخانه میگیرند و با آنکه هویت این مردان قابلشناساییشدن نیست، مصرانه اصرار دارند که پدران و همسرانشان هستند...
